Category: Başqan

Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri Sabir Rüstəmxanlının Yeni Azərbaycan Partiyasının Böyük Vətən müharibəsi ilə bağlı təşkil olunmuş dəyirmimasada çıxışı

Dəyərli dostlar, hörmətli görüş iştirakçıları!

44 günlük Vətən müharibəsindəki şanlı qələbəmizin ildönümü ərəfəsində belə bir toplantını keçirib bizi də dəvət etdiyinə görə Yeni Azərbaycan Partiyasına təşəkkürümü bildirirəm.

Qarabağın işğaldan azad edilməsi birdən-birə Azərbaycn insanının ictimai-siyası düşüncəsini, tarix yaddaşını silkələdi.

Gözümüzün önündə ölkəmizin mənzərəsi dəyişilir: 30 il böyük güclərin və erməni havadarlarının həllolunmaz məsələ deyib  tilsimə çevirdiyi Qarabağ düyünü müzəffər Azərbaycan ordusunun rəşadəti ilə çözülür, Avropanın yeni texnoloğiyası ilə tikilmiş köstəbək yuvaları dağıdılır və 8 rayonumuzda işğala son verilir; Arazın sol sahili ilə düşməni əzə-əzə irəliləyən əsgərlərimizi o taydan İran rejiminin təzyiqinə dözən güneyli qardaşlarımız göz yaşları ilə alqışlayır; düşmənin Azərbaycan ərazisindən keçən yolu İran və Ermənistan narkotika  daşıyıcılarının üzünə bağlanır; Qeyri adi bir əməliyyatla azad edilən Şuşada festivallar keçirilir, muzeylər açılır,   tarixi abidələr bərpa edilir, bütün azad edilmiş rayonlarımızın yeni həyatına start verilir; Təməlatma mərasimləri biri-birini əvəz edir, Türkiyə və Azərbaycan “Şuşa Bəyannaməsi” elan edilir, Azərbaycan, Türkiyə və Pakistanla birgə hərbi təlimlər keçirir; Ölkənin dünənədək bir-biri ilə yola getməyən  siasi partiyaları müharibə boyu bütün vasitələrlə dövləti və ordunu dəstəkləyir, sonra da mehribanlıqla avtobus karvanı ilə erməni goreşənlərinin vuran qoyduğu Ağdamı, dirçəlməyə başlayan Şuşanı ziyarət edirlər və bütün bunlar azmış kimi Azərbaycan prezidenti kamera qarşısında arxası Ermənistana tərəf oturub “ora-yəni Şərqi Zəngəzur da, Göyçə də, İrəvan da bizim tarixi torpaqlarımızdır” – deyib dünyaya bəyan edir, “şəhər və kəndlərimizi Ermənistan İranın yardımı ilə dağıdıb və ordan narkotika yetişdirmək və ötürmək üçün istifadə ediblər”-deyə bizim varlığımızdan narahat olan İrana yerini göstərir…

Hamısını saysam mənə ayrılmış vaxt yetməz. Xalqla ordunun birliyi, milli səfərbərlik, Ali Baş komandanın şəxsi cəsarəti, düşmən tərəfi müdaifə edən qüvvələrin bütün riyakarlıqlarına baxmayaraq Azərbaycanın öz yolundan dönməməsi, savaş zamanı yeni texnologiyadan bacarıqla istifadə etməyimiz və s.

Bu sadaladıqlarımıza bir də Azərbaycanda savaş ərəfəsində icrasına yeni başlanmış islahatların xalqa verdiyi pozitiv enerjini, yaranmış dialoq və vətəndaş həmrəyliyi mühitini əlavə etməliyik. Bu gün artıq hər kəs etiraf edir ki, torpaqlarımızın müdafiəsi məsələsində iqtidarla müxalifət arasında fikir ayrılığının olmaması, siyasi mövqelərindən asılı olmayaraq əksər partiyaların bir araya gəlməsi və bir mövqedən çıxış eləməsi 44 günlük müharibənin yekununa həlledici təsir göstərən amillərdən biri olmuşdur.

Bilirsiniz ki, dialoq anlaşmaya aparan ən əsas yoldur və tarix boyu bir çox filosoflar, alimlər, ədəbiyyatçılar dialoq probleminə saysız-hesabsız əsərlər həsr etmişlər. Dünya fələsəfəsi və ədəbiyyatında dialoq ən çox istifadə edilən üsulllardan biridir. Dinlərin, fəlsəfənin və ədəbiyyatın ən  böyük uğurları dialoqla bağlıdır və  cəmiyyətlərdə ictimai gərginliyin ən pik nöqtəyə çatdığı, fikir ayrılıqlarının həlledilməz göründüyü anlarda meydana çıxmışdır. Dialoq insanların şəxsi ünsiyyətləri ilə yanaşı həm də  uygarlıqlar, dövlətlər, dinlər, xalqlar və etnik qruplar arasında fikir alış-verişinin ən geniş yayılmış formasdıır. Bu gün yeni dünyada siyasi ünsiyyəti  dialoqsuz təsəvvür etmək olmaz. İnsan toplumlarının xoş niyyətini, ağlını, müdrikliyini, intellektual səviyyəsini göstərən, barışa, inkişafa, dünyanı xilasetmə istəyinə, əmin amanlığa hazırliq istəyini nümayiş etdirən ən birinci əlamət dialoq çağırışıdır. Özünə arxayın, yolunun düzgünlüyünü bilən, şərdən, savaşdan uzaq olan, dünyanın gələcəyini düşünən hər hansı cəmiyyət bu keyfiyyətləri ilk növbədə dialoq  mədəniyyəti ilə nümayiş etdirir. Dünya ədəbiyyatı və fəlsəfəsində dirilər bir yana,  hətta Ölülərin və Tanrıların dialoqlarına həsr olunmuş çoxlu əsər var. Təbii ki, bunların hamısı cəmiyyətə ötürüləm ismarıclardır….

Milli intibahın ən parlaq əlamətlərindən biri millətin müxtəlif kəsimləri arasında dialoqun güclənməsidir. Buna görə də  dövlətin inkişafı həmişə  siyasi partiyalar və iqtidar müxalifət arasında dialoqu zərurətə çevirir. Təəssüf ki, son otuz ildə Azərbaycanda normal dialoq mühiti yaratmaq yalnız 2020-ci ildə Vətən müharibəsi ərəfəsində mümkün olmuşdur. Halbuki Azərbaycan müstəqillik qazanandan sonra dialoqa cəhd edilmiş, bu məsələ siyasi mühitin əsas mövzularından biri olmuşdur.

Azərbaycanda siyasi partiyalar arasında ilk görüşlərin təşəbbüskarları təəssüf ki, uzun müddət yabançılar vasitəçilər olmuşdur. ATƏT-in Bakı nümayəndəliyinin  daha çox seçkilər ərəfəsində müxalifət partiyalarını və YAP-ı bir araya yığdığını yaxşı xatırlayırıq. Hər dəfə seçkilərdən sonra  yenidən bir araya gəlmək yaddan çıxmışdır. ATƏT-in bu missiyasının nə qədər səmimi olduğunu anlamaq üçün Minsk qrupunun Qarabağ probleminin həllində tutduğu mövqeyi xatırlatmaq kifayətdir. Bir təşkilatın bir qurumu qonşu ölkələr arasındakı münaqişənin həllini müxtəlif bəhanələrlə uzatdığı,  Azərbaycanı reallıqla barışmağa sövq etdiyi bir halda, digər bir qanadının ölkədə doğrudan da dialoq mühitini və siyasi partiyalar arasında səmimi bir əməkdaşlığın yaranmasına maraqlı olduğuna inanmaq çətindir.

Bu illər ərzində dialoq arzusu daha çox aşağıdan, hakimiyyətdə təmsil olunmayan müxalifət partiyalarının dilindən səslənmişdir. Amma eyni zamanda dəfələrlə bildirmişik ki, barış və dialoq mühitinin yaranmasında daha çox iqtidar, hakimiyyət maraqlı olmalıdır. Hakimiyyətdən kənarda olan və iddialı siyasi qüvvələr  ölkədəki vəziyyətin gərginləşməsində maraqlıdırlar. Hakimiyyət isə nəzərə almalıdır ki, dialoq cəmiyyətdə sabitlik yaratmağın ən yaxşı yollarından biridir. Müharibə ərəfəsində nəhayət belə bir təşəbbüs Azərbaycan prezidentinin özündən gəldi və çox qısa müddətdə Azərbaycan siyasi partiyaları  milli məsələlərdə və Qarabağ probleminə yanaşmada fikir ayrılığının olmadığını, eyni mövqedən çxıış etdiklərini bildirdilər və bundan sonra bu istiqamətdə bir sıra ümumi bəyənatlar meydana çıxdı.

Mənim toxunmaq istədiyim əsas məsələ təmsil elədiyim Vətəndaş Həmrəyliyi partiyasının  siyasi, ideoloji-mənəvi xəttinin müharibə ərəfəsində yeni bir güclə səslənməsi və ölkənin əsas ideologiyalarından birinə çevrilməsidir. Biz 29 il bundan öncə partiyanın ilk qurultayını “Nizacıtımız Vətəndaş həmrəyliyidir” şüarı ilə yekunlaşdırmışdıq, bu gün də həmin fikir qüvvədədir.

Müstəqil dövlətimizin qurucularından olan Məmməd Əmin Rəsulzadə 33-cü ildə islam və türk birliyi ideyalarından sonra kommunizm və liberalizm ideologiyalarını geniş təhlil edərək milli təsanüd fikrinə gəlmişdi.

Əslində, etnik tərkibi mürəkkəb olan Azərbaycanı yüzillər boyu bir ərazi  vahidi və dövlət kimi qoruyan əsas dəyərlərdən biri bu torpaqlarda yaşayan insanların dilindən, etnik kökündən asılı olmayaraq, təbii bir şəkildə yaranmış və əsrlərin sınağından çıxmış fikir birliyidir.

Azərbaycanın bu günkü etnik xəritəsi aramızda separatizm duyğularını gücləndirmək istəyənlərə nə qədər cazibəli görünsə də təxminən 2500 ildir bu müxtəliflik ümumi vətən birliyini pozmadan yaşayır. Buna görə də bu gün Azərbaycanda hər bir xalq öz etnik simasını qorumaqla vahid bir yurdun övladları olduqlarını dərk edərək yan-yana, çiyin-çiyinə dayanmağı bacarırlar. 44 günlük müharibə bunun daha bir örnəyidir. Biz də Vətəndaş Həmrəyliyi deyəndə həmişə dövlətimizin əsas yükünü çəkən Azərbaycan türkləri ilə yanaşı, hər bir vətəndaşımıza eyni gözlə baxmağın tərəfdarı kimi çıxış etmişik. Gəldiyimiz nəticə göz qabağındadır və həyat göstərir ki, Azərbaycanın gələcəyi də məhz bu birilkdən, lazım gələndə ölkənin hər bir vətəndaşını bu torpaq uğründa öz həyatını qurban vermək cəsarətindən asılı olacaqdır.

Az öncə dediyim kimi müharibədən sonra yeni bir Azərbaycan yaranır. Qafqazın gələcəyində mühüm rol oynayacaq, İslam dünyasına bağlılığını saxlamaqla bərabər, Avropanın inkişaf yoluna bənzər bir yol tutmuş, şəhəri, kəndi, insanların yaşayış tərzi, xidmət infrastrukturları ilə, müasir dünyanın yeri  texnoloğiyalarından istifadə mədəniyyəti ilə bölgənin ulduzuna çevrilməkdə olan bir Azərbaycan… Üstəlik güclənməkdə olan türk birliyi və Güney Azərbayanda milli haqlarını getdikcə daha dərindən dərk edən və dirçələn 40 milyon xalqın  iradəsinə bağlı və milli haqqımız olan Bütöv Azərbaycanın getdikcə aydınlaşan konturları  gələcəyimizə parlaq işıq tutur və həyatımıza  200 ildə unutdurulmağa çalışılmış yeni dəyərlər, yeni milli-mənəvi vəzifələr gətirir. Bütün bunların sonunu düşünmək və bu böyük məqsəd uğrunda mübarizə aparmaq bizim borcumuzdur. Bu  hədəflərin reallığına inanmağın, bunu düşünmədən yaşamağın korluqdan başqa adı yoxdur…

Bu hadisələrə şairanə baxış deyil, milli hədəflərimizin tələb elədiyi yoldur. Biz  hamımız bu yolda olmalıyıq. Qarabağ qələbəsi bu yolun birinci və çox mühüm mərhələsidir. Qələbədən bir il keçir. Məncə biz danışığımızda, mətbuatımızda bayram mərhələsinə yekun vuraraq, düşmənin hər cür xəyanətinə hazır olan, güclü müdafiə sistemi və daxili sabitliyi olan, yeni, cazibədar, hər cəhəti ilə haqqa , ədalətə, hüquqa söykənən modern Azərbaycanın qurulması haqqında düşünməli, quruculuq dövrünün qayğıların paylaşmalıyıq. Alt niyyətsiz, açıq və səmimi, qüsurlarımızı gizlətmədən danışmalıyıq.

Bu baxımdan əhalini ciddi şəkildə narahat edən bir neçə fikrimi deməklə çıxışımı yekunlaşdırmaq istəyirəm:

1. Mənim fikrimcə, Qarabağdakı quruculuq Müaribədən öncə başlanmış islahatları unutdurmamalıdır. Xalq həm iqtisadiyyatda, həm idarəçilikdə o islahatların davamını gözləyir. Bu gün əhalinin böyük qələbə sevincinə, inama, qarşılıqlı etimada kölgə salan, onu ürək dolusu duymasına imkan verməyən hallar var ki, aradan qaldırılmalıdır. Biz qələbədən sonra psixoloji, mənəvi, hüquqi baxımdan yeni bir dövr başanacağını arzulayırıq. Müharibədən sonra bir müddət doğrudan da belə oldu. Amma sonra məmur heyətı yenə əvvəlki axarına qayıtdı, qəbul qapıları bağlandı, seyf qapıları açıldı, telefonlar susdu, məktublara cavab verən olmadı və ya standart , başdansovdu cavablar gəldi. Prezidentin yanında dayanmalı olan, qələbə ruhunu addım-addım öz əməlləri ilə möhkələndirməyə borclu olan vəzifə sahiblərini çoxu ya bu məsuliyyəti unutdular, ya da dərk etmədilər. Yeni təyin olunan kadrların çoxunun təcrübəsizliyi və torpağı, xalqı yaxşı tanımaması yeni problemlər yaratmağa başladı. Sanki Qarabağ qələbəsini unutdurmaq, arxa plana keçirmək yarışı başlandı. Narazılığın əsas dalğası sosial müdafiədən, işsizlikdən. tibbi xidmətdən və məmur biganəliyi və ya özbaşınalığından gəlir. Biz düşmənə qalib gəlmişik, lakin bürokratiyaya, rüşvətə qalib gələ bilməmişik. Görünür bu bəllara qarşı da bir 44 günlük müharibəyə ehtiyac var.
2. Qələbə ölkə prezidentinə, dövlətə böyük bir inam və sayqı yaratmışdır, Ölkə üçün bu böyük bir şansdır. Məqamdır. Bunu davam etdirmək, böyütmək milli birlik , qarşılıqlı anlaşma baxımından çox vacibdir. Məmur işini qorxu ilə yox, sevgi ilə, fədakarllıqla görməlidir. Boşboğaz təriflərin, milli mentalitetə yad olar riyakar yaltalıqların yerini kişiyana sədaqət, iş və əmməl tutmalıdır.
3. Siyasi partiyalar arasında yaranmış bu birlik qorunmalı və möhkəmlənməlidir. Bu bəzi xırda iddiaçıların qeyd etdiyi kimi klub deyil: vətən və millət yolunda hər kəsin öz məsuliyyətini dərk etməsidir. Ümummilli məsələlərdə vahid mövqeyin qorunması cəmiyyətin gücünü, enerjisinin artırır və düşmənlə mübarizəni asanlaşdırır.
4. Dialoq görüntü və toplantı xarakteri daşımamalı və qarşılıqlı təkliflər əsasıənda ölkəmizin inkişafına yönəlik məsələləri ardıcıl müzakirə edən sistemli fəaliyyətə çevrilməlidir. İqtidar-müxalifət məsələlərində əsassız tənqidlər, böhtan, şər, inkar və yersiz ittihamlar aradan qaldırılmalıdır. Azərbaycan cəmiyyətinin mənəvi dayaqlarını sarsıtmağa yönəlmiş siyasi naşılıq və təbiyəsizlik, söyüş mübarizəsi və onları doğuran səbəblər həyatımızdan silinməlidir. Hakimiyyət cəmiyyətlə daha çox təmasda olan müxalifətin ölkədə sosial problemlər, məmur özbaşınalıqları, şəhid ailələri və qazilərlə bağlı qaldırdığı məsələləri diqqətlə dinləməli, müxalifət partiyalarından olan millət vəkillərinin və ictimai fəalların çıxışlarına daha ciddi yanaşılmalıdır.

Nəhayət, Azərbaycanın Qarabağ zəfərindən sonra yaranmış geopolitik durumda ölkəmizə qarşı açıq və gizli təzyiqlərə qarşı dirəniş göstərmək, cavab vermək yalnız ölkə başçısının və hakimiyyətin ümidinə qalmamalıdır. Müxalifət Qarabağ məsələsi, Azərbaycanın haqq davası, milli problemlərlə bağlı təşəbbüskar olmalı, quruculuq prosesində hakimiyyətlə bərabər iştirak etməli, dövlətin diplomatik qaydalarından dolayı ifadə edə bilmədiyi milli həqiqətlərin dünyaya çatdırılmasını öz öhdəsinə götürməlidir.

Bütün bunlar nəticə etibarilə ölkədə həm idarəçilikdə həm də yaşam tərzində demokratik prinsiplərin oturuşması, işsizliyin ləğvi, sosial müdafiə,  insan haqları və söz azadlığı sistemində islahatların möhkəmlənməsi ilə nəticələnə bilər.

Həmrəylik kapitalizmdən, kommunizmdən və liberlizmdən fərqli olaraq milli dəyərdir. Ana dilinin, dinin, mədəniyyətin inkişafı ilə sıx bağlıdır. İnsanları simasız bir kütləyə çevirib vətən məfhumunu unutduran və yad ölkələrin bizə tətbiq etməyə çalışdıqları, fikir işğalı  saydığımız bir sıra siyasi düşüncə sistemlərindən fərqli olaraq vətəndaşı özünə, öz torpağına bağlayır, onun ləyaqətini və milli kimliyini qoruyur. Ona görə də həmrəylik yalnız müharibə zərurəti kimi yox, gələcəyimizin uğurlarına yol açan parlaq bir ideoloji xətt kimi düşünülməli və Azərbacançılığın əsas siyasi-mənəvi gücü  olaraq qəbul edilməlidir.

20.10 2021

İrana məxsus yük maşınlarının yenidən Rusiya sülhməramlılarının müvəqqəti nəzarətində olan Azərbaycan ərazilərinə qanunsuz keçməsilə bağlı yeni faktlar aşkarlanıb.

Yerli KİV-də yayılan məlumata görə, 11 avqustdan 10 sentyabradək müxtəlif məqsədlər üçün İranın 58 yük maşını, xüsusən yanacaq və sürtkü yağları daşıyan nəqliyyat vasitələri Xankəndinə daxil olub, onlardan 55-i daha sonra geri qayıdıb.

Yenisabah.az bildirir ki, bununla kifayətlənməyən iranlılar və ermənilər müxtəlif hiylələrə də əl atıblar. Belə ki, Rusiya sülhməramlılarının müvəqqəti məsuliyyət zonasına yaxınlaşanda, Xankəndinə gedən İran yük maşınlarının dəqiq sayını gizlətmək üçün avtomobillərə erməni qeydiyyat nömrələri qoyublar.

Rəsmi Bakı bu məsələ ilə bağlı mövqeyini rəsmi şəkildə avqustun 11-də İran İslam Respublikasının ölkəmizdəki səfiri Seyid Abbas Musəvi Azərbaycan Xarici İşlər Nazirliyinə dəvət etməklə bildirdi. Səfirə nota verildi və İran tərəfinin Azərbaycanla bağlı atdığı qanunsuz addımlardan ciddi narahatlıq ifadə olundu.

Amma görünür, İran Azərbaycanın etirazına məhəl qoymur.

Milli Məclisin deputatı Sabir Rüstəmxanlı məsələ ilə bağlı Modern.az-a açıqlamasında bildirib ki, Azərbaycan və Ermənistan arasında münaqişədə İran açıq şəkildə erməniləri müdafiə edib:

“İran bizə din qardaşı deyə-deyə daim Ermənistanın yanında olub, bununla bağlı bir çox faktlar var. Baxmayaraq ki, İranın rəsmiləri Azərbaycan təmsilçiləri ilə görüşəndə başqa mövqe sərgiləyir, ərazi bütövlüyünü dəstəklədiklərini deyirlər. Amma həqiqətdə belə deyil. Qarabağın dağıdılmasında İranın əlinin olmasını heç kim inkar edə bilməz. Ermənilər bizim bəzi mülkləri İrana satırdı. Ən ağır tərəfi İranın özünün də müsəlman ölkəsi olmasıdır. Müsəlman ölkəsi sayılan İranın gözü qabağında Azərbaycanın məscidləri dağıdılıb, təhqir edilib. Buna görə də İranın mövqeyi bəllidir, Xankəndinə yüklər daşıyırsa, biz buna təəccüblənməli deyilik.

Ruslar da bu məsələdə ikibaşlı olmalı deyil. Birmənalı şəkildə bura Azərbaycan ərazisidir, kimsə ərazimizə girirsə, mütləq bizdən icazə almalıdır. Sülhməramlılar sülh adı altında yeni quldur-terrorçu qruplaşdırması yaratmamalıdır”.

Azad İran Beynəlxalq Konfransına onlayn qatılmağım və çıxışım həm İranın hakim dairələrində, həm də xaricdə yaşayan bəzi “milli fəal”lar arasında çaxnaşma salıb və anındaca sosial mediada bu işlərdən çox uzaq olan, lakin  mənə hücum üçün bəhanə gəzən adamların dedi-qodu kompaniyasının ağzı açılıb

İranda son prezident seçkilərinə həsr olunmuş bu konfransı İran Xalq Mücahidləri təşkilatı keçirirdi və 50 mindən çox qatılımçısı var idi.

Bir yandan İran Xarici İşlər nazirliyi Azərbaycan Xarici İşlər nazirliyinə nota göndərib, mənim İran hakimiyyətinin düşməni olan Xalq Mücahidlərinin yığıncağında iştirakıma və çıxışıma  etirazını bildirir; bunu İranın daxili işlərinə qarışmaq hesab edir.  Başqa bir yandan da İsveçdə yaşayan köhnə tanışımız Eldar Qaradağlının İranın Xarici İşlər nazirliyi ilə sinxron səslənən və təxminən eyni mövqedən yazılmış statusu yayılır. İstər-istəməz bir sual yaranır: xeyir olsun, bunlar haçandan belə anlaşıblar?

Qaradağlı “Sabir Rüstəmxanlı İran Xalq Mücahidlərindən pulmu alıb?” adlı statusunda yazır: “Rüstəmxanlı danışığında Xalq Mücahidlərinin lideri “Xanım Rəcəvi”ni çoxlu tərif təmcid edib və bu təşkilatı öyüb. O deyib “İran xalqı” çox böyük və tarixi bir xalqdır və Məryəm Rəcəvi 80 milyonluq İran xalqının yükünü tək başına çəkir. O eləcə də Xalq Mücahidlərinin “Təbrizdəki üzvləri” adına Məryəm Rəcəviyə salam göndərib və daha bir çox heyrətləndirən  sözlər.”

Birincisi, mən Xanım Rəcəviyə və təşkilata tərif deməmişəm, konfransın açılışını təbrik etmiş və bu təşkilatın Paris qurultayındakı görüşümüzü xatırlatmışam. Bu, öymək sayılmaz, adi nəzakət qaydasıdır. İkincisi, kim deyir ki, “İran xalqı” ifadəsi ilə biz yalnız farsları nəzərdə tuturuq və başqa xalqları, o cümlədən Azərbaycan türklərini unuduruq. Belə uydurma heç mənim illər uzunu yazdığım yazılardan, o cümlədən İranın  dini rəhbəri ayətulla Seyid Əli Xameneiyə açıq məktubumdan xəbərsizlərin də ağlına gəlməz. Əksinə, Mirzə Fətəli Axundzadə, Mirzə Cəlil, Əhməd Ağaoğlu da daxil olmaqla, bütün böyüklərimiz İran xalqı deyəndə, əsasən İran türklərini nəzərdə tutublar. İran xalqı, İran əhalisi ifadələri oradakı xalqları unutdurmur. Üçüncüsü, konfransın işinə xeyir-dua verməyimi rica edənlərlə danışanda otağımda  Bakıda yaşayan və yanıma başqa xahişlə gələn iki güneyli  dostumuz da var idi. Onların da salamını çatdırmaq “Təbrizin adından” danışmaq demək deyildir. Dördüncüsü, söhbət İrandakı prezident seçkilərindən gedirdi və mən  80 milyon əhalisi olan dövlətin keçmişdə bir çox qətllərdə əli olan birisinə  tapşırılmasının yanlış olduğunu dilə gətirmişəm. Bu, “80 milyonluq İranın yükü Xanım Rəcəvini  çiynindədir”  demək deyildir. Nəhayət “tarixi xalq” kimi əndrəbadi ifadə də Qaradağlının öz leksikonundandır, mən belə söz işlətmərəm.

Çıxışımın əsas hissəsi Güney Azərbaycan və İran xalqlarının taleyi ilə bağlı olub, normal, demokratik bir sistemin qurulması üçün orada bütün xalqların birgə mübarizəsinin vacibliyini və ayrıca Azərbaycan türklərinin bu baxımdan əsas söz sahibi olduğunu qeyd etmişəm.

Telefonla görüntülü danışığın farscaya necə çevildiyini, hansı sözümün verilib, hansının ixtisar edildiyini bilmirəm, lakin  azərbaycanca mətn qısaldılsa da, yenə dediklərimi təsdiq edir.

Qaradağlı iddia edir ki, mənim sözlərim Güney Azərbaycan  milli mübarizəsi ilə tanış olan hər kəsi heyrətə salıb. O boyda yazısında bircə bunu düz deyir. Amma baxaq mənim sözlərim kimi necə heyrətə salıb?

Bu çıxışdan sonra Təbrizdən, Türkiyədən, Avropadan- tanıdığım-tanımadığım adamlardan elektron məktublar aldım. Görək çoxdan İsveçdə yaşayan Eldardan fərqli olaraq  təbrizli qardaşımız mənim çıxışım haqqında nə yazır:

“Əziz qardaşım, əziz ustad! Toplantıda iştirak etdiyinizə və mükəmməl nitqinizə görə sizə təşəkkür etmək istədim.   Çıxışınız fars. ərəb, ingilis dilləri daxil olmaqla bir neçə dilə tərcümə edildi və İran xalqı Azərbaycan dilindəki orijinalını eşitdi.”

Başqa bir göndəridə yazılır:“ Cənab Sabir! Sizi tənqid etdilər. Bu, İranın dini rejimi ilə bütün kompromislərin metodudur. Təbrizlilər sizin yaxın dostlarınızdır. Döyüşçü olduğunuzu sübut etdiniz. Sizi dəstəkləyirik və bizim arxamızda olmağınıza ehtiyacımız var.“

Təbriz adından danışan bunlardır… Lakin hər gün qapımı döyən və məndən yardım uman güneylilər adından danışmaq həm də mənim boynuma düşür. On illərdir onların köməyinə çatıram, onlar üçün qeyri-rəsmi konsulluq işi görürəm,  amma günün birində Qaradağlıkimilər deyirlər ki, bizim adımızdan danışma.  Unutmayıbsa, Eldarın özü də müəyyən işləri üçün mənə müraciət edənlərdən biridir. Bəs o zaman niyə demirdi “kim sənə ixtiyar verib Təbriz adından danışasan?” Görəsən təmənnasız gördüyüm bu işlərə görə mənə “sağ ol” demək əvəzinə əlimizi işdən soyutmağa çalışanların məqsədi nədir? Güneyi onlar çox istəyir, yoxsa biz?  Höteborqlu Güneyə yaxındır, yoxsa evi Savalanla üz-üzə olan?

Qaradağlının atdığı ən ağır və əslində tam gülünc böhtan yazısının başlığıdır. O gərək  bu böhtanı dilinə gətirəndə xəcalət çəkəydi. Məni illərlə tanıyan, yaşlı-başlı bir adamın  belə yalan  danışmaq cəsarətinə heyrətləndim. Bu nə ağıl, nə təfəkkür, nə qarayaxma ehtirasıdır, anlamaq olmur. Millət  yoluna könül verən insan pul-para düşünməz! Nə qədər sadəlövh və dünyadan xəbərsiz olmalısan ki, mücahidlərin ABŞ konqresmenlərinə münasibətləri ilə bizlərə münasibətini eyniləşdirəsən. Bu böhtan mollaların tərbiyəsinə bağlı, tamam ayrı bir əxlaqdan və həyat tərzindən gəlir, bizə yapışmaz.

Onu və onun kimiləri yaxşı tanıyan təbrizlilər bu böhtana da dəqiq cavab veriblər:

“Azad İran Beynəlxalq Konfransına qatıldığınız üçün sizə təşəkkür etmək istərdim, yaxşı işlərin, cəsarətli mövqelərin və haqqın müdafiəçisinin daima tənqidlərlə müşaiyət olunduğunu bilirik. Bu işə laqeyd yanaşanların çoxu qorxudan və ya  iqtisadi maraqları naminə susan , mollaların sakitləşdirdiyi adamlardır, özlərini tənqid etmək əvəzinə, öz mənfəətləri və maraqları üçün sizi tənqid edirlər. Buna görə də Azərbaycanda apardığınız  mübarizə tarixi bütün qəhrəman Azərbaycan xalqı üçün qürur yeridir.”

Təşəkkür edirəm, bu sözləri yazan güneyli qardaşıma! Məsələnin mahiyyətini və Qaradağlının böhtanının məqsədini gözəl şərh edib.

Onu da deyim ki, mənim və həmsədri olduğum Dünya Azərbaycanlıları Konresinin mücahidlərlə heç bir anlaşması, əməkdaşlıq öhtəliyi, iş birliyi yoxdur. Ancaq onun  İranın indiki molla rejiminə müxalif olan, bu rejimlə mübarizə aparan və kifayət qədər gücü olan, təşkilatlanmış bir qurum olduğunu bilirik.  DAK İranın digər xalqlarının müxalif təşkilatları ilə maraqlananda və onlarla görüşlər ayarlayanda mücahidlərin  Paris ətrafında keçirilən bir qurultaylarına dəvət almışdım və  İdarə Heyəti ilə məsləhətləşib o qurultaya getmişdim. Həmin səfərdə mücahidləri az-çox tanımaq imkanım oldu.  Təşkilatda Azərbaycan türklərinin mövqeyi, nüfuzu mənə xoş gəldi,  Vətənlərinin şimalından gəlmiş bir millət vəkilinin hər sözünü, hər hərəkətini necə diqqətlə izlədikləri də gözümdən yayınmadı.  Xalq Mücahidlərinin lideri, əslən Qacar nəslindən olan Xanım Rəcəvinin iştirakı ilə keçirilən bir görüşdə həm DAK-ın, həm öz mövqeyimi açıq dedim: “İran çoxmillətli ölkədir, hakimiyyətə kim gəlir gəlsin, İran xalqlarının , o cümlədən İranın ən böyük xalqı olan türklərin haqqı tanınmalıdır. İranda hakimiyyət iddiasında olan hər bir qurum bunu bilməlidir. Başqa cür düşünənlərin, farsçılıq siyasəti aparanların ilk düşməni mənəm və bu məclisdə oturmuşam”  Bununla demək istəyirəm ki, hər hansı məclisdə iştirak etmək öz mövqeyini dəyişmək deyil.

Güneyli dostlarımdan biri  məlumat üçün   mücahidlərin liderinin çıxışından aşğıdakı sözləri də göndərmişdi mənə: “ Velayet-e  Feqihin dini diktaturası devrilməlidir. Bizim öhdəliyimiz- din və dövlətin ayrılması, kişilərlə qadınlar arasında bərabərlik, məzlum millətlərin muxtariyyəti və nüvə olmayacaq azad bir  İran, demokratik bir respublika!”

Təbii ki, hər şüara inanmaq olmaz, lakin bu gün bu şüarları dildə də olsa dünyaya bəyan edən, rejimə qarşı mübarizə aparan, güclü dövlətlərdə lobbiçilik fəaliyyəti quran, İran hakimiyətinin əsas alternativlərindən biri kimi tanınan bir təşkilatın konfransını təbrikə mənasız quyruqlar qoşmaq hərəkatdan kənarda öz balaca gölməçəsində çabalamaqdan başqa  bir şey deyildir.

Güney Azərbaycanın gələcəyini düşünən, bu yolda mübarizə aparan adam ölkənin başqa müxalifçilərindən xəbərsiz, onlardan təcrid olunaraq necə çalışa bilər? Özün ciddi bir təşkilat qurma, xalqına aydın bir yol göstərmə, gələcəklə bağlı heç bir proqramın olmasın, başqalarını da bəyənmə, heç kimlə dialoq qurma, onda sən nə istəyirsən və işinin adı nədir?

Mücahidlər irançıdır deyə onların iclasına qatılmaqla mən də İran xalqlarının haqlarını, Güney Azərbaycanı unutdummu?  Yolumuz fərqli olsa da hər halda heç kimin varlığını danmaq olmaz. Sən  bir müstəqil  Azərbaycan təşkiatı kimi ortada olmasan, olanları da parçalamağa can atsan, bəyəndin-bəyənmədin, İran kökənli başqa təşkilatlarla  danışmasan, heç kimin mövqeyinə münasibət bildirməsən, çeşidli kürsülərindən çıxış eləyib sözünü deməsən, onlara  Güney Azərbaycanlıların haqlarını və istəyini çatdırmasan onda sənin “milli fəal”lığın harda qalır  və gələcəkdə  öz xalqının haqqını, torpağını, dilini necə qoruyacaqsan?  Mücahidlərin məclisində mən bunu eləmişəm. Öz evində sıxılıb qalmaq günahdır, yoxsa rəqib meydançasından çəkinmədən oyuna girmək? Hətta düşmən saydığınla da dialoqa girmək olar. Əsas sənin öz mövqeyini qorumağın və  çatdıra bilməyindir. Mən DAK həmsədri olaraq 20 ildən artıqdır bu işlə məşğulam və görüşlərimin qitələri və beynəlxalq qurumları əhatə edən geniş coğrafiyasını da bilənlər çoxdur.

Qaradağlı hansı səlahiyyətlə, hansı haqla mənə sual verib cavab istəyir? Güya mən haradasa çıxış eləyəndə ondan icazəmi almalı idim?! Deyək ki, DAK İdarə Heyətinin köhnə bir üzvü kimi, tanış kimi mənə ərk edir, bu hadisəylə maraqlanır, onda hansı haqla yalan danışır və böhtan atır?

Nəhayət onu da deyim ki. biz həmişə  İranla xoş qonşuluq münasibətlərinin tərəfdarı olmuşuq.   Azərbaycan dövlətinin rəsmi siyasəti  İranın daxili işlərinə qarışmamaqdır.  Lakin İran həmişə Azərbaycan xalqının və dövlətinin haqlarını görməzdən gəlib, bizə “şiə qardaş” deyə-deyə xristian erməniyə yardım edib, çünki İranda şiəlik, islam fars-şovinist reşiminin siyasi alətindən başqa bir şey deyildir. İran işğalçı Ermənistana 30 il hər cəhətdən dayaq duranda, ona nəfəs verəndə, işğal olunmuş kəndlərimizi bir yerdə yağmalayanda, işğalçıya qardaş deyəndə, onu Tehranda Türkə qarşı yürüşlərə çıxaranda bizim daxili işlərimizə qarışmırdı? Müharibə günlərində öz ərazisindən silah daşınmasına icazə vermək bizim daxili işimizə qarışmaq demək deyil? “Səhər” televiziya kanalında, “Qafqaz” saytında bizi aşağılamaq , haqqımızda böhtanlar yazdırmaq bizim daxili işlərimizə qarışmaq deyil?

İndi mən İranın Xarici İşlər nazirliyindən soruşuram: Qırx milyom türkü assimlə etmək, dilsiz, məktəbsiz, hüquqsuz qoymaq İranın daxili işidir? Biz onları müqaviləylə farslara girov verməmişik.   Min illər boyu  yanaşı yaşayırlar, niyə Türkün olan hər şey farsın adına çıxılmalıdır? Bu məsələlər İranın daxili işidir?

Mən şəxsən İrana  qonşu kimi yox, neçə min ildən bəri, farslardan da öncə, türklərə vətən olmuş öz yurdum. öz dövlətim kimi baxıram, Əfqanıstanın, İraqın, Liviynın, Suriyanın acı taleyini görəndən  sonra heç vaxt İranın müharibə meydanına çeyrilməsini, qonşuluğumuzda demokratiya adına qanlı toqquşmaların baş verməsini istəməmişəm.  Buna baxmayaraq İran  dəyişilməlidir. Dövlət bunu bacarmasa xalq bacaracaq!  Ancaq bu məsələ ayrı bir yazının mövzusudur.

Vətəndə və Avropada yaşayan Güneyli dostlarım çox yaxşı bilirlər ki, təşkilatlana bilməməyimizə tənqidi yanaşmağım hərəkatımıza olan bağlılığımdan, onlara olan sevgimdəndir.  Özümü heç vaxt güneydən ayırmamışam.

Xaricdə yaşayan və otuz ildən bəri tanıdığım hörmətli güneyli dostlarım  illər uzunu bir-birini ittiham edə-edə normal bir təşkilat qura bilməyiblər. Bu gün yığışıb sabah dağılılar. Güney Azərbaycanın bir müdrik ağsaqqalına bu barədə gileylənəndə mənə, “onlara qoşulma, heyifsən, çürüdərlər səni, sən öz işini gör!” demişdi. Söz yox  bunu deyəndə təşkilatlanmaq iddiasında olan, yaxşı tanıdığı  bir qrup adamı nəzərdə tuturdu.  Allah ona rəhmət eləsin! Sözünə baxmadım. “Bu milli mübarizdir, mən bu yola ayrı-ayrı adamlara  görə yox, xalqımıza, Vətənimizə görə qatılmışam!”-demişdim.

İndi bu yazını yazarkən yenə o ağsaqqalın sözü yadıma düşür. Təəssüf ki, qarşıllıqlı inamsızlıq, biri-birini çürütmək az qala bir milli xəstəliyə çevrilib və  bu, millətimizin gələcəyi naminə  təşkilatlanmağımıza, bir araya gəlməyimizə, yolumuzu aydın bəlirləməyimizə mane olur…Tarixdən dərs almaq vaxtıdır.

Sabir Rüstəmxanlı

Millət vəkili, Xalq şairi

Ermənistanın başına Azərbaycanın Dəmir yumruğu dəyəndən sonra sayları çox olmayan bəzi erməni siyasətçiləri, sosial media nümayəndələri 35 illik xəyalpərəstlikdən, yuxudan və ya kliniki ölümdən oyanmış kimi başladılar düşünməyə və baş vermiş olayları, müharibənin nəticələrini, bölgənin gələcəyini reallığa yaxın bir şəkildə təhlil etməyə. Nə qədər səmimidirlər, deyə bilmərəm. Bunu zaman göstərər. Bəziləri də yeni maskalar taxıb tülkülük edirlər ki, sabah deməyə sözləri olsun: “Baxın, ziyanımıza olsa belə, biz məsələlərə ağıllı qiymət verməyə və vəziyyətdən çıxış yolu tapmağa çalışırıq! Qoy dünya erməniləri o qədər də qanmaz və aqressur hesab eləməsin.”

Bir də baxırsan Moskva televizisaysından erməni tanınmışı barışığa çağırır. “Ermənistan başqa cür addım atsa öz sonunu yaxınlaşdıracaq…” deyir.

İkincisi yaxa yırtır ki, ey erməni qardaşlar, biz türklərə nifrət bəsləməkdə səhv etmişik. Bütün dünya görür ki, onlar normal insanlardır, heç kimlə işləri yoxdur, yaşayırlar, inkişaf edirlər. Biz onların arasında bir ovucuq. Udarlar bizi. Bu kin-küdurət ideologiyası öldürəcək bizi. İddiamızdan əl çəkək, onların sayəsində biz də inkişaf edək.

Üçüncüsü deyir ki, Türkiyədən, Azərbaycandan torpaq iddiası xam-xəyaldır, yaxşısı budur ki, bütün yolları açaq və özümüz də rahat nəfəs alaq.

Ermənistan gənclərinin müharibədə ölmələrini qəbul etmək istəməyən birisi də Qarabağ ermənilərini söyür ki, siz satqınsınız, sizin üçün həyatımızı qurban veririk, lakin bizi bircə dəfə də, rusları qarşıladığınız kimi, duz-çörəklə qarşılamadınız,

Başqa bir alimləri də erməni xalqına müraciətlə daha ciddi bir həqiqətə işarə edir: Siz bilməlisiniz ki, bizə qədim erməni tarixi adına sırınan kitablar uydurmadır, saxtadır, başqalarının əliylə quraşdırılıb ki, biz daim qonşularımızla savaş şəraitində yaşayaq, hamı bizə nifrət eləsin və s.

Lakin düşmənlərimizin bu cür çıxışalrı arasında mənə ən çox ləzzət verən erməni axçisi Bella Lalayanın sözü oldu. Hiss olunur ki, işğaldan azad olunmuş ərazilərimizdə Azərbaycanın gördüyü işlər onu elə heyrətləndirib, elə yanıb ki, cızdağı çıxıb. Daşaltı kəndi ərazisindən keçən yolun şəklini yayaraq yazır: “30 il ərzində Stepanakertdə tunelimiz, asfaltımız olmadı. İndi Füzuli-Şuşa tunelinə baxın, yerə girin!”

Əvvəla ona deyim ki, ermənilər tuneldən öncə bütün işğal etdikləri, daşını-daş üstə qoymadıqları yerlərə, dağıdılmış şəhər və kəndlərimizə, insan adına yaraşmayan vəhşiliklə viran qoyduqları abidələrimizə, muzeylərimizə, təbiətimizə, qəbristanlarımıza baxanda yerə girməlidirlər. Çünki nə qədər uzansa da müharibələr bir gün bitir, amma qonşuluq bitmir və elədikləri cinayətlərin qara ləkəsi də tarix durduqca ermənilərin üzündən silinməyəcək.

Lalayan təssüratını elə yana-yana yazıb ki, elə bil tunel qazanlarımız bunun ürəyini deşirlər.

***

Nə isə. Bu qadının tunel həsrəti fikrimi yayındırdı. Düşündüm ki, bu yazıq yanmaqda haqlıdır. Axı tunel qazmaq, quyu qazmaq, qəbir qazmaq, torpağı qazıb saxta yazılar basdırmaq daha çox ermənilərin işidir.

Ermənilərin gizli-açıq yeraltı yalan, riyakarlıq yolları İrəvandan dünyanın demək olar ki, bütün güc mərkəzlərinə uzanır.

Türk dövlət və xalqlarının arasından Moskvaya, Romaya, Parisə, Londona, Vaşinqtona yüz illər ərzində “məzlum erməni” uydurmaları ötürən çeşidli yollar sonralar Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinin qaranlıq dəhlizləri şəklində Azərbaycan-türk düşmənlərinin istifadəsinə verilmiş qanlı tunellərə döndü. Millətimizin yetişdirdiyi nadir şəxsiyyətlər bu tunellərlə gedər gəlməzə göndərilirdi. İnsanlar türk olduqlarına görə diri-diri quyulara dolduruldu, yetmişi, səksəni bir quyunun “ yemi “ oldu.

İkinci Dünya Savaşında Quzey Qafqazdan “Qızlar” (“Kizler”) konyak zavodu İrəvana daşınıb Quzey Qafqazın məhşur konyakı erməni konyakına çevrildi. O zavodun da tunelə bənzər çəlləklərinin konyakı erməni yalan və fitvası ilə birlikdə dünyaya axıdılır.

Qədim əlyazmalarımız da Matenadaran tunellərində məhv edilməkdə və ya erməniləşdirilməkdədir.

Erməni yalan maşınının qazdığı bu gizli yollar sərhəd tanımır, zaman tanımır, ifşa olunmaqdan qorxmur, çünki eyni xislətli, eyni maraqları güdən riyakarlar tərəfindən müdafiə olunur. Buna görə də bir də baxırsan erməninin hiylə köstəbəyi qaza-qaza gedib neçə min ilin o üzündə erməni izi axtarır, başqalarrının hlal tarixini, mədəniyyətini oğunlamaqla özünə tarix və mədəniyyət uydurur…

“Arxeoloji tunelləri də az deyil. Odessadan, Krımdan, Quzey Qafqazdan başlamış Hindistyana qədər – çeşidli yerlərdə basdırdıqları “erməni” daşlarına qədər uzanır…

Erməni yalanlarının bu tipli əcaib yeraltı yollarını göz önünə gətirəndə Qarabağ savaşındakı qələbəmizin, ordumuzun zəfər yürüşünün bütün böyük tarixi əhəmiyyəti daha yaxşı dərk olunur.

Neçə aydır biz dünyadan gələn qonaqlara, diplomatlara, jurnalistlərə Qarabağda ermənilərin vəhşicəsinə dağıtdığı şəhərlərimizi, kəndlərimizi, abidələrimizi, bir milyon insanın yox edilmiş məskənlərini, bizi millət olaraq göməcəklərini xəyal etdikləri tunel-istehkamları göstəririk. Onlarsa elə erməni dini abidələri deyib dururlar. Bu qədər insan fəlakətinə yol açırsa – gözünüzə girsin sizin o qanlı din və onun çinayət yuvası olan abidələri!

İnsan qanı tökməyə sövq edən, qonşuya nifrət aşılayan, müharibəyə, cinayətə çağıran, ocaq söndürən, şərə-şeytana xidmət edən dinin Allaha və müqəddəsliyə dəxli yoxdur; o da erməni tarixi kimi saxtadır və onun kilsəsi də, monastrı da şeytan yuvasıdır.

Bəli, erməni də tunel qazıb, ancaq silah anbarı kimi, köstəbək yuvası kimi, bu torpaqların əsl sahiblərini məhv etmək üşün… Fransız havadarlarının köməyi ilə Qarabağda 30 il tunel qazıb və özləri öz başlarını yerə soxublar.

Onlar öz kin, düşmənçilik, yalan, alçaqlıq quyularını qazmaqda olsunlar, biz də uzaq yolarımızı yaxınlaşdıran tunellərimizi qazmağımızda…

Sabir Rüstəmxanlı

31.07.2021

AMEA Nizami adına Ədəbiyyat institunun Müstəqillik dövrü Azərbaycan ədəbiyyatı şöbəsinin hazırladığı “Xalq şairi Sabir Rüstəmxanlı” adlı elmi araşdırmalar toplusu çap edilib.

Vhp.az xəbər verir ki, “Sənətkarın elmi pasportu” silsiləsindən buraxılmış, 484 səhifəlik kitaba institutun direktoru, akademik İsa Həbibbəyli “Xalq şairi Sabir Rqstəmxanlı: millilik, vətəndaşlıq və müasirlik” adlı geniş Ön söz yazıb.

AMEA-nın müxbir üzvü Tehran Əlişanoğlunun, fəlsəfə elmlər dokturu Rahid Uluselin, filologiya elmləri doktorları Salidə Şərifova və Mərziyyə Nəcəfovanın, filologiya üzrə fəlsəfə doktorları Qurban Bayramov və Bahar Bərdəlinin, böyük elmi işçi Mənzər Niyarlınnın, kiçik elmi işçi Hənifə Səlifovanın yazdıqları bölümlərdə yazımçının həyatı, ədəbi və ictimai- siyası fəaliyyəti bütün cəhətləri ilə araşdırılıb, yüksək peşəkarlıqla dəyərləndirilib.

Kitabın sonunda Turan Qasımovanın hazırladığı geniş ədəbiyyat siyahısı verilib.

“Ermənistanda seçkiqabağı hakimiyyətsizliyin təsirləri açıq-aydın hiss olunur. Görünür ki, dərəbəylikdir, sərhəd boyu hərbi hissələrdə kim nə istəsə, onu edir. Həmçinin bəzi məsələlərin həlli uzadılır, sərhədlərin müəyyənləşdirilməsi gecikdirilir”.

Xalq şairi, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlının mayın 20-də 75 yaşı tamam olacaq.

VHP.az xəbər verir ki, bununla bağlı İctimai Televiziya veriliş hazırlayıb. Verilişdə Sabir Rüstəmxanlı uşaqlıq arzularını, 14 yaşında yazdığı məktubları oxuyub, riyaziyyatçı olmaq istəyindən danışıb.

Daha ətraflı videoda: