Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyası

Category: Xəbər

  • “Bayıldan bayıra” həbsxana sirlərini açdı – Foto

    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin “Natəvan” klubunda şair, yazıçı VHP Xətai rayon təşkilatının sədri Faiq Balabəylinin “Bayıldan bayıra” kitabının təqdimat mərasimi keçirilib.

    Axar.az xəbər verir ki, mərasimdə tanınmış yazıçılar, şairlər, oxucular və media nümayəndələri iştirak edib.

    Tədbiri giriş sözü ilə açan şair İlqar Fəhmi Faiq Balabəylinin yaradıcılığından danışıb və “Bayıldan Bayır”a kitabının qəribə enerjisi olduğunu deyib:

    “Kitabda nə qədər ağrılı şeylərdən bəhs olunsa da, bu, oxucuya mənfi enerji ötürmür. Yəni fərdin ağrılarını oxucu hiss etmir. Faiq müəllim bunu çox ustalıqla işləyib”.

    Daha sonra söz alan xalq şairi Sabir Rüstəmxanlı və tanınmış yazıçı Seyran Səxavət müəllifin həssaslığından, müşahidə qabiliyyətindən, şeirdən nəsrə keçməsindən söz açıb.

    Əməkdar artist Şövqi Hüseynov da Faiq Balabəylini təbrik edib, ona yaradıcılıq uğurları arzulayıb.

    Şair Bilal Alarlı “Bu kitabda yazılanları tam dərk etmək üçün həmin hadisələri yaşamaq lazımdır. Mən də bu həyatı iki il yaşamışam. Buna görə də kitabı tamamilə dərk edirəm. Faiq bəy həbsxana həyatının bütün cizgilərini ustalıqla əks etdirib”, – deyib.

    Şair Kəmaləddin Qədim müəllifin yazı dilinin axıcılığını, rəvanlığını vurğulayıb.

    Tədbir zamanı 46 nörməli məktəbin şagirdləri Faiq Balabəylinin şeirlərini səsləndiriblər.

    Mərasim şair və yazıçıların çıxışları ilə davam edib. Sonda Faiq Balabəyli kitablarını imzalayıb.

  • “Bayıldan Bayıra” təqdim edilir

    VHP Xətai rayon təşkilatının sədri, şair-publisist Faiq Balabəylinin “Qanun” nəşriyyatı tərəfindən dərc olunan yeni – “Bayıldan Bayıra” kitabının təqdimat mərasimi keçiriləcək.

    VHP.az VHP Xətai rayon təşkilatına istinadən xəbər verir ki, kitabda müəllifin şəxsən görüşüb söhbət etdiyi, həyatının hansısa məqamına məhbəs həyatı yazılmış qəhrəmanlarının gerçək həyatından bəhs edən povest, hekayətlər və publisitik yazılar toplanıb.

    Tədbir mayı ayının 3-də, saat 14 də AYB-nin Natavan adına klubunda (Ünvan: Xəqani Küçəsi 25) keçiriləcək.

     

  • Müxalifət partiyaları nə işlə məşğuldur…

    Əksər təşkilatların başı özünə qarışıb, kimisi qurultaya hazırlaşır, kimisi də daxili təşkilatlanır…

    Adətən yaz-yay aylarında siyasi partiyaların fəaliyyətində müəyyən bir aktivlik hiss olunurdu. Lakin Azərbaycanda artıq bir neçə ildir ki, müxalifət partiyalarının fəaliyyətində mövsümi tərpənişlər müşahidə edilmir.

    Maraqlıdır, hazırda müxalifət partiyaları nə iş görür?

    Sorğumuz nəticəsində öyrəndik ki, hazırda partiyaların bir qismi qurultaya hazırlaşırlar.

    Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının Mərkəzi İcra Aparatını rəhbəri Samir Əsədli “Yeni Müsavat”a bildirib ki, onlarda da qurultay hazırlıqları davam edir:
    “Təkcə qurultay deyil, eyni zamanda partiyanın 25 illik yubileyinə də hazırlaşırıq. Demək olar ki, kənd rayonlarının konfranslarını keçirmişik, böyük şəhərlər, eyni zamanda Bakı qalıb. Nəzərdə tutmuşuq ki, sentyabr ayına qədər konfransları yekunlaşdıraq. Konfransların keçirilməsi əsasən texniki proseslərə görə yubanır. Yerlər tapmırıq, evlərdə də keçirəndə müdaxilələr olur. Dəfələrlə olub ki, rayon təşkilatlarının konfransını keçirən zaman polis müdaxilə edib. Ali Məclisin, İcra Aparatının, Siyasi şuranın fəaliyyət planlarına uyğun olaraq da gündəlik fəaliyyətimiz davam edir. Həm rayon təşkilatlarının, həm də digər sturukturların toplantıları keçirilir”.
    Ümid Partiyasının sədr müavini Tamilla Qulami isə partiya fəaliyyətləri ilə bağlı aşağıdakıları söylədi: “Partiya olaraq elə bu gün (dünən -red.)də toplantıdaydıq. Ölkədəki ictimai-siyasi prosesləri dəyərləndirdik. Hazırda rayon təşkilatlarının yeni konfranslarının keçirilməsi nəzərdə tutulub, regional müşavirələrə hazırlıq gedir. Digər partiyalarla isə hər hansı bir əməkdaşlıq, yeni layihələr planlaşdırmırıq”.
    ADP sədrinin müavini Həsrət Rüstəmov bildirib ki, partiya olaraq cari işlərlə məşğuldurlar: “Çalışırıq ki, partiyanın bacardığımız qədər təşkilat işləri ilə məşğul olaq. Hər həftə toplantılarımız olur. Biz əslində nizamnaməyə uyğun olaraq qurultay keçirməli idik. Lakin obyektiv səbəblərə görə bu qurultayı təxirə salmışıq. Payızda qurultayımızı keçirməyi happy wheels demo planlaşdırırıq və bu istiqamətdə yerli təşkilatlarla iş aparırıq. Xüsusi, nəzərəçarpan hadisə olduğu zaman isə dərhal toplaşıb, buna reaksiya veririk. Çalışırıq ki, respublikanın ictimai həyatında baş verən hadisələrdən kənarda qalmayaq. Hazırda gördüyümüz işlər bundan ibarətdir. Hər həftənin birinci günü partiyanın idarə heyəti, nəzarət-təftiş qrupu toplanır, yerli təşkilatlar da ən azı 3 aydan bir toplantı keçirir. Həmçinin Ali Məclisin də toplantılarını il ərzində ən azı 2-3 dəfə keçiririk”.
    KXCP sədrinin müavini Xəzər Teyyublu isə söyləyib ki, onlar da daxili təşkilatlanma işləri ilə məşğuldurlar:
    “Eyni zamanda bizim bir sıra siyasi partiyalarla əməkdaşlığımız da mövcuddur və hər həftə onlarla toplantılarımız keçirilir. Ümumilikdə ictimai-siyasi hadisələrə münasibətlər bildirilir. Bu ayın da sonunda eyni ilə tədbir keçirməyi planlaşdırırıq. Hər həftə idarə heyətimizin toplantısı keçirilir. Aprelin 2-də isə partiyanın Ali Məclisinin toplantısı keçirildi. Hər həftə keçirilən toplantılar sayəsində müvafiq hadisələrə reaksiyalarımızı bildiririk”.

    Vətəndaş və İnkişaf Partiyasının sədri Əli Əliyev “Yeni Müsavat”a bildirib ki, hazırda qurultaya hazırlığı yekunlaşdırırlar: “İstisna deyil ki, may ayında partiyanın növbəti qurultayı keçiriləcək. Hazırda bütün işlərimiz həmin qurultayın hazırlığına köklənib. Partiyanın təşkilat komitəsi hər şənbə və bazar günləri toplanıb, cari işləri müzakirə edir. Eyni zamanda partiya olaraq biz iki formatda təmsil olunuruq. Bunlardan biri partiyaların məşvərət heyətidir. Uzun müddətdir ki, bu formatda təmsil olunan partiyalarla hər həftənin birinci günü toplaşırıq. Bu formatda bizim aprel və may aylarına planlaşdırdığımız iki tədbirimiz var. Digər iştirak etdiyimiz format isə Milli Təşəbbüs Qrupu formatıdır. Orada aprel və may ayları üçün nəzərdə tutulan bir sıra tədbirlər planlaşdırılıb”.

    Əli Rais

    Yeni Müsavat qəzeti

  • “Borçalı” Cəmiyyəti Sabir Rüstəmxanlıya təşəkkür etdi

    Aprelin 18-də Borçalı Cəmiyyətinin İdarə Heyətinin növbəti iclası keçirilib.
    İclasda Cəmiyyətin əsasən ötən ay gördüyü işlər dəyərləndirilib və gələn ay üçün fəaliyyət proqramı müzakirə olunub. Borçalı Cəmiyyətinin sədri Zəlimxan Məmmədli çıxış edərək görülən işlər haqda məlumat verdikdən sonra İH üzvləri Hüseyn Yadigarov, Rüfət Muradlı, Cəmiyyətin fəalları Nazim Musayev, Elbəyi Cəlaloğlu, Mustafa Vəliyev qoyulan məsələlərlə bağlı öz düşüncələrini paylaşıblar.
    İclasda Güney Azərbaycanda son günlər baş verən sel hadisəsinin qurbanları sayğı və rəhmətlə anılaraq Azərbaycan hökumətinə təbii fəlakətdən əziyyət çəkın soydaşlarımıza yardım üçün çağırış edilib. İH üzvləri qardaş Türkiyədə keçirilən referendumun sonuclarının da Türkiyə xalqı üçün uğurlu olmasını diləyiblər.
    Borçalı Cəmiyyəti İdarə Heyətinin  mövcud qərargahdakı son iclası qurumun dörd ilə yaxın qərargahla təmin olunmasına yardım edən Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri, DAK həmsədri Sabir Rüstəmxanlıya təşəkkür müraciəti ilə öz işini sona çatdırıb.
  • «ЭТО – НЕ РАЙ, ЭТО – БАКУ…»

    Вячеслав АР-СЕРГИ

    «ЭТО – НЕ РАЙ, ЭТО – БАКУ…»

    Эскиз к портрету

     

    Мы сидели накануне лета на берегу Каспийского моря… Дул лёгкий утренний бриз, шевеля седоватые, но не утратившие непокорной густоты волосы моего собеседника. Он крепок в теле – видится деревенская закваска настоящего горца, не упущенная им ни в его министерские, ни депутатские годы… Мы сидели под шатром прибрежного кафе и ждали своего кутума – местной рыбки, которого здесь готовили просто изумительно. Стояла прекрасная погода. На голубовато-тёмные волны взбегали маленькие белые «барашки» и тут же исчезали, успев сообщить миру, что не стоит беспокоиться о настроении его Каспийского величества – настроение прекрасное, чего и вам желает во всех ваших хороших делах… Солнце, уже и вставшее высоко, всё ещё потягивалось спросонок и не спешило пока опалять, а просто грело – себя и нас… Под редкое, нераздражительное стаккато прибрежной гальки проносились грациозные фигуры молодых официантов, обслуживающих ряды своих прибрежных шатров. Где-то за нами, рядом, глубоко и высоко дышала махина мегаполиса. Баку жил там своей жизнью и нисколько не мешал нам… Хотелось отряхнуть свои крылья и взлететь высоко-высоко, прямо до этих белых редких облачков, неспешно уходящих к морскому горизонту…

    – Сабир-бей, наверное, это и есть – рай… – вдруг сказал я, оглянувшись вокруг.

    На что услышал краткое и чёткое:

    – Это – не рай, это – Баку …

    В этой фразе – молниеносном росчерке азербайджанской камчи, было много такого, о чём я понял лишь потом… А если и не понял до конца, то всё же кое о чём и догадался…

    В то утро мы сидели на Бакинской набережной с человеком, накрепко вошедшим в мои мысли, но даже и не догадывавшимся дотоле об этом. Это был – Сабир Рустамханлы. Имя, известное мне уже задолго до встречи с ним самим. О нём рассказывал мой литературный наставник, старший товарищ, поэт от Бога, Владимир Романов (1943-1989). Они когда-то, ещё молодыми и задиристыми, познакомились на Всесоюзном фестивале молодых поэтов (ах! было время… проводились и такие) и подружились там. Наш Владимир Васильевич частенько вспоминал своего азербайджанского друга, и в пору своих душевных откровений поучал меня: «Строка, мой друг, должна звенеть от собственного веса… Но при этом уметь лететь и бабочкой на свой огонь… Посмотри, как пишет Сабир Рустамханлы! В его строках нет ни одной половы, всё – полновесное зерно! Но ничего… Вот чуток подрастешь и поедем мы с тобой к Сабиру, моему другу, и всю неделю будем гулять у него, слушать балабан и радоваться. Ведь Сабир – это водопад в горах! Все ему радуются, восхищаются и всем нужна его живительная влага… Особенно в нижних долинах. Хотя никто не думает, как непросто и водопаду каждую секунду биться о камни, торить свой путь… Таков и он – удел поэта…».

    Но не пришлось удмуртскому поэту проведать своего азербайджанского собрата. Он упокоился на пригородном ижевском кладбище, вконец измотанный болезнями и бедностью, завистью придворных коллег к его большому таланту, травлей местных властей… Увы, нередкий финал жизненного пути настоящих национальных поэтов из глубин российских… Конечно, мы поддерживали нашего наставника, но наших усилий – не доставало… А всё, чем наполнил меня мой литературный пестерь, мой наставник, я с уважением и признательностью – сохранил, сохранил и приумножаю – по благодати Творца нашего. И тогда же я был почти что уверен, что судьба и меня одарит доброй встречей с самим Сабиром Рустамханлы. А тут и его «Книга жизни» (1990 г. «Омур китабы», перевод на русский язык Р.Бадалова) подоспела, восторженно встреченная во всех национальных регионах нашего Урало-Поволжья. Доходило до того, что в некоторых литературно-культурных сообществах нашего края было просто неприлично не прочитать эту книгу выдающегося азербайджанского Мастера, не знать о ней. О ней говорили, с ней спорили – равнодушных не было. Сабир Рустамханлы буквально криком души обращался и к своим сонародникам, и к нам – помните о корнях своих, не будьте «манкуртами», забывшими род свой и язык свой, народ свой и землю свою… Храните очаг горящий и святой от недругов! Берегите язык ваш, землю вашу! А с какой любовью, тактом и теплом он писал о своих сородичах, сонародниках – это было ново, ново и значительно. А сколько было печали в его страницах, пульсировавших болью за свой народ, поливший собственной кровью все камни древнего Азербайджана… Его север и его юг… И боль, и радость поэта – радость ожидания света завтрашнего дня, нам были очень понятны…

    И вот наконец-то это свершилось – наша встреча – в Казани, на праздновании Тукаевского юбилея. Судьба свела нас – и мы познакомились.

    Сабир Рустамханлы оказался среднего роста, матёрого вида неслабый человек. Но вместе с тем очень деликатный и интеллигентный – «зияллы киши», как называют такового тюрки. Народный поэт Азербайджана, доктор филологических наук, признанный Мастер-устад азербайджанской литературы. Он высоко ценит острое и сочное, умное слово, сказанное вовремя и по делу, умеет услышать его и сам сказать. Он не строит из себя всезнайку, надувающую от собственной важности щёки, он совершенно открыт всему новому, но меряет всё это собственным ярдымлинским аршином, не подводящим его никогда. В доброй компании он – совершенно свой. От души смеётся, собирая весёлые морщинки у глаз – родниково-притягательных, несколько подусталых, но очень внимательных, светящихся добрым теплом… Одет со вкусом, вид – располагающ. Стремителен в движении, задумчив при беседе. Таким я и представлял его по речам моего наставника и по фото, увиденным мною из его книг. Рукопожатие крепкое, ладонь – широкая и могутная, сухая и тёплая. Когда меня представили ему и он узнал – кто я и зачем подошёл к нему, он тут же солнечно улыбнулся и приобнял меня – салам, салам, друг – гардаш! Говорили мы много, обо всём, а расстались – не наговорившись.

    – Жду в Азербайджане, – сказал он при прощании. – Когда-то наши предки были одним народом – нынешние тюрки и финно-угры, и понимали друг друга без переводчиков. Поймём и мы сейчас. И да поможет нам наша пери – Поэзия… И ещё… добрым словом помянем Володю Романова, большого поэта и нашего друга.

    И вот я в Азербайджане.

    То, что почувствовал с первой минуты своего пребывания в этой стране, всё более укреплялось во мне – чувство доселе мною неведомого. Мало, очень мало мы знаем об Азербайджане, право-слово. Даже из курса средней нашей советской или российской школы, вуза, наших ТВ и разнообразных СМИ. Я смотрел в лица жителей Баку, Шемахи, Шеки, Евлаха, Билясувара, Сальяна, Масаллы, Ярдымлы – родного района Сабира Рустамханлы, и будто заново перечитывал бессмертные страницы произведений гениев мировой поэзии – Низами Гянджеви, Насими, Хатаи, Физули, Мирзы Фатали Ахундова, Микаэла Мушфига, Самеда Вургуна и многих других. И современных авторов, в том числе… А что не успелось до этого – читалось, именами заносилось в памятки уже здесь. Исподволь и с толком. Ведь я шёл по стране, ведомый верной и надёжной рукой большого поэта, истинного азербайджанского писателя – Сабира Рустамханлы. Он щедро дарил мне встречи со всё новыми и всё более захватывающими страницами книги его Азербайджана… И ещё… Я чётко осознал то, что те азербайджанцы, которые живут у нас, в российских провинциях, работают кто где, в основном в торговле, держат разные кафе – большие и малые, и те азербайджанцы, что живут и работают на исконной земле своих предков, дома, – это несколько разные люди. Суть не в том, что – лучше или хуже, нет, а в том, что – разные. Это можно понять только при близком рассмотрении, а именно – из самого Азербайджана, где уже на второй-третий день буквально по глазам начинаешь узнавать беженцев и собственным лбом ударяешься о нерешённую их проблему и при этом абсолютно не знаешь, как им помочь, когда и сам – «ведом ветрами разными…». Это оставляет тяжёлый отпечаток на душе… Но с этим люди там живут изо дня в день… А ты уезжаешь – уже к своим проблемам.

    Я попросился на несколько дней в Ярдымлы, в родное селение клана Рустамханлы – Хамаркенд. Добираться в этот горный район – целое приключение. Приключение занимательное и приятное, ведь оно прерывалось и на чаепитие у водопада Рустамханлы, находящегося уже в родных горах Сабир-бея. Хамаркенд – родина Сабира Рустамханлы, сына Худу. Здесь он родился 20 мая 1946 года. Учился в райцентре Ярдымлы, отсюда ушёл покорять свои вершины в Баку – поступил на филфак университета, премного и приятно удивив этим всех своих сородичей, отца и мать – тоже. И во многом судьба благоволила ему – одаряла удачами. В жизни, науке, работе и литературном творчестве. Много раз избирался депутатом Милли Меджлиса Азербайджанской Республики – это тоже в добрый зачёт. И в благодарность своей судьбе за дары её Сабир Рустамханлы очень много работал – всегда. Работает и сейчас…

    Я шёл пешком по каменистым улочкам этого древнего селения и слушал рассказы Садата, младшего брата Сабира Рустамханлы – директора местной школы. Он настоящий муаллим – учитель и наставник. Садат-муаллим – очень добрый человек, настоящий сельский интеллигент, скромный и аккуратный в поступках и словах. По-русски ему здесь говорить – мало практики, а он учитель русского языка. Но с течением времени я уже чувствую, что потихоньку сам перехожу на тюркский, помня своё бытовое знание татарского. Языку наших старинных соседей татар, неблизко, но сродственному азербайджанскому, я учился в юности – и вот, не всё ещё забыто. Наоборот, откуда-то тюркский появляется во мне всё новыми пластами – и самому удивительно. Может быть, по Сабиру Рустамханлы, и верно – это генетическое… Из глубин веков. Ведь что такое для большой Истории пара-другая тысячелетий – фу… мгновения и только…

    В Хамаркенде, ясное дело, все знают Сабира Рустамханлы и гордятся им. А как же? Ведь и Сабир-бей также гордится своими земляками и не устаёт благодарить их своими книгами. Сколько у него их сейчас? Полагаю, что если считать вместе с зарубежными изданиями, то с полсотни будет…

    В Хамаркенде потрясающие закаты и восхитительные рассветы – здесь невозможно не стать поэтом… Наверное, это оттого, что здесь, в горах, и небеса – поближе, а в небесах – и сам Творец вместе с гуриями, поющими на всем понятном здесь азербайджанском языке… Со здешних высоких яйлагов видно далеко-далеко… Да и тебя, наверное, сразу видно – от этого хочется быть стройным и красивым, как хамаркендцы.

    А затем было много и других встреч. Особенно в Баку. Мы говорили и говорили. Помянули, конечно, тех, кого не было с нами. Двух Володь. Один – Володя Романов, Владимир Васильевич, удмуртский поэт; другой – Володя Трофименко, Владимир Петрович, переводчик стихов Сабира Рустамханлы на русский язык. Много добрых слов услышалось о нём от Сабир-бея… Да упокоится душа русского поэта Владимира Трофименко с миром… На нашем столе московская книга с его переводами стихов Сабира Рустамханлы – «Жду весточки». И вот оттуда:

    Поворот – сдают нервишки:

    ветра гром, визжат покрышки,

    маков смазанные вспышки

    на дорогах Ярдымлы.

     

    Остановится машина –

    тишина ненарушима,

    впереди у нас вершина

    и дороги Ярдымлы.

     

    По долине были маки

    а в лесах – лесные арки,

    зубья скал, орлы во мраке

    на дорогах Ярдымлы.

     

    То охота к звёздам взвиться,

    то рекой греметь, клубиться,

    то без памяти влюбиться

    на дорогах Ярдымлы.

     

    Дубом стать патриархальным,

    хрупким мостиком надскальным

    иль источником хрустальным

    на дорогах Ярдымлы…

    («На дорогах Ярдымлы»)

    – Ах, Москва… Как мы всегда скучали по ней – именно литературной, – говорит Сабир Рустамханлы. – Сколько у меня там было друзей – не сосчитаешь… И везде принимали нас хорошо, главное – надо было самому быть человеком… А будучи за границей мы вообще с москвичами чувствовали себя роднёй. Так получилось, к слову, в Польше, где на литературных днях мы познакомились с Юрием Поляковым и другими. Мы были молоды, горячи, но как-то сразу находили дружеское, общее… А впрочем, что его нам было искать? Нас объединял Пушкин, Лермонтов, Гоголь, Толстой… целая русская литература… Эти имена дополнялись современниками, среди которых и мы, наверное, не были чужими…

    О том, что нас не разъединяет, а именно – объединяет, говорил Сабир Рустамханлы и на большой сцене в своей юбилейной речи – в прошлом году, в мае. Знаете, до этого мне ни разу не приходилось видеть такого, чтобы на творческий вечер поэта люди пробивались, простите меня, как на футбол. Столпотворение! Редкие обладатели пригласительных билетов буквально протискивались сквозь плотные ряды несчастливцев, пришедших к дверям театра, увы, без билета… Баку жаждал услышать своего Поэта, побыть рядом с человеком, вошедшим в новейшую историю Азербайджана – полновесно, красиво и достойно. И Баку был удовлетворён – Сабир Рустамханлы, как всегда, был в ударе. Переполненный зал дышал буквально в такт его дыханию – энергичному и глубокому; он был просто красив. Он потрясающе читал свои новые стихи, отвечал на вопросы зала – и всё это задушевно, с легким юмором и добрым участием ко всем. Мне казалось, что если сейчас Сабир-бей поднимет руку и поднимет народ, то – за ним пойдут. Все. Как за Шандором Петёфи. Но сегодня Сабир-бей приглашал людей слушать друг друга и слышать, быть внимательным друг к другу , беречь друг друга, но и простаками – не быть… Он как шах Хатаи, мыслью своею кружил по Азербайджану, как на коне, и стойко оберегал его границы… Видели это и други и недруги. И особенно при последующей презентации его романа «Восхождение на плаху», выпущенном московским издательством «Художественная литература».

    Вечер Сабир-бея удался на славу, право-слово. Но это была и встреча с Поэзией. Ах, как же мало ей остаётся места в нашей жизни… Потому что поэтов уровня Сабира Рустамханлы, увы, всё меньше и меньше… Лишь ему подобные, как посвящённые, могут выкликать апостолов-гениев на встречи с людьми в жизни живой. Своими строками – как молитвами.

    А у меня в память о том вечере остались мысленные чётки – метками на благодарной памяти. И знаете, из чего составлены были бусины этих чёток? Из имён людей, о которых я унёс из Азербайджана самую добрую память. Когда весь мой мир рядом уже спит, я – дома, заканчиваю свою работу и вынимаю из моей памяти эти заветные чётки и перебираю зёрнышки. Сначала я беру крупное зерно и говорю: «Яшасын, Азербайджан!» («Живи, Азербайджан!»). Второе зерно – «Дорогой мой старший товарищ Сабир-бей, доброй вам ночи. Мира и благоденствия вам и Роду вашему»… А затем и другие бусинки – именами братьев, детей, племянников Сабира Рустамханлы… Мадат, Садат, Дилавер, Фаиг, Закир, Алиовсат, Шахбаз, Джалал, Гюндуз, Джамиль, Намик, Туркел, Эльчин, Анар… И ещё многих-многих, кого знаю или вспомню сразу. Или чуть потом. В их числе и милых дам клана Рустамханлы – поклон им всем… Всем – самые добрые мои пожелания. И от этого в мою душу приходят радостный покой и благодать Божия.

    …А тогда… На берегу Каспийского моря стояла изумительная утренняя погода и мы запивали своего кутума, деликатесную морскую рыбу, добрым азербайджанским вином. Оглядевшись вокруг, переполненный изобилием земным и довольный дружеской беседой, я вдруг сказал:

    – Наверное, это и есть – рай…

    На что мой собеседник ответил:

    – Это – не рай, это – Баку. Рай – для святых, Баку – для людей.

     

    Ижевск

  • 31 Mart – Azərbaycanlıların Soyqırımı günüdür

    Erməni daşnaklarının bolşeviklərlə birgə azərbaycanlılara qarşı həyata keçirdiyi soyqırımından 99 il ötür.

    APA-nın məlumatına görə, 1918-ci il martın 30-u gecə saatlarında Bakıda başlanan kütləvi qırğınlar 20 minə yaxın günahsız insanın, o cümlədən çoxlu sayda qoca, qadın və uşağın qətli ilə nəticələnib.

    Martın 30-dan aprelin 2-dək davam edən kütləvi qırğınlarda Stepan Şaumyanın rəhbərlik etdiyi erməni bolşevik dəstələri Bakıda minlərlə insanı qətlə yetirib, müsəlman ziyarətgahlarını yandırıb, Bakı əhalisinin 400 milyon manatlıq əmlakını müsadirə edib. Kütləvi qırğınlar zamanı şəhərin ən möhtəşəm məscidi sayılan Təzəpir məscidi aramsız top atəşinə tutulub, ermənilər Bakının ən möhtəşəm memarlıq incilərindən olan “İsmailiyyə” binasını yandırıblar.

    Azərbaycanlılara qarşı həyata keçirilən soyqırımı siyasəti təkcə Bakı şəhəri ilə məhdudlaşmayıb. Martın 31-də erməni daşnakları Şamaxı qəzasının 53 kəndində 8027 azərbaycanlını, o cümlədən 2560 qadın və 1277 uşağı qətlə yetiriblər. Qubanın 162 kəndində öldürülən günahsız azərbaycanlıların sayı isə 16 mindən artıq olub. Erməni daşnakları Lənkəran, Muğan bölgəsi və Dağlıq Qarabağda minlərlə kəndi yandırıb, on minlərlə insanı vəhşicəsinə qətlə yetiriblər. 1918-ci il iyulun 15-də Azərbaycan Demokratik Respublikasının yaratdığı Fövqəladə Təhqiqat Komissiyası bu qırğınlarla bağlı çoxsaylı sənədləri toplayaraq hökumətə təqdim edib, 1919-cu ildə Azərbaycan parlamenti 31 Mart tarixinin Azərbaycanlıların Soyqırımı günü kimi qeyd olunması barədə qərar qəbul edib. Sovet hakimiyyəti illərində bu tarix yaddaşlardan silinsə də, müstəqillik dövründə tarixi sənədlər əsasında 31 mart 1918-ci ildə Azərbaycan xalqının başına gətirilən faciəvi hadisələrlə bağlı çoxsaylı araşdırmalar aparılıb, kitablar dərc olunub.

    1998-ci il martın 26-da prezident Heydər Əliyev “Azərbaycanlıların soyqırımı haqqında” fərman imzalayıb. Həmin gündən 31 Mart tarixi Azərbaycanlıların Soyqırımı günü kimi qeyd olunur.

    Bu münasibətlə dünyanın müxtəlif ölkələrində tədbirlər, anım mərasimləri, konfranslar keçirilir.

  • “Nuru Paşanın Bakıda abidəsi qoyulmalıdır”

    Sabir Rüstəmxanlı: “Onun xalqımız qarşısındakı xidmətləri danılmazdır”

    Bunu Moderator.az-a açıqlamasında sabiq millət vəkili, xalq şairi Sabir Rüstəmxanlı bildirib. Onun sözlərinə görə, Nuru Paşanın abidəsinin qoyulmasına çox böyük ehtiyac var:
    “Nuru Paşanın rəhbərliyi ilə türk ordusunun Azərbaycana gəlişi xalqımızı faktiki olaraq erməni-bolşevik qırğınından xilas etdi. Əgər Nuru paşa olmasaydı, o zaman Bakının özündə bir türk, bir müsəlman sağ qlamayacaqdı. Onun xalqımız qarşısındakı xidmətləri danılmazdır. Bu səbəbdən də Nuru Paşanın azad etdiyi Bakıda heykəlinin qoyulması təqdirəlayiq olardı. Nuru Paşanın heykəlinin bu günə kimi qoyulmamasının özü təəssüfedicidir ”.

  • VHP-çilər Ana Harayı abidəsini ziyarət ediblər

    VHP üzvləri Xocalı soyqırımının 25-ci il dönümü ilə bağlı şəhidlərinin xatirəsinə ucaldılmiş Ana Harayı abidəsini ziyarət ediblər.

  • Hələ gec deyil

    Rafiq Manaflı

    Hər bir ailə bir dövlətdir. İşləyən, az ya çox, müəyyən gəlirləri olan hər bir ailə sabahı, 5 il, 10 il sonrası haqqında fikirləşir, planlar qurur və həyatını həmin planlara uyğun yaşamağa çalışır.
    Dövlət də bir ailədir, elə həmin sabahını planlaşdırmağı bacaran insanları özündə birləşdirən böyük bir ailə. Və dövlətin sabahını fikirləşmədən, 5 il sonrasını planlaşdırmadan, uzaq perspektivləri proqnozlaşdırmadan öz balaca ailən üçün qurduğun planların bir qara qəpik qiyməti yoxdur. Çünki sənin, ətrafının taleyi dövlətin taleyi ilə üzvi olaraq bağlıdır. Dövlətin aqibəti sabah necə olacaqsa, sənin də, ailənin, qövmünün də aqibəti elə olacaq.
    Axı əksəriyyətimizin elementar şeyləri proqnozlaşdırmağa intellektimiz, düşüncəmiz çatır. Motiv də kifayət qədər həyatidir – dövlətimizlə birlikdə özümüzün, yaxınlarımızın sabahını düşünmək.
    20 il bundan qabaq bu hakimiyyət ölkədə korrupsiyanı oturuşdurmağa başlayanda, biz bunun sabah hara gətirəcəyini hamılıqla bilə-bilə niyə səsimizi dinməz yerimizə qoyduq. Və yaxud, bu gün niyə anlamaq istəmirik ki, korrupsiya səbəbdir. Oliqarxiyanın, monopoliyanın, dağılmış iqtisadi münasibətlərin, istehsalatın, kənd təsərrüfatının səbəbidir. Planlaşdırılan nəticə isə avtoritar rejim və daha sonra avtokratiyadan keçərək monarxiya rejiminin qurulmasıdır.
    Niyə dərk etmirik ki, təhsilin məhv edilməsi səbəbdir, planlaşdırılan nəticə savadsız, haqq və hüquqlarını bilməyən, dar düşüncəli, sözəbaxan, ələbaxan bir toplumun yaradılmasıdır. Səhiyyənin məhv edilməsi səbəbdir, proqnozlaşdırılan nəticə insanların bu hakimiyyətdən can asılılığına düşəcəyi cəmiyyət qurmaqdır. Bu gün insanların müalicə üçün ora-bura getmək imkanları var. Axı ölkənin salındığı və getdikcə dərinləşən bu miskin vəziyyətlə sabah belə imkanlar olmayacaq. Və insanların müalicəyə göndərilməsi hakimiyyətin tam monopoliyasında olacaq. Hakimiyyət də, əlbəttə, elə ucdantutma hamını ora göndərməyəcək ki. Can isə şirin şeydir. Hökumətin can siyahısına düşmək üçün insan nəyə desən gedəcək.
    Niyə fikirləşmirik ki, bu gün ermənilərin tək-bir, cüt-bir gətirilib Bakıda yerbəyer edilməsinin sabahı onların bura kütləvi axını, yeni Azərbaycan-Hayastan qardaşlığı, Qarabağdan ibarət olan qardaş payı ilə nəticələnəcək. Biz axı bu zibilə bir dəfə düşmüşük və Zəngəzur mahalını qardaş payı etmişik.
    Tarix obyektiv qanunlarla inkişaf etsə də, onu yaradan insanlardır. Amma təəssüf ki, reallığımızın acı həqiqəti ondan ibarətdir ki, Azərbaycanda sabahını planlaşdırmaq, qurmaq haqqında fikirləşmək imkanları olanlar günü-gündən azalır. Hökumətin məqsədyönlü antimilli siyasəti insanları bu günlə yaşamağa məcbur edir. Nə dünən haqqında fikirləşmək vaxtı, istəyi yoxdur, dünənki qaldı dünəndə. Nə sabah haqqında fikirləşmək iqtidarı yoxdur, sabah nə olacaq allah kərimdir.
    Bu günlə yaşayan, bu günü sadəcə başa vurmaq üçün mücadilə aparan insan isə sabahın yaradıcısı, qurucusu ola bilməz.
    Dövlətimizə, millətimizə qarşı bu məkrli yol hələ sona, mənzil başına çatmayıb. Hələ geri qayıtmaq, dövlətimizi yenidən qurmaq mümkündür. Onun üçün isə hamılıqla beynimizə düşünmək əziyyətini verməliyik. İndi verməliyik, yoxsa gec olacaq.

  • Sabir Rüstəmxanlı DAK-ın Almaniya və İsveçdə keçirilən tədbirlərində iştirak edib

    Dekabrın 14-də Dünya Azərbaycanlıları Konqresi (DAK) Almaniyanın Frankfurt şəhərində tədbir keçirib. DAK.az-ın məlumatına görə, görüşdə təşkilatın gələn il üçün nəzərdə tutulan tədbirlər planı müzakirə edilib. DAK həmsədrləri-Sabir Rüstəmxanlı və Firudin Pərvizniyanın, DAK Məclis üzvü Əli Hacının iştirakı ilə baş tutan tədbirdə təşkilatın bu ildə gördüyü işlər barədə də ətraflı məlumat verilib. Eləcə də, Azərbaycanla bağlı milli məsələlər, o cümlədən Güney Azərbaycanda hazırkı durum, o taydakı soydaşlarımızın milli haqları, milli fəalların üzləşdiyi təzyiqlər haqqında da məruzələr edilib.

    Avropada işgüzar səfərinə davam edən S.Rüstəmxanlı dekabrın 17-də İsveçin Göteburq şəhərində 21 Azərə həsr olunan tədbirdə iştirak edib və güneyli milli fəalların həbsinə etiraz olaraq keçirilən aksiyaya qatılıb. DAK həmsədri İran adlanan yerdə soydaşlarımızın pozulan hüquqları, milli haqları uğrunda sivil yollarla mübarizə aparan fəalların üzləşdiyi çətinliklər haqqında da fikir bildirib. O, 40 gündən çox aclıq aksiyası keçirən Mürtaza Muradpurdan aclıq aksiyasını dayandırmasını da xahiş edib.

    Həmin gün Göteburq şəhərində DAK-ın və Güney Azərbaycanı təmsil edən siyasi partiyaların toplantısı keçirilib. Tədbirdə Güney ilə bağlı birgə fəaliyyət göstərmələri haqqında razılıq əldə olunub.