Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyası

Category: Başqan

  • Sabir Rüstəmxanlının atası Meydana göndərdiyi məktubda nə yazmışdı? – 35 illik tarix – VİDEO

    Meydan Hərəkatının lideri Sabir Rüstəmxanlı bu dəfə Bakupost.az –a 35 illik tarixdən – Milli Dirçəliş Günündən danışıb.

    – 1988-ci ildə xalq necə ayağa qalxdı?
    – Hansı proseslər baş verdi?

  • 80 saylı orta məktəbdə Xalq şairi ilə görüş keçirilib

    Bu gün Bakıxanov qəsəbəsi 80 saylı tam orta məktəbdə xalq şairi, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı ilə görüş keçirilib. Görüşü məktəbin tarix müəlliməsi Aytən Sərdarlı aparıb. Azərbaycan Respublikasının dövlət himni səsləndikdən və şəhidlərin xatirəsi yad edildikdən sonra aparıcı Sabir Rüstəmxanlının həyat və yaradıcılığı haqqında çıxış edib. Daha sonra çıxışı edən məktəbin direktoru Təranə Müzəffərova xalq şairi ilə görüşün məktəb kollektivi üçün böyük bayram olduğunu bildirib. T.Müzəffərova Sabir Rüstəmxanlının həm şair, həm də ictimai-siyasi xadim kimi müstəqil Azərbaycanın tarixində müstəsna yer tutduğunu və onunla canlı ünsiyyətin şagirdlər üçün böyük önəm kəsb etdiyini deyib. Məktəbin ədəbiyyat müəllimi Rasimə Abbasova da çıxışında S.Rüstəmxanlının bütün Türk Dünyasın milloi ruh şairi olduğunu qeyd edib. Daha sonra Sabir Rüstəmxanlının həyat və mübarizəsini əks etdirən videoçarx nümayiş olunub, şagirdlər Xalq şairinin şeirlərini səsləndirib. Sonda Sabir Rüstəmxanlı məktəb kollektivi qarşısında geniş çıxış edib və tədbir iştirakçılarının suallarını cavablandırıb.

  • Məni “qandırma” cəhdi? Adamın üzünə tüpürərlər…

    Sabir Rüstməmxanlı
    Sabir Rüstməmxanlı

    Sabir Rüstəmxanlı

    Şahpur Qasımi adlı müəllif köhnə hüquqşünas dostumuz Məmmədxan Əzizxanlının səhifəsində “Qandırma!” rubrikası altında “Xalq şairi xalqı hansı faciələrə sürükləyir” adlı yazı paylaşıb və məqalə boyu sərsəm yozumlarla mənim adıma və fəaliyyətimə kölgə salmağa cəhd göstərir. O, “Türküstan” qəzetinin 20 iyun-4 iyul 2020-ci il tarixli sayında (3 il öncə) dərc olunmuş müsahibəmin ruhunu öz səviyyəsində dərk edərək, belə bir iddia irəli sürür ki, haqqında söhbət gedən yazıda mən xalqımızı başqa dövlətlərə yem olmağa və dini fanatizmə sürükləmək istəyirəm. Xalq arasında məşhur olan “ölü toyuğun gülməyi gəlir” məsəli burda yerinə düşür.

    Bu böhtanın mahiyyəti aydın olsun deyə, Şapur Qasıminin yazısından bir neçə sitat gətirməyə məcburam. O, yazır:

    “S.Rüstəmxanlının müsahibəsini mahiyyət etibarilə iki hissəyə bölmək olar. Birinci hissədə o, İranın Cənubi Azərbaycandakı soydaşlarımızın milli hüquqlarının tapdalanmasını, Şimali Azərbaycan Respublikasına dost olmayan münasibət sərgilədiyini, yumşaq tərzdə olsa da dilə gətirir.

    Müsahibənin ikinci hissəsində isə İranın Şimallı-Cənublu Azərbaycan türkləri və bu günə müstəqil dövlət olmaqla Bütöv Azərbaycanın azadlığının təminatçısı, ümid yeri olan Şimali Azərbaycandakı dövlətçiliyimizin məhv edilməsinə yönəltdiyi və dövlətimiz, millətimiz üçün düşmənin ən real, təhlükə olan ideoloji silahını ölkədə genişləndirməyi və gücləndirməyi, bununla da ermənidən də hiyləgər, qatı, heç vaxt barışması mümkün olmayan şovinist fars faşizminin Azərbaycanın milli azadlığa qovuşmuş türklərini də əsarət altına almaq arzu, niyyət və səylərinin gerçəkləşdirilməsinə zəruri olan şəraiti bizim öz əlimizlə yaratmağımızı təklif edir. Buna görə də bütövlükdə müsahibənin mahiyyətini ancaq sol əli ilə öz ovunu sığallayıb yuxuya verərək, sağ əli ilə onun ürəyinə neştər saplamaq cəhdi ilə müqayisə etmək olar”.

    Yaxşı ki, Şapur mənim “yumşaq tərzdə” söylədiyim fikirlərin üstündən səs-səmirsiz keçmir və yazır:

    “Müsahibənin əvvəlində S.Rüstəmxanlı fikrini bir qədər yumşaq ifadə etsə də, Rusiya və İranın Azərbaycana olan münasibətlərinin heç də dost məzmunlu olmadığını, xüsusilə İranın həm Azərbaycan Respublikasına, həm də İranda olan türklərə qarşı düşmən münasibəti sərgiləməsini obyektiv olaraq qısa şəkildə təsvir edir. Hətta İranda təhsil almış Azərbaycan vətəndaşlarının vasitəsilə İranın gizli, aşkar təxribatla məşğul olaraq, onu genişləndirməyə çalışdığını da dilə gətirir və bunun bizim üçün ciddi təhlükə olduğunu da qeyd edir”.

    Elə bilirəm ki, mənim “qısa və yumşaq tərzdə” olsa da, dediyim bu sözlər və müsahibədəki digər fikirlərim İranın Azərbaycana münasibətinin bütün mahiyyəyini açıb göstərir. Mən bir qəzet müsahibəsində bundan artıq danışmağa ehtiyac görməmişəm. Əgər bu, Şapura qısa və yumşaq görünürsə, onda qoy mənim ömrüm boyu Güney mövzusunda yazdığım şeirləri, “Bütövlük”, “Didərginlər”, “Hər kəs günəşi sevsə”, “Azərbaycan irticası”, “Səməd Behrəngi əfsanəsi”, “Vətənsiz”, “Bir əlin azadlığı”, “Atəş böcəyi” poemalarımı, “Bütövlük həsrəti”, Bütövlük eşqi”, “Vətəndaşlığın əlifbası” kitablarımı, nəhayət, İranin Ali Rəhbəri Seyid Əli Xameneiyə açıq məktubumu oxusun, din dəllallarının haqqımda çıxardıqlqrı ölüm hökmünü xatırlasın…

    Mərhum xalq şairimiz Söhrab Tahir mənə zarafatla deyirdi: ”Biz Güneyli olsaq da, sən Güney haqqında bizdən çox yazırsan!”

    Əgər Şapur Qasımi bunlardan xəbərsizdirsə, o zaman ağzını açıb mənim İran fanatizminə, oradakı milyonlarla türkün taleyinə, dinin fars şovinist siyasətinin alətinə çevirməsi məsələsinə münasibətim haqqında bircə kəlmə söz deməyə mənəvi haqqı yoxdur. Özünə hörmət edən adam telefonla alınan bir qəzet müsahibəsindən nəticə çıxarıb bütün gəncliyini Azərbaycanın dövlət müstəqilliyinin bərpasına sərf etmiş, Müstəqillik Aktında imzası olan adama böhtan deyib, onu guya, qonşu dövlətə boyun əyməkdə və ya qurduğu dövləti qonşu ölkənin yemi etmək istəyində və hətta “xalq düşməni” olmaqda suçlaya bilməz. Müasir hüquq müəllifin boğazından yapışıb sübut tələb edər.

    Şapur Qasıminin fikrincə, guya mən müsahibəmin ikinci hissəsində “Azərbaycanın milli azadlığa qovuşmuş türklərini də əsarət altına almaq arzu, niyyət və səylərinin gerçəkləşdirilməsinə zəruri olan şəraitin” yaradılmasını təklif edirəm. Bizdə belə ağ yalan danışanlara “bala, get ağlına dua yazdır!” deyirlər.

    Məsələnin mahiyyəti nədir?

    Əgər, oxucularımız unutmayıblarsa, bu müsahibənin dərc olunduğu dövrdə Azərbaycan Respublikası İran tərəfindən ittiham olunurdu ki, guya, burda din və dindarlar sıxışdırılır, məscidlər bağlanır, Allahı tanımırlar və s. Bu böhtanı o ölkə atırdı ki, 30 il ərzində işğalçı Ermənistanla bərabər Qarabağda məscidlərimizin daşını daş üstə qoymamışdı. Mən bu məsələyə münasibət bildirərək demişdim ki, Azərbaycan dünyəvi dövlətdir, dinə qarışmır, bununla belə, dövlət-din münasibətləri yüksək səviyyədədir, köhnə məscidlər bərpa edilir, yeniləri tikilir, dövlət başçısı bu məsələyə həssaslıqla yanaşır. Dinin müdaxilə etmədiyi müstəqil dövlət siyasətimiz var.

    Mənim bu izahatım Şapuru qəzəbləndirir, bunu İran qarşısında özünə bəraət qazandırmaq istəyi, yəni mənim zəifliyim kimi dərk edir və məscidlərin bərpasını, tikintisini dövlətin səhv addımı kimi, xalqı cəhalətə sürükləmək və orta əsrlərin qaranlığına qərq etmək kimi yozur…

    Din və cəmiyyət məsələləri mürəkkəb mövzudur. Bu məsələdə Şapurun naratlığını başa düşürəm, lakin mənim mövqeyim tam aydındır və illər uzunu bu barədə dəfələrlə yazmışam və inanıram ki, cənub qonşumuzun cidd-cəhdlərinə baxmayaraq, Azərbaycan Respublikasında dini dövlət yaratmaq planları həmişə boş xəyal olaraq qalacaqdır.

    Şahpur Qasımi iddia edir ki, niyə dövlət dinin qayğısına qalmalı, niyə məscid tikintisi ilə məşğul olmalıdır? Nəzərə almaq lazımdır ki, 30-cu illərdə məscidlərimizi və din donu geyindirilən tarixi abidələrimizi Sovet dövləti partladıb, dağıdıb yer üzündən silmişdi. Bu düşmənçilik dövlətin əli ilə görülmüşdü. Azərbaycan müstəqil olandan sonra bu yaraları sağaltmağa çalışırsa, bu, dövlətin dini işlərə müdaxiləsi deyil, xalqın heysiyyətinə vurulmuş yaraların sarınması, mənəvi dəyərlərinin qorunmasıdır.

    Bu gün Qarabağda erməni işğalçılarının dağıtdığı məscidləri o yerlərdə hələ ki məskunlaşa bilməyən dini icmalar necə bərpa edə bilərlər? Ermənistan dövlətinin dağıtdığını Azərbaycan dövləti və ictimai qurumlar, Heydər Əliyev Fondu bərpa edir. Bunu qanmaq üçün böyük ağıl tələb olunmur.

    İşğal olunmuş yerlərdə məscidlər və ziyarətgahlar bizim o yerlərdəki tarixi varlığımızı təsdiq edən möhürlər idi. Yəqin Şapur bu abidələri bərpa etməməyi təklif edərkən o yerlərə sahib çıxmaq istəyən ermənilərin dəyirmanına su tökdüyünü anlamır…

    Bu sətirləri yazarkən Moskva televiziyasında dünya memarlığı haqqında ABŞ kino ustalarının çəkdiyi çox maraqlı bir veriliş gedirdi. Yer üzündə keçmişdən bu günə yaradılmış memarlıq şedevrləri nümayiş etdirilirdi və sevinirdim ki, Hindistandan başlamış Mərakeşə, İspaniyaya qədər böyük bir coğrafiyada tikilmiş biri-birindən gözəl müsəlman məscidləri haqqında söhbət verilişin təxminən yüzdə səksənini təşkil edirdi. Bu məscidlərin demək olar ki, hamısını quran, ucaldan məhşur türk-islam imperatorluqları və dövlətləri olmuşdur. Ona görə də mənim Azərbaycan dövlətinin İranın iddialarının əksinə olaraq, dini ocaqlara qayğısını vurğulamağım İran qarşısında boyun əymək deyil, öz dövlətinin apardığı və heç bir düşmən ölkəyə əl yeri qoymayan siyasətdən doğan qürur hissidir. Məgər, mənim “Azərbaycan dünyəvi dövlətdir, burada dinin özü yeri var, amma din siyasətə qarışmalı deyil. Dövlət siyasəti ayrıdır. Din pərdəsi altında ciddi fars şovinist siyasətinin aparmasına yol vermək olmaz!” deməyimdə özünə haqq qazandırmaq meyli var?

    Şapur Qasımi Bibiheybətdə qədim məscidin və digər müqəddəs yerlərin bərpasını, dövlətin bu işə pul xərcləməsini cinayət sayır; mən saymıram, çünki həmin yerlərə təkcə din ocaqları kimi baxmıram, Allah sevgisi ilə tikilmiş böyük mədəniyyət abidələri, xalqın yaradıcı qüdrətini göstərən sənət əsərləri kimi baxıram.

    Müəllifi qəzəbləndirən odur ki, mən “Azərbaycanda Allaha qarşı kim çıxa, onu inkar edə bilər? Onlar guya, Allahın müdafiəçiləridir, Allahı müdafiə etməyə çıxıblar. Azərbaycanda Allahı müdafiə etməyə ehtiyac yoxdur. Bunlar təxribatdır, həm də ciddi təhlükədir” demişəm.

    Mənim bu sözlərimi günahkar mövqeyindən deyilən sözlər sayan Şapur Qasımi bundan sonra uzun-uzadı mənasız mülahizələrlə Allahın yoxluğunu, mifik bir obraz olmasını sübuta çalışır və belə bir nəticəyə gəlir ki, Azərbaycanda əhalinin böyük bir hissəsi dinsizdir və Allaha inanmır. O yazır:

    “Əlbəttə ki, bu aksiyalar, təxribat və ciddi təhlükədir. O ki qaldı Azərbaycanda Allahı inkar edənlərin olub-olmamasına, ölkədə beyni, şüuru dini cəfəngiyyatlarla zəhərlənməmiş insanlar yetərincədir və Allahın mövcud olması, Allah anlayışının yarandığı min illər boyunca heç bir vasitə ilə sübut olunmamış, min illər öncə yaşamış ibtidai insanların primitiv zəkası, şüuru ilə yaratdığı mifik bir obrazı və bu obrazın həqiqət olduğuna başqalarını inandırmaq üçün onun ətrafında elə allah obrazı kimi yaradılmış mifik məlaikələr, cin, şeytan və s. obrazları hamı qəbul etməlidirmi?”

    Mənim müsahibəmdə “məlaikələri, cin və şeytanları” qəbul etdirməkdən söhbət getmir. Mən deyirəm ki, heç kim Allahın vəkili deyil və kimsə bizə Allah sevgisindən dərs verə bilməz.

    Allaha inanıb-inanmaq hər kəsin vicdan işidir. Lakin mən yuxarıdakı cümlələri özümə bəraət qazandırmaq üçün yox, ölkəmizə atılan “onlar allahsızdırlar, dini inkar edirlər” böhtanlarına cavab olaraq demişəm. Mən Şahpur Qasımi kimi Allahın varlığı-yoxluğu mövzusuna girmirəm; bəşəriyyətin min illər boyu çözə bilmədiyi məsələlərlə məşğul olmaq niyyətim yoxdur. Mən ədəbiyyatşünas və millətşünasam, allahşünas deyiləm. Şahpur Qasımi tarixə müraciətlə çoxallahlıqdan üzü bəri, Allah ideyasının keçdiyi yollara nəzərə salaraq sübut etməyə çalışır ki, Allaha inanmaq cəhalətdir.

    Mən insana və insanlıq tarixinə sayqıyla yanaşıram və hesab edirəm ki, min illər boyu insanlığın yaşatdığı, inandığı “obraz” hətta mifikdirsə belə, insanlıq ona inanmaq və sığınmaqdan başqa yol tapmırsa, buna anlayışla yanaşmaq lazımdır.

    Şahpur Qasımidən də əvvəl dünyanın nəhəng alimlərinin bir çoxu Allah haqqında düşünüblər. Allahı inkar edən dahilər də çox olub. Hətta SSRİ kimi bir dövlət keçən əsrin 20-ci illərində arası kəsilməyən bir allahsızlıq ideologiyası da yayıb. Lakin insan ürəyindən Allahı çıxara bilməyiblər. Ağlı olan adamın bu reallıqla barışmaqdan başqa yolu qalmır. Allahın varlığını və yoxluğunu müzakirə mövzusuna çevirmək gülünc işdir. Biz insana və onun ruh aləminə, keçdiyi yola sayğıyla yanaşırıq və onun inancının, hafizəsinin Şahpur Qasimilərinin təbliğatı ilə silinib gedəcəyinə sadəlövhlük deməkdən başqa yolumuz qalmır. Əgər bu gün vəhşiləşən və taleyini getdikcə süni intellektə tapşıran dünyada Allah sevgisi şərin, düşkünlüyün, mənəviyyatsızlığın, savaşın, qanın qarşısını almaqda insanlara azacıq da kömək edə bilirsə, onunla mübarizə aparmaq mənasızdır. Bu, insanlığın tarixinə və inkişaf məntiqinə sayğısızlıqdır.

    Mənim bu sadə məntiqim ortadaykən Şapur Qasımi öz yazısında tərbiyəsiz notları gücləndirir və yazır:

    “Millət vəkilinin heç bir əsası olmayan yalan vasitəsilə Azərbaycan dövlətinə təpki göstərmək istəyən İran mollalarına əsaslı elmi arqumentlərlə cavab verərək, onları susdurmaq əvəzinə onların yalanına yalan ilə, yəni, – “Azərbaycanda Allaha qarşı heç kim çıxa bilməz, heç kim Allahı inkar edə bilməz” – kimi sərsəm yalanla cavab verməsi fars şovinizmi və onun nökərlərinin daha da ayaqlanmasına səbəb olur”.

    Məncə, ən sərsəm və ağılsız fikir Şapur Qasıminin mənim bu fikrimin İranda fars şovinizmini ayaqlandırmasına səbəb olacağı uydurmasıdır. Bunun ardınca Şapur özünün şəxsən Allahı tanımadığını bəyan etməklə (bu, onun şəxsi işidir) böyük bir əminliklə yalan dəryasına baş vurur və əminliklə deyir ki, “şəxsən mən və milyonlarla Azərbaycan vətəndaşı yalanlar üzərində qurulub, ərəb, fars milli şovinizm hədəflərinə qulluq edən dini dəyərlər və personajlarını (Allahı, peyğəmbəri – S.R.) heç vaxt qəbul etməmişik”. Bunu deyərkən qorxmur ki, bu “milyonlarla Azərbaycan vətəndaşı” onların əvəzinə belə məsuliyyətsiz hökm verənin üzünə tüpürər…

    Mənim bir hədəfim var: bu da millətimin inkişafı, sivil dövlətimizdə haqq və ədalətin tam bərqərar olması, millətin maraqlarının qorunmasıdır. Bu işdə hansı vasitə və inanclar yardımçı ola bilirsə, onu da qorumaq istəyirəm.

    Şapur Qasıminin məqaləsi genişdir, orda İranda və İslam aləmindəki mövcud vəziyyət, yalançı din xadimlərinin xalqı üzləşdirdikləri fəlakətlər, elmin inkişafı və məsələlərə elmi yanaşmanın zəruriliyi, siyasiləşmiş dinin millətləri əzmək vasitəsinə çevrilməsi barədə haqlı mülahizə və təhlillər də var, lakin bunu mənim konkret məqsəd daşıyan, qısa müsahibəmə yamaq etmək onun xoş niyyətindən yox, qərəzkarlığından xəbər verir. O yazır: “Çünki məntiq və tarix, həm də bugünkü faktlar, milli şüuru din zülmətinə boyayanda millət vəkili – millət düşməni, xalq şairi anlayışı isə xalq düşməni anlayışına çevrildiyini çox aydın, amansız inkaredilməz faktlarla hamıya sübut edir”.

    Mənim xalq düşməninə çevrilməyimin səbəbi isə onun fikrincə, “Azərbaycanda dini təhsili genişləndirmək“ təklifim imiş… Şapur ya mənim fikrimi anlamayıb, ya da özünü anlamazlığa vurur. Mən həmişə bu fikirdə olmuşam ki, biz gənclərimizi dini təhsil almaq üçün Misirə, İraqa, İrana və s. islam ölkələrinə göndərməməliyik. Çünki hər ölkə dini təhsil adına gənclərin beynini öz siyasət və ideologiyası ilə zəhərləyir. Dini təhsil özümüzdə təşkil olunmalıdır. Bu o demək deyil ki, biz dünyəvi təhsildən, elmdən imtina edib bütövlüklə dini fanatizmə qapılmalı, orta əsrlər cəhalətinə qayıtmalıyıq. Əksinə, biz dini təhsilin öz xalqımızın maraqları çərçivəsində aparılmasını istəyirik. Əgər dinə düzgün yanaşılsa, o, bir sıra Xristian ölkələrində olduğu kimi fanatizmə yox, milli şüurun inkişafına (Ermənistandakı qriqorianlığı yada salaq), dölətin möhkəmlənməsi və milli birliyə xidmət edər. Sən öz uşaqlarının Qumda oxumasına niyə icazə verirsən ki, sonra da onlarla mübarizə aparmalı olasan? Belə olsa, Azərbaycana müxtəlif ölkələrdən din xadimi adına missioner axını dayanar və ölkə içində həyatımızın bu sahəsi tənzimlənər. Mənim bu təklifim, Şapur Qasıminin dediyi kimi, Azərbaycanda fars şovinizminin və İranın təsirinin artmasına yox, əksinə, bu təsirin qarışısının alınmasına xidmət edir və məncə, bundan sonra belə də olacaq…

    Mən orta məktəblərdə din fənninin yox, “Mənəviyyat” fənninin öyrədilməsinin tərəfdarıyam. Özbəkistanda bu təcrübə var. Yüksək mənəviyyatlı gənclərin dini təmayüllərə və cəhalətə uymaq qorxusu yoxdur.

    Şapur Qasıminin fikri ölkədə ümumiyyətlə, dinin kökünün kəsilməsi və din xadimlərinə ehtiyacın qalmamasıdır. Bilmirəm, bəlkə də nə vaxtsa Allah Şapuru bu arzusuna çatdıracaq, lakin indilikdə bu, boş xəyaldan başqa bir şey deyildir. Şapur Qasıminin Allahı, dini, peyğəmbəri inkarı özünü inkardan və bu hoqqabazlıqlarla özünü gülünc vəziyyətə salmaqdan başqa bir nəticə verməyəcək…

    Sonda onu da deyim ki, Məmmədxan Əzizxanlının səhifəsindəki “Qandırma” rubrikası öz-özlüyündə həm haqqında söhbət gedən müəlliflərə, həm də oxuculara hörmətsizlikdir. Hər hansı müəllifin və ya səhifənin bizləri və ya oxucuları “qandırmaq” cəhdi öz-özlüyündə qanmazlığın göstəricisi sayılmalıdır. Şapur Qasıminin məqaləsi də bunun bir nümunəsidir…

  • İran öz casuslarına hansı pulları göndərir? – Sabir Rüstəmxanlı söhbətləri – VİDEO

    Sabir Rüstməmxanlı
    Sabir Rüstməmxanlı

    “İran bütün dünyada terrorçu dövlət kimi tanınır. 8 terror təşkilatını dəstəkləyir. İrandakı dini ziyarətgahlardan yığılan pullarla həmin terror təşkilatlarına dəstək verilir”.

     
    Bakupost.az xəbər verir ki, bu sözləri Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı bildirib.

    İran-Ermənistan münasibətlərinə diqqət çəkən millət vəkili bildirib ki, Azərbaycanın İsraildə səfirlik açmasına rəsmi Tehran tərəfindən verilən reaksiya əsassızdır:
    “İran nəzərə almır ki, Azərbaycan müstəqil dövlətdir. İsraildə səfirlik açıb-açmaması onun öz işidir. Digər tərəfdən, İran bizim düşmənimiz olan Ermənistanda səfirlik də, konsulluq da açıb. Qardaşlıqları, dostluqları da var. Ermənistanla əlbir olub məscidləri, mədəniyyət ocaqlarını dağıtması onun iç üzünü göstərir. Ümumiyyətlə, İran Azərbaycanın müstəqil olmasını istəmir. Bu məsələlər ola-ola bizə etiraz etməsi məntiqsizlikdir. İsraildə çoxdan səfirlik açmalı idik. Bizə dost olan ölkədir. Orada 10 minlərlə Azərbaycandan köçmüş insan yaşayır. Niyə İranın xətrinə İsraili özümüzdən uzaqlaşdırmalıyıq? İran Azərbaycana nə hörmət qoyur ki?”
    Millət vəkilinin sözlərinə görə, həmkarı Fazil Mustafaya qarşı olan terror hadisəsinin müxtəlif araşdırma mərkəzləri tərəfindən İranla bağlanması təsadüfi deyil.
    S.Rüstəmxanlı həmçinin İranın planları barədə də danışıb:
    “İranın bir neçə planı var. Onlardan biri şiəliyin fars siyasətinə çevrilməsidir. Digəri isə regionda söz sahibi olmaq, bir sıra İslam ölklərini daim öz təsiri altında saxlamaqdır. Amma bu siyasət getdikcə iflasa uğrayır. Xalq üsyanlarında 700 nəfərdən çox insan öldürülüb, 30 min nəfər həbs edilib. Dünyanın bir sıra ölkələri üsyançılara dəstək üçün bəyanatlar təqdim edib, İran rəsmiləri insanlıq düşməni elan edilib. Rejimin dəyişəcəyi sözsüzdür. Amma bu dəyişmədən sonra Güney Azərbaycanın taleyi aydın olmalıdır. Beynəlxalq təşkilatalara davamlı müraciət etməliyik. Bizim 40 milyona yaxın soydaşımız İranda yaşayır. İran bizim dövlətimizdir. Tarixən bizim olub. Ona görə bu ölkəyə xüsusi bir münasibət bəsləyirik. Əlaqələrin pozulmasını istəmirik”.
    Daha ətraflı “Sabir Rüstəmxanlı söhbətləri”ndə:

    Bütöv yazını göstər

  • Güclərin hirsi milli irsi “yeyir” – Yalnız bir şansımız qalıb… – VİDEO

    “Sabir Rüstəmxanlı söhbətləri”nın növbəti buraxılışı qeyri-maddi mədəni irsə, milli kimliyimizə, insanlığı gözləyən bəlalar və xalqın bu bəlalardan xilas edilməsi yollarına həsr olunub.

    Bu yaxınlarda Milli Məclisin Mədəniyyət komitəsində Mədəniyyət nazirliyi ilə birgə, Media nümayəndələrinin iştirakı ilə “Qeyri-maddi mədəni irsin qorunması” haqqında qanun layihəsinin müzakirə etdik.
    Türkiyədə qeyri-maddi mədəni irsə “Somut olmayan kültürəl miras” deyirlər. Somut- yəni əllə toxunumayan, duyğularla anladılan bir nəsnə…
    Bu irsə milləti millət edən bütün mənəvi dəyərlər daxildir: dil, adət-ənənələr, vərdişlər, əxlaq və davranış normaları, bilik və bacarıqlar, ifa sənəti və təcrübələr, xalq yaradıcılığının bütün sahələri, bir sözlə miras kimi qəbul etdiyi hər şey…
    Bura müxtəlif ləhcələri, tarixi yer adlarını, abidələrlə bağlı bilgiləri, ibadətxanaları, bənzərsiz təbiət bölgələrini, bir sözlə milli varlığı təməl daşı olan bütün mənəvi özəllikləri də əlavə etmək olar.

    İNSAN VƏ MİLLƏT ÖZ DƏYƏRLƏRİNƏ SAHİBLƏNMƏLİDİR. Bu dəyərləri siyasət və hakimiyyət oyunlarına qurban verməməlidir.
    Qeyri-maddi irsin qorunması ideyası təxminən 120 il bundan öncələrdən başlanmışdır. Yəni bu təşəbbüsün bir əsrdən artıq tarixi var.
    2003-cü ildə YUNESKO bu irsin qorunması haqqında Sözləşmə qəbul etmişdir. 180 ölkə bu Sözləşməyə qoşulub. ABŞ, Rusiya, İngiltərə bu ölkələr arasında deyil.
    Maddi olmayan mədəni sərvətin qorunması da Təhsil, Elm və Mədəniyyətin qorunması qədər əhəmiyyətlidir.
    1999-cu ildə Vaşinqtonda Folklorun qorunmasına həsr edilmiş bir konfransda folklor adından imtina edildi və folklor da Somut, yəni maddi olmayan mədəni irs siyahısına salındı.
    YUNESKO-nun tərtib etdiyi Dünya irsi siyahısına təxminən 1160 dəyər salınıb. Onlardan 17 və ya 18-i Azərbaycandadır: Muğam, Aşıq sənəti, Novruz, Qarabağ atları, Azərbaycan xalçası, Tar ifaçılığı, Kəlağayı, Lahıc misgərliyi, Lavaş, Dolma, Kamança ifaçılığı, Çövkən oyunu, Yallı, Dədə Qorqud dastanı, nar bayramı, miniatür sənəti… Bəlkə mənim bilmədiklərim də var.
    Ədalət xətrinə deməliyik ki, bu dəyərlərimizin Dünya Mədəni İrsi siyahısına düşməsində, Birinci Vitse-prezident Mehriban xanımım xüsusi xidmətini unutmaq olmaz.
    Bu dəyərlərin bəziləri qardaş xalqlarla şərikdir, məsələn, lavaş, novruz. Bu irsin bir ikisinə bizim bədnam düşmənlərimiz də şərik çıxıblar: lavaş, Köçəri oyun havası…
    Buna təbii baxmaq lazımdır. Türk dünyası ilə ortaq sərvətlərimiz çoxdur.
    KİÇİK XALQLARIN BÖYÜK XALQLARIN SÜFRƏSİNİN TÖR-TÖKÜNTÜSÜNƏ GÖZ DİKMƏSİ DƏ BAŞA DÜŞÜLƏNDIR VƏ BUNUNLA BİZ KASIBLAMIRIQ…
    Dünya öz tarixi yaddaşını, keçmişinin izlərini, köhnə xatirələrini qorumaqda niyə bu qədər maraqlıdır? Məncə, bunun əsas səbəbi insanlığın çox sürətlə öz keçmişindən qopması, kökündən uzaqlaşmasıdır. Bilgisayar, telefon, süni intellekt, yapay zəka insanı tamamilə fərqli bir aləmə qovuşdurub və bizi yeni bilgilərlə üz-üzə qoyub.
    İnsan hətta öz cinsini qarışıq salır, ailə məsuliyyətini, keçib gəldiyi yolları, insanlıq borcunu unutmağa doğru gedir. Süni, yəni yapay zəka insanı elə bir yerə gətirir ki, orda düşünməyə, fikir təhlilinə, geriyə boylanmağa, əxlaqi dəyərlər haqqında düşünməyə ehtiyac duyulmur. İnformasiya seli səni də alıb aparır.
    İNSAN SÜRƏTLƏ İNSANLIQDAN UZAQLAŞIR. ROBOTLAŞIR. MANQURTLAŞIR.
    Ola bilsin ki, 100 il sonra insanlar kənara çəkiləcək və robotların savaşları başlanacaq.
    İnsanı manqurtlaşmaqdan qoruyan əsas vasitə onun yaddaşı və yaddaşındakı insanlar, dəyərlər, keçmişin şirin xatirələridir…
    Bu müstəvidən yanaşanda görürük ki, gördüyümüz, duyduğumuz, lakin əllə toxuna bilmədiyimiz, yaddaşımızda qorunan bütün irsimizə sahib çıxmaq üstümüzə gələn təhlükdən qorunmaq yoludur.
    Millət öz ruhu ilə, kökünə, keçmişinə hörməti və bağlılığı ilə, mədəniyyəti, gözəl adət-ənənələriləri ilə böyükdür. Say həlledici deyil. İnsanlıq keyfiyyətləri və gələcəyə yönəlik yaşam tərzi önəmlidir.
    Millət öz tarixini bilər, öz keçmişini unutmaz, böyüklərə sayğısını itirməz, ilk növbədə özünü sevər, sonra başqalarını.
    Biz ölkədəki duruma bu prinsiplərlə yanaşmalıyıq. Azərbaycan həmişə ənənəvi sənətləri ilə seçilib. Bu barədə Sergey Barodinin gənclik vaxtı oxuduğum romanından bir cümləni unutmuram. O Azərbaycan sənətinin zənginliyindən heyrətlənib yazırdı: “Ax, bu Təbriz bazarı. Hər il gəlib burdan ən yaxşı sənətkarları malla, pulla şirnikdirib və ya əsir götürüb aparırlar. Gələn il gələndə onun yerində daha kamil bir sənətkarın oturduğunu görürlər”.
    Bu həmişə belə olub. Azərbaycan xalqının istedadı həmişə parlaq əsərlər yaradıb. Bunun sayəsində bütün bölgələrimizdə xalça ustaları, Şəkidə şəbəkəçilik, Lahıcda və Dəmirçilər kəndində misgərlik, cənub bölgəsindən dulusçuluq, Abşeronda daş memarlığı, Naxçıvanda kaşı ilə zinətlənmiş memarlıq yaşayıb və inkişaf edib. Lakin bu gün ənənəvi sənətlərə maraq azalıb. Xalçaçılıq sənətimizlə öyünürük, gözəl xalça muzeyimiz var, lakin xalça sexləri tək-tək sıradan çıxır. Lahıc küçələrində yerli mallar getdikcə azalır. Yerini Çindən gətirilmiş cincilim-mincilimlər tutur.
    Şəki şəbəkəsinin bazarı yoxdur.
    Ənənəvi rəqslərimizin yerini qaraçı atılıb-düşmələri tutur.
    MUĞAMAT VƏ MEYXANA, TƏDRİCƏN BÜTÜN XALQ MAHNILARIMIZI, AŞIQ SƏNƏTİNİ ƏZİB KEÇİR.
    Bir vaxtlar bütün dünyada Azərbaycan musiqisini təmsil edən “Qaya” ansamblı vardı. Bu gün ona bənzər kollektiv yoxdur və xor unudulub.
    Bütün bunlar somut mədəni irsə münasibətimizin göstərcisidir. Otuz ilə kinostudiyamızı bərpa edə bilməmişik. Nağıllarımızın, dastanlarımızın motivləri əsasında uşaqlarımız üçün milli cizgi filmləri çəkmirik. Onlar Avropanın robotları və ya vəhşilikləri, zorakılığı əks etdirən filmlərin ümidinə qalıblar.
    İndiyə qədər toplanmamış folklor nümunələri köhnə nəsillə bərabər həmişəlik ölüb gedir.
    Dəfələrlə dilə gətirdiyimiz başqa bir məsələ kəndlərimizin taleyidir. Bu, hər kəsi düşündürməli məsələdir. Xüsusən dağ kəndləri getdikcə boşalır.
    Kəndlərimizin mədəniyyət ocaqları, kitabxanaları yarıbayarı ixtisar edilib. Qalanlarına da Azərbaycanın müstəqillik dövrün ədəbiyyatı gedib çatmır.
    Yanlış kitab siyasəti kitabların tirajının 500-dən, 1000-dən artıq olmasına imkan vermir. Nəticədə bir çox kitablar hətta mərkəzi kitabxanalarımızın da kataloquna düşmür.
    Kənd camaatı telefonun eybəcər məlumat şəbəkəsinin və səhvlərlə dolu dilinin, bir də televiziyaların ümidinə qalıb.
    Bunlar ciddi problemlərdir. Hər kəsi düşündürməlidir. Təəssüf ki, ölkəmizin ideoloji sistemində boşluq var. Ölkənin milli mədən siyasəti, ideoloji və siyasi xətti xalq arasında, gənclər arasında təbliğ olunmur. Çünki milli ideoloji bir mərkəz də yoxdur. İDEOLOGİYA DEYİLƏNDƏ ÇOXLARI YALNIZ HAKİMİYYƏTİN UCUZ TƏRİFİNİ BAŞA DÜŞÜRLƏR.
    Hakimiyyətin yaxşı işləri deyilməlidir. Ancaq bu tərif yağışında insanlar robota çevrilməməlidir.
    Azərbaycanın hər bölgəsinin öz əkin-biçin ənənələri olub. Biz texniki bitkilərin yetişdirilməsi ilə bağlı qanunlar qəbul etmişik. Təəssüf ki, bu qanunlar zəif işləyir və ölkə getdikcə daha çox heyvandarlıq məkanına çevrilir.
    SANKI BİLİNCLİ ŞƏKİLDƏ BİZİ BAŞQALARINA BƏNZƏDIB ÇOBAN XALQA ÇEVİRMƏK İSTƏYİRLƏR.
    Babalarımız Azərbaycanın milli ideologiyasının təməlinə türkçülük, çağdaşlıq və islam inancını qoymuşlar. O zaman üçün bu, son dərəcə əhəmiyyətli bir seçim idi və millətin tarix şüuruna söykənirdi. Avropalaşmaq – savadsızlıqdan, cahillikdən xilas yolu kimi görünürdü. İslam, milli birlik yolu idi. Türkçülük isə öz tarixi coğrafiyasını və milli kimliyinin dərk etməyə xidmət edirdi.
    Bu gün təəssüf ki, Avropalaşmaq çox sürətlə milli kimlikdən, yüz illəri aşıb gələn adət-ənənlərdən, öz dilindən və milli əxlaqından uzaqlaşmaq işinə xidmət edir. Avropanın gözəl qanunları var. İnsan və əmlak haqları yüksək səviyyədə qorunur. Təəssüf ki biz Avropanın yaxşı tərəflərinin yox, yarıtmaz və bizim milli əxlaqımıza zidd olan tərəflərinin etkisi altındayıq. Sanki ailə nizamlanmasından, ailədə uşaqların sayının artmasına imkan verməməkdən, ənənəvi əxlaq normalarımızı və ailə institutunu dağıtmaqdan başqa qayğımız yoxdur.
    İslam dini isə Yaxın Şərq ölkələrini bir-birinə düşmən etməklə, qonşu dövlətin və məzhəb bölücülüyünün dərinləşməsinə xidmət edir, inancın yerini siyasi maraqlar tutur.
    ORTADA QALAN TÜRKLÜKDÜR. TƏƏSSÜF Kİ, O DA CƏHALƏTİN VƏ TÜRK DÜŞMƏNÇİLİYİNİN HƏDƏFİNƏ ÇEVRİLİB.
    Əsli təbliğ etdiyimiz Azərbaycançılığın əsl mahiyyətini anlamayanlar gizli və açıq şəkildə türklüyü inkar etməyə qalxırlar
    Millət öz dəyərlərini və bunlardan öncə öz dəyərini bilməlidir.
    Bir vaxt kəndləri gəzib maşında toxunmuş təzə xalçaları verib köhnə xalçaları alırdılar. Xalq da öz əlindəki köhnənin qədrini bilmir, yeniyə can atırdı.
    Beş-on günlük ömrü olan “xrustal” qablarla yaşlı insanların gözünü qamaşdırıb onların əlindəki yüz illərlə yaşı olan mis məcməyiləri, qazanları, kasaları, köhnə samovarları alırdılar.
    Yəni buna bilgisizlikdən, əlindəki sərvətin qədrini bilməməkdən başqa ad tapmaq olmur.
    Pul və qazanmaq ehtirası millətin sərvətini talamaq və məhv etmək yoluna çevrilib. Bu alver hətta dövlət muzeylərin səviyyəsinə qədər gəlib çıxmışdır.
    Bunların hamısı təhsillə və təbliğat işi ilə bağlıdır. Qeyri-maddi mədəni miras uşaqlarımıza tanıtdırılmalı və sevdirilməlidir. Ən böyük irs Ana dilidir. Ana dilini bilməyən yeni nəslə yerdə qalan maddi və qeyri maddi mədəni irsimizi sevdirmək olmaz.
    Adət və ənənlərmənəvi irsin ən mühüm sahələrindən biridir. Təəssüf ki, burda da sürətli aşınma gedir və yaxşının yerini pis tutur. Toylar və toyxanalar bir mafiya dəstəsinin əlindədir və xalqı soymaq məkanına çevrilib. Bir axşam bir dost övladının şadlıq məclisində iştirak edirsənsə əvvəldən hesabını bilməlisən. 200 manatdan aşağı deyil. İnsan bir axşama 200 manatlıq yemək yeyə bilər? Şadlıq evlərinin bu məzənnəsinin toy sahibinə, yeni ailə quranlara nə xeyri var?
    Dualar oxunmasa, yas məclisinin süfrələrini toylardan fərqləndirmək çətindir. Bəzi bölgələrimizdə yas mərasimlərim 40-a kimi hər cümə axşamı qeyd olunur. Bu, dini kitabların heç birində olmayan mənasız bir vərdişdir. Nə ölüyə, nə diriyə xeyri olmayan vərdişlər getdikcə kök atıb böyüyür və xalqın gününü qaraldır. Yaşamaq sevincimizi itiririk. Məncə, bunun qarşısı qanunlarla alınmalıdır.
    Babaların mirası millətin ruhudur və bu ruh qorunmalıdır.

  • Sabir Rüstəmxanlı: “2 min yazıçı olsun, 200 rüşvətxor məmur olmasın” – VİDEO

    İctimati Televiziyada yayımlanan 3D verlişinin bu dəfəki qonağı Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı olub.

    VHP.az xəbər verir ki, S. Rüstəmxanlı Dadaş Dadaşlinskinin suallarını cavablandırıb.
    Türkiyədə baş verən güclü zəlzələ ilə bağlı danışan deputat, eyni zamanda Rusiya-Ukrayna müharibəsinə də münasibət bildirib. Həmçinin İran-Azərbaycan münasibətlərini də şərh edib.
    S. Rüstəmxanlı Dadaşlinskinin Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) XIII qurultayının keçirilməsi üçün ayrılan 203 min manat vəsait barədə verdiyi sual ətrafında da danışıb.

    Ətraflı video materialdan izləyə bilərsiniz:

  • Sabir Rüstəmxanlı Türkiyə prezidentinə başsağlığı verdi

    Türkiyə Cümhuriyyətinin Cümhurbaşkanı, zati-aliləri Recep Tayyib Erdoğana
    Sayın Cumhurbaşkanı!
    Türkiyenin Kahramanmaraş bölgesinde baş verən ve on ile yayılan 7,4 bal gücündə deprem sonucunda insanların ölümü və yaralanması, evlerin dağılması məni və bütün Azərbaycan halkını dərindən kədərləndirdi. Sizin acınız bizim də acımızdır. Azərbaycan devlet  ve millet olaraq her zaman qardaş Türkiyenin yanındadır.   Qardaş Türk xalqının gücü və iradəsi ilə bu fəlakətin vurduğu yaraların tezliklə sağalacağına, şehirlerin yeniden ve daha güzel yapılacağına  inanıyorum.
    Bu facie sonucunda hayatını kayn edenlere Allahdan rehmet dileyir, onların yaxınlarının dərdlərinə şerik olur, ailelərine derin hüznlə keçmiş olsun diyor,  yaralılara şefa diliyorum.

    Sayğılarla
    Sabir Rüstemhanlı
    Vətəndaş Dayanışma Partisinin Genel Başkanı, milli şair ve millet vekili.
    Azerbaycan

  • Səfirliyimizə hücumda üçüncü dövlətin əli var – Sabir Rüstəmxanlıdan çağırış – VİDEO

    “Səfirliyimizə hücumun arxasında İran dövlətinin dayandığına inanmıram. Burada mütləq üçüncü bir ölkənin əli var”.
    Bu sözləri Bakupost.az –a VHP sədi, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı deyib.
    Onun sözlərinə görə, bir gen əvvəl Azərbaycan və İran rəsmiləri arasında baş tutan yüksək səviyyəli görüşdn sonra belə bir terror hadisəsinin baş verməsi iki ölkə arasındakı münasibətlərə yeni hava gətirəcək:

    “Xeyli müddətdir ki, gərgin vəziyyətdə olan İran-Azərbaycan münasibətlərinin istiləşməyə başladığı bir vaxtda belə bir ağır hadisə baş verdi. Hər iki dövlət səbirlə bu məsələni araşdırmalıdır. İran tərəfi tezliklə əsl günahkarı üzə çıxarmalıdır. Azərbaycan dövləti bu aylar ərzində imkan vermədi ki, İran səfirliyi qarşısında adi bir piket keçirilsin. Çünki qonşu dövlətlə münasibətlərin pisləşməsini istəmirik. Azərbaycan bu xəttə həmişə sadiq qalıb”.
    S.Rüstəmxanlının məsələ ilə açıqlaması tam şəkildə aşağıdakı videoda:

  • “Bizim millət İranda quzu kimi boynubükük yaşaya bilməz” – Sabir Rüstəmxanlı söhbətləri – VİDEO

    Bakupost.az saytı “Sabir Rüstəmxanlı söhbətləri” adlı yeni layihəyə başlayır.
    Layihədə Xalq şairi, Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı Azərbaycan gündəminin aktual mövzularından bəhs edəcək, regionda və dünyada gedən ictimai-siyasi proseslərlə bağlı cəmiyyətimizi düşündürən sualları cavablandıracaq, ədəbi-bədii mövzulardan söhbət açacaq.
    Veriliş həftədə bir dəfə yayımlanacaq.

  • Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin VIII qurultayında Xalq şairi Sabir Rüstəmxanlının çıxışı

    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin VIII qurultayında Xalq şairi Sabir Rüstəmxanlının çıxışı:

    Əziz qurultay nümayəndələri, hörmətli xanımlar və bəylər!

    Ömür qısa olsa da, hər insan həyatında bir əbədiyyət havası və tarixin bütün yükünü daşımaq gücü var. Biz 200 illik bir ayrılığın və 30 illik məğlubiyyətin acısını yaşadıq. Bu qurultaymızı bütün əvvəlki Yazıçı qurultaylarından fərqləndirən 44 günlük savaşın nəticəsi və 2 ildən bəri davam edən Böyük Zəfər havasıdır. Allah bütün şəhidlərimizə rəhmət eləsin! Qazilərimizə Allahdan can sağlığı arzulayıram.
    Elə bil dünən idi, mən bu kürsüdən Azərbaycan Yazıçılarının Qurultayının ən gənc və ən dəli-dolu nümayəndəsi kimi çıxış edirdim. Bu gün qurultayın ən yaşlı nümayəndələrindən biri kimi danışıram.
    Lakin prinsiplər dəyşilməzdir. 1981-ci ildə, sovet rejiminin sarsılmaz göründüyü bir vaxtda dediyim sözləri bu gün də eyni mənada təkrar etmək istəyirəm: “Ədəbiyyatın hesabatı əslində, elə cəmiyyətin, xalq mənəviyyatının hesabatıdır və burada yaradıcılıq söhbətləri ilə yanaşı, istər-istəməz, yaradıcılığa qida verən ictimai həyatın başlıca problemləri haqqında danışmağa da zəruri ehtiyac baş qaldırır. Yazıçı sözünün böyük mənası tələb edir ki, bizim çıxışlarımızda dövrümüzün geniş mənzərəsi əhatə olunsun, təkcə bu günümüzlə yox, keçmişimiz və gələcəyimizlə bağlı olan bir çox məsələlər araşdırılsın. Qurultay öz açıq, səmimi, mərdanə mövqeyi ilə bizə uzun illər üçün vətəndaşlıq və yaradıcılıq proqramı versin.
    Sovet dövründə keçirilən qurultaylardakı çıxışlarımda səsləndirdiyim qayğılarımızı və tələblərimizi indi təkrar etməyə vaxt çatmaz. Ən başlıca məsələlər milli haqlarımıza sahib çıxmaq, milli-mənəvi bütövlüyümüzün, ana dilimizin qorunması, tariximizə münasibətdəki düşmənçiliyə son qoyulması, yazıçılara qayğının və qonorarın artırılması, kitab nəşrinin genişləndirilməsi, Güney Azərbaycanla əlaqələrin möhkəmlədirilməsi, əlimizdən alınmış tarixi dəyərlərimizin geri qaytarılması, milli özünüdərk prosesinə kömək edən əsərlərə yaşıl işıq yandırılması və s-dir.. O zamankı istəyimizin ən böyüyünə, müstəqilliyimizə nail olmuşuq. Lakin ədəbiyyatımızı narahat edən problemlərin bir çoxu müstəqillik dövründə də həll edilməmişdir. Bunun obyektiv səbəblərini başa düşürük: müharibə, ordu quruculuğu, dünyanın ikili standartlara söykənən siyasətinə qarşı dirəniş və s. Lakin bir sıra subyektiv səbəblər də var ki, onlar nə ədəbiyyatımızın, nə də qurultayımızın gözündən yayınır.
    Qismətimiz ayrıclardan, zaman qovşaqlarından, ictimai-siyasi, coğrafi kəsişmə nöqtələrindən adlamaq oldu. İki yüz ildən, iki min ildən keçdik. Siyasi sistemlərin, eraların və dünya tarixinin dəyişildiyini, bir şəkildən başqa şəklə düşdüyünü gördük.
    Bizim nəslin ədəbi taleyinə bu müstəvidə baxmaq lazımdır. Və bu gün keçmişə boylananda görürəm ki, bu dövrün milli taleyimiz üçün elə bir önəmli olayı və önəmli şəxsiyyəti yoxdur ki, yazılarımızda əksini tapmamış olsun.
    Rəsmi tarix sovet ideologiyasının milli inkarçılıq, nihilizm siyasətini bütün qəddarlığı ilə genişləndirəndə Azərbaycanın qabaqcıl ədəbiyyatı bütün gücü ilə zəncirləri qırır, xalqın gözündəki qorxu və yalan pərdələrini cırıb atır və milləti müstəqilliyə hazırlayırdı.
    Bu gün bütün qurultay nümayəndələrinin bu böyük həqiqəti bilmələrini və ədəbiyyatımızla qürur duymalarını istərdim. Milyonlarla insanı Meydanlara Azərbaycan ədəbiyyatı yığmışdı, Milli-azadlıq hərəkatının başında namuslu yazıçı və ziyalı sözü dayanır, milli oyanışın səbəbkarı, Azərbaycan ədəbi-mədəni təfəkkürü idi və nəhayət, Azərbaycanın Müstəqillik ideyasının baş memarı bütün repressiyalara baxmayaraq, ötən əsrin 60-80-ci illərində yeni bir intibah dövrünə qədəm qoyan Azərbaycan şeri və nəsri idi. Bu Azərbaycan ədəbiyyatının dövlətçiliyə təmənnasız xidmətidir. Ədəbiyyat müstəqilliyimizin bərpası üçün Sovet sisteminin verdiyi bütün üstünlüklərdən, sosial təminatlardan, nəşr və qonorar imkanlarından imtina etdi. Məncə, müstəqil dövlət bunu unutmamalı və imkan düşüdükcə ədəbiyyatın bu borcunu qaytarmalıdır..
    Siyasətçilər söz adamlarını nə dərəcədə qoruyub, deyə bilmərəm. Ancaq dövlətləri öz çağları üçün silahları və gücləri qoruyursa, gələcək üçün söz, ədəbiyyat, tarix qoruyur.

    Yazıçının vəzifəsi insan ruhunun və mənəviyyatının quruculuğu və qorunmasıdır. Bu məqamda ədəbiyyat və siyasət çox fərqlidir. Dövlət insanları zor və qanun gücüylə özünə bağlayır, eyni qanun çatılarının altına yığır, yazıçı isə onu azadlığa, dövlətdən asılı olmamağa səsləyir. Siyasətçi adamları «özününkü» və «özgələrinki» deyə bölür. Ədəbiyyat isə adamları ayırmır. Siyasətçi sərhəd çəkir, ədəbiyyat sərhəd və məhdudiyyət tanımır, sərhədləri dağıdır. Siyasətçi məqsədinə çatmaq üçün insanları qurban verməyə hazırdır, ədəbiyyatçı isə özü qurbanlıq doğulmuşdur. Bu baxımdan ədəbiyyatla siyasəti uzlaşdırmaq çətindir. Amma hər xalqın taleyinin elə ölüm-dirim anları var ki, orada hansı sənətlə məşğul olduğun yadından çıxır. Səngərə atılmaqdan və ya milli mübarizəyə qatılmaqdan başqa yolun qalmır.
    Biz Azərbaycanın gələcəyindən danışarkən ilkin şərt kimi dövlətçiliyin möhkəmlənməsindən söz açırıq. İki əsr boyunca dövlətçiliyini itirmiş, parçalanmış bir millət üçün Müstəqil Dövlətdən və Birlikdən böyük ideal yoxdur. Bunu hər kəs bilir və iki yüz ildir, nəsil-nəsil azərbaycanlı öz itirdiklərini bərpa etmək yolunda qan və can verməkdən usanmır. Təkcə bu əsrdə Azərbaycanın quzeyində iki, güneyində bir dəfə müstəqil dövlət qurub onu yaşatmağa cəhd göstərmişik. İkisinin ömrü üst-üstə üç ilə çatmayıb. Üçüncüsü, inşallah, yaşayır və yaşayacaq.
    Dövlət müstəqilliyinin alternativi yoxdur. Millətin öz bayrağı altında öz iradəsinin sahibi olması elə bir tarixi qazanc və xoşbəxtlikdir ki, heç nə ilə müqayisəyə gəlməz. Lakin dünyada alternativi olmayan başqa dəyərlər də var və müstəqil dövlət yalnız o zaman məna və əhəmiyyət qazanır ki, həmin dəyərlərə sayğı göstərsin. Bunlar ədəbiyyatın əbədi mövzusu olan dəyərlərdir: Haqq, ədalət, vətəndaşın hüquqlarının qorunması, insanın öz həyatını qurub imkanlarını sərf etməsi üçün şəraitin yaradılması, söz və əməl azadlığı, bərabərlik, milli sərvətlərin qorunub inkişaf etdirilməsinə təminat və s.
    Bütün bunlara etinasızlıq olan bir yerdə müstəqilliyin və dövlətin mənası qalmaz!
    Yoxsa zopa hansı əldə olur-olsun, elə zopadır. Əksinə, qardaş əliylə vurulanda daha bərk yandırır.
    Qapıdan içəri buraxılmamağın bir adı var – istəyir rusca “net” deyilsin, istəyir türkcə “yox”!
    Açıq əllər və ac gözlər bütün dillərdə eyni dillə danışır.
    Rüşvət cəmiyyətin dayaqlarını həmişə eyni şəkildə laxladır: istər “day” deyilsin, istər “ver”…
    Haqsızlığın, yalanın, laqeydliyin, qudurğanlığın da imperiya variantı ilə milli dövlət variantı bir-birindən seçilmir. Müstəqil dövlətimizdə bu böyük dəyərlərin itirilməsinə, müstəqilliyə olan ümidlərin qırılmasına yol vermək olmaz. Məncə, bu gün ədəbiyyatımızın əsas vəzifələrindən biri bu həqiqətlərin bədii sözlə anladılmasıdır.
    Vətən cazibəsi böyükdür. Amma haqqın, xeyrin, işığın, ədalətin, insanlığın cazibəsi ondan da böyükdür.
    Azərbaycanın bütövlüyünü, böyüklüyünü, xoşbəxt gələcəyini istəyiriksə, müstəqil respublikamızda elə bir şəraitin yaranmasına çalışmalıyıq ki, dünyaya səpələnənlərimiz də, İranda yaşayanlarımız da həsəd aparsınlar. Buranın hər cəhətdən üstünlüyünü, buradakı mənəvi havanın təmizliyini duymasalar, kim bizimlə qovuşmağa can atar?

    Müstəqil dövlətdə bütün mədəniyyət, informasiya və təhsil siyasəti milli xarakterin, milli bilinc və təfəkkürün, milli elm və texnologiyanın inkişafına yönəldilməlidir.
    Azərbaycanda çağdaş tələblərə cavab verən yeni bir muzey kompleksi tikilməlidir. Əlyazmalar İnstitutu daha etibarlı şəraitdə qorunmalıdır.
    Dünya muzeyləri Azərbaycan mədəniyyət inciləri ilə doludur. Onların ölkəyə qaytarılması da əsas vəzifələrimizdən biridir. İndi bu işlə Heydər Əliyev Fondu məşğuldur.
    Əhalinin çox hissəsinin yaşadığı kənd yerlərinin ümumi mədəni mühitimizə daha fəal şəkildə qoşulmasına çalışmalıyıq. İndiki halda kəndlər yalnız televiziyaların ümidinə qalıb. Kəndlərin çoxunda əhali bir yerə toplaşmağa məscidlərdən başqa bir yer tapa bilmir. Yenidən orta əsrlərə qayıdırıq.
    Əziz dostlar, deyilənlər onu göstərir ki, ictimai ruh və vətəndaşlıq problemləri indi bədii ədəbiyyatı həmişəkindən daha çox düşündürməlidir. Milli problemlərimiz, Qarabağ müharibəsində qazanılmış parlaq qələbənin daha ciddi şəkildə təsviri və tərənnümü yazıçıların əsas mövzusu olmalıdır. Bu baxımdan müasir ədəbiyyatımızdan gileylənməyə haqqımız yoxdur. Ədəbiyyat bədii imakanlarını genişlındirir. Yeni üslublar və yazı tərzi ilə zənginləşir. Gənclər ənənəvi sayılan köhnə stereotiplərdən daha cəsarətlə qopub öz yollarını axtarırlar. Lakin bu nəsillər arasında yadlaşmağa və inkarçılığa çevrilməməlidir. Ədəbiyyata nəsillərin savaş meydanı kimi baxmaq olmaz. Əksinə, ədəbiyyat ən yaşlı yazıçıdan ən gənc şairə qədər özü bütöv bir cəbhə olmalıdır. Milli simasızlığa və şərə qarşı mübarizəyə indi həmişəkindən daha artıq ehtiyac var. Bu mənada hər bir qələm sahibi öz məsuliyyətini düşünməlidir. Ana dilinin qorunması, mədəniyyət və təhsil problemləri, milli-mənəvi bütövlük yenə də ədəbiyyatın əsas mövzusu olaraq qalmalıdır.
    Ola bilsin ki, ən yaxın zamanlarda biz dünyada iki Azərbaycan dövlətinin varlığı kimi böyük bir xoşbəxtliyin şahidi olacağıq. Lakin rəsmi orqanlarımız illər uzunu Güney Azərbaycan üçün kadr hazırlamaq imkanını əldən verib. Dəfələrlə yazsaq və desək də, Güneydən gələn bircə nəfər gənci də burda dövlət hesabına oxutdura bilmirik. Ədəbi əlaqələrimizin möhkəmləndirilməsi, milli birliyin inkişafı üçün az iş görülür.
    Vaxtilə biz türk sözünü dilimizə gətirəndə nizələr üzümüzə tuşlanırdı. Şükür, bu gün Qarabağ savaşı və bölgədə gedən proseslər Türk birliyi yolunun nicat yolu olduğunu təsdiqləyir. Bu baxımdan Türk Dövlətləri Təşkilatına üzv dövlətlərlə ədəbi əlaqələrin möhkəmləndirilməsi zəruridir.
    Danışılmalı problemlər çoxdur. Lakin mən onlardan bir-ikisini sadalamaqla çıxışımı yekunlaşdırmaq istəyirəm.
    Mədəniyyət sahəsində aparılan yanlış siyasət nəticəsində bu gün Azərbaycan kitabı Abşeron sınırlarını aşıb rayonlarımız və kəndlərimizə çata bilmir. Ən yaxşı kitablarımızın tirajı 20.000-dən 200 nüsxəyə enib. Kəndlərdəki mədəniyyət ocaqları və kitabxanalar yarıbayarı ixtisar edilib. Müasir dövrün ədəbiyyatı hətta rayonların mərkəzi kitabxanalarına gedib çatmır. Bu, ədəbiyyatın faciəsidir.
    Əhalinin sayına görə bizdən xeyli kiçik olan qonşu ölkələrdə belə kitabın tirajı bizdən yüksəkdir. Ölkədə müxtəlif fondlar var. Məncə, bir kitab fondu da yaradılmalı və onun hesabına ən gərəkli ədəbiyyat nümunələrinin nəşri və yazıçılara qonorar verilməsi stimullaşdırılmalıdır. Vaxtilə mən yazıçıların bir qurultayında kitablarımıza verilən qonorarın azırlığından danışanda mərhum Heydər Əliyevin tapşırığı ilə elə həmin gün qonorar fondu 1 milyon artırılmışdı. Güman edirəm, ədəbiyyatın ölkənin taleyində xüsusi rolu nəzərə alınaraq ən yaxşı əsərlərimizin müəlliflərinin həyat şəraitinin yaxşılaşdırılması, kitablarımızın xarici dillərə tərcüməsi və nəşri sahəsində gərəkli addımlar atılacaqdır.
    Oxucularımız çox surətlə əlimizdən alınır. İngilis və rus dilli məktəblərin sayı artır. Həmin gənclərin öz ədəbiyyatımızdan aralı düşməməsi üçün də müəyyən tədbirlər görülməlidir.
    Bütövlükdə mən Azərbaycanın gənc ədəbiyyatına böyük ümid və sevgiylə baxıram. Yazıçılar birliyinin qorunub saxlanılmasına sevinirəm və bu baxımdan Anar bəyə minnətdarlığımı bildirirəm, güman edirəm, o, qoruyub saxladığı bu birliyi bundan sonra da yaşadacaqdır.