Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyası

Blog

  • VHP-çi İƏT-in Parlament İttifaqındakı nümayəndə heyətinin rəhbəri oldu

    Azərbaycanın İslam Əməkdaşlıq Təşkilatı Parlament İttifaqındakı (İƏT Pİ) nümayəndə heyətinin tərkibi məlum olub.

    Modern.az xəbər verir ki, nümayəndə heyətinə Milli Məclis sədrinin müavini Fəzail İbrahimli, deputatlar  –  Sabir Rüstəmxanlı, Ceyhun Məmmədov, Cavanşir Paşazadə, Tahir Kərimli daxildir.

    Nümayəndə heyətimizə Milli Məclisin sədr müavini Fəzail İbrahimli rəhbərlik edəcək.

  • Bəsdir, bir dəstə adam milləti öz istədikləri kimi oynatdılar!- 1991-ci il, Mart

    Sabir Rüstəmxanlı

    Dünyada yalnız bir canlı var ki, (heyvan demək istəmirəm!) acı taleyinə müqavimətsiz boyun əyir, düşməninə yem olmağa özü «könüllü» gedir; kol dibində, dərədə uzaqdan-uzağa canavarın qaraltısını görən kimi onun dalınca düşür, oxuya-oxuya («anqıra-anqıra» demək istəmirəm!) «tələsir», qaçır ölümün ağzına… Lətifəsi bizdən uzaq!..
    Bu günlərdə bizi zorla İttifaq referendumuna sürükləyirlər. İttifaqın saxlanmasına münasibətimizi bildirməliyik: «hə», ya «yox»… Guya, biz «hə» deyən kimi dünyanın altıda birini əhatə edən bir xaraba dirçələcək, sürü-sürü dükan-bazara axışıb kor-peşman geri qayıdan adamların istəyi yerinə yetəcək, sinəmizə vurulan ağır yaralar sağalacaq. Ya da, «yox» sözümüzü eşidən kimi Kreml başlayacaq bir ağızdan oxumağa: «Get, yaxşı yol, əyləmirəm səni mən!»
    Azərbaycan Respublikası Ali Sovetinin sessiyasında iki günlük müzakirələrdə, kifayət qədər dəlil-sübut gətirsək də, biz bu referendumun növbəti bir oyun olduğunu və respublikamızı yenidən tələyə salacağını başa sala bilmədik. Daha doğrusu, hamısı çox gözəl başa düşə-düşə itaətkarlıq vərdişlərindən əl çəkə bilmədilər!
    Mirzə Cəlil demiş: «…bəndənə şükür, İlahi!»
    Deputatların böyük əksəriyyəti təkbətək söhbətlərimizdə etiraf edirdilər ki, referendumun respublikaya heç nə vermədiyini biz də bilirik, lakin…
    Gün kimi aydın həqiqətlər var: referendum Qorbaçova yeni səlahiyyətlər qazandırmaq vasitəsidir. «Hə» də desək, «yox» da desək, Mərkəzin növbəti gedişləri indidən açıq-aşkar görünür.
    Biz hansı İttifaqa «hə» deyəcəyik? 70 il Azərbaycanın bütün sərvətlərini yığıb aparan, Abşeronu zibilxanaya, Xəzəri mazut gölünə çevirəndən sonra «bağda ərik var idi, salam-əleyk var idi» ovqatı ilə səni hesaba almayan İttifaqa? Milyon yarım azərbaycanlını bir tikə çörəyə, işə, evə möhtac qoyub yurdundan didərgin salıb, dərbədər edən İttifaqa? Bizi həmişə qonşularımızın ayağına verən, mənafelərimizi tapdalayan, sərhədlərimizi qorumayan, axıdılan qanımıza göz yuman və bizi tankların altına salmaqdan çəkinməyən İttifaqa?
    Bizim hesabımıza müharibəni udan bir məmləkətdə, heç bir xidmətimiz nəzərə alınmadan, bizə ögey münasibətə nə ilə haqq qazandırmaq olar?
    «Yeri gəlmişkən, bəsdir Rusiyanın büdcəsinin gəlirini milli respublikalara axıda-axıda onu çapıb taladılar. Onsuz da bu, işə xeyir vermək əvəzinə, Orta Asiyada və Zaqafqaziyada oğru və dəllalların çoxalmasına səbəb olur». «Voprosı literaturı» jurnalından (№ 9, 1980) götürdüyüm bu sözlər isə, açıq-aşkar göstərir ki, soyulan biz olsaq da, Rusiyanın hətta ziyalıları da «oğru elə qışqırdı ki, doğrunun bağrı yarıldı» əhval-ruhiyyəsi ilə bizi özlərinə borclu sayır, bütün əyrilikləri və rüşvətxorluğu Mərkəzdən yaydıqları halda, Asiya və Zaqafqaziya xalqlarını xüsusi hədəf seçməkdən çəkinmirlər!
    Bəs sənin heysiyyətin,
    bəs özünə hörmətin?!
    Bəs körpə balaların damarından axan qan?!
    Səni ayaq altına atan bir qaniçənin
    Nə iştahla yenə də öpürsən ayağından?!
    Niyə bizi ayaq altına atan, bizi adam yerinə qoymayanların ayağından öpmək xəstəliyindən sağalmaq istəmirik?
    Bəhanə gətirirlər ki, söhbət yeniləşmiş İttifaqdan gedir. Hanı o «yeniləşmiş» İttifaq? Kağız üstündəki dəbdəbəli sözlərlə çürüyən dayaqları, uçan divarları necə saxlamaq olar? İttifaqın özünün nəyi var ki, bizə də kömək eləsin? Əksinə, ömür boyu havayı yemiş respublikaların də yükünü, bütün xarici borclarının da bir hissəsini bizim boynumuza yıxacaq.
    İttifaqın ömrünə az qalıb! Dünya sovetoloqlarının, siyasətlə məşğul olan adamların çoxunun fikri belədir! Nəyə görə yenə özümüzü, qul psixologiyası ilə, məhvi labüd olan bir xəstənin quyruğuna bağlamalıyıq!
    Düzdür, müstəqillik yolu çətin yoldur! Düzdür, bəzi beyni kiflənmiş, buğda yeyib cənnətdən çıxmış rəhbərlər «əşi, biz azadıq da!» – deyib, xalqın gözünə kül üfürə-üfürə yaşamağı mübarizə yoluna dəyişməz! Lakin tarixin də öz qanunları var və vaxtı çatanda belələrini bir gündə kürüyüb atacaq!
    Zor-xoş, bir dəstə ixtiyar sahibinin iradəsi ilə xalq referenduma sürüklənir. Həmin gün respublika Ali Soveti öz tarixinə qara bir səhifə yazdı… Bu qərara etiraz əlaməti olaraq aclıq elan edən «Müstəqil Azərbaycan» Bloku deputatları ələ salındı, onlara zorakılıq göstərildi; deputat hüquqları və Konstitusiyamız ayaqlar altına atıldı…
    Qoy olsun! Biz Azərbaycanın insan hüquqlarına etinasızlıq, vəhşilik üzrə sınaq meydanına çevrildiyini çox görmüşük.
    Onsuz da yaxşı bilirik ki, bizdə aclıq elan etməklə heç kimin tükünü tərpətmək olmaz! Bu etiraz sivilizasiya mühitində təsir göstərir!..
    Əlac bircə ona qalır ki, referenduma ümumxalq etinasızlığı göstərək. Səsverməyə getməyək, hər yerdə bizim əvəzimizdən yalandan səs verilməsinə mane olaq, məcburiyyət qarşısında referendumda iştirak edənlərin də rəyi bir olsun! «Yox!»
    Bəsdir, bir dəstə adam milləti öz istədikləri kimi oynatdılar!
    1991-ci il, Mart

  • 29 İL ÖNCƏ VƏ BU GÜN – Dövlətə xəyanətin başqa adı

    İKİ YAZI
    Birinci yazını 1991-ci ilin martında, Azərbaycan rəhbərliyi xalqı zorla referenduma sürükləyib “müstəqilliyi istəmirik” dedirtdirəndə yazmışdım. “ Bəsdir!” adlı həmin yazı mənim etiraz harayım idi və “Azərbaycan” qəzetinin səhiflərində yayılmışdı. Çox yer tutar deyə onu burda təkrar etmək istəmirəm. Amma təəssüf ki, adamlarımız bir sıra səhvləri təkrar etməkdən yorulmurlar. 1991-ci ildə zaman bizim haqlı olduğumuzu göstərdi. Cəmi altı ay keçəndən sonra həmin “ittifaqpərəstlər” Xalqın və Tarixin hökmünə boyun əyib Azərbaycanın Müstəqillik Aktına qol çəkməli oldular.

    Üstündən 29 il keçib, Çar Rusiyasının və onun müxtəlif adlar altında yaşayan varislərinin son 200 ildə bizim kimi məzlum xalqlara yaşatdığı faciələrin dəhşətli mənzərələrini daha açıq şəkildə görmüşük, arxivlər açılıb, bizi bir xalq kimi məhv etmək siyasətinin bir çox gizlinləri çözülüb, bizə verilən vədlərin həmişə yalan və qaniçənliklə nəticələndiyi gün kimi aydındır, bu barədə qucaq-qucaq kitab yazılıb… Hətta müharibə şəraitində də, ən bərəkətli torpaqlarımız düşmən əlində olsa belə, müstəqilliyin nə qədər böyük bir nemət olduğunu da görmüşük! LAKİN yenə bir dəstə adam düşüb ortaya. Əvvəl ehtiyatla, müstəqil Azərbaycan respublikasından, ömrünü onun quruculuğuna vermiş insanlardan, namuslu vətəndaşdan, nəhayət, ölkənin qanunlarından qorxurdular. Cəzasızlığı hiss edə-edə, arxalarında dayananların onlara ürək-dirək verməsini dinləyə-dinləyə ildən-ilə güclənirlər, heç nədən çəkinmirlər; artıq hətta mətbuatda, televiziyada, müstəqillik üçün nəsil-nəsil övladlarını qurban vermiş xalqın gözünün içinə baxa-baxa Moskva təbliğatı aparır, birlikdən danışırlar, Rusiya xiffətindən ürəkləri partlayır; “Qarabağ məsələsinin həlli ancaq Rusiyanın əlindədir, onun qapısına getməliyik!” deyib yüz il Rusiyada bəstələnmiş kiflənmiş nəğməni təkrarlamaqdan yorulmurlar. Guya, bizim torpaqlarımızda Ermənistanı dövlət qayıran Rusiya deyilmiş; guya, Dağlıq Qarabağı və ətrafındakı yeddi rayonu ermənilərə bağışlayan rus-sovet hərbi hissələri deyilmiş.
    İndi nə baş verib, indi nə dəyişiləcək! İnsan bir səhvi neçə dəfə təkrar edər görəsən? Kor gözlər açılmır ki açılmır! Yox, bağışlayın, yanıldım. Burada söhbət kor gözlərdən getmir! Kor gözlər də çoxdan açılıb! Burada söhbət satqınlıqdan, çürük və bizi sevməyən zehniyyətdən və açıq-aşkar Azərbaycan düşmənçiliyindən gedir. Nə qədər istəyirsiniz mənasız dəlil-sübut, əl yeri axtarın, fərq etməz! Bunun başqa adı yoxdur! Bu, dövlətimizin Ana Yasasını-Konstitusiyasını, varlığını, onun sahibi olan xalqı heçə saymaqdır, xəyanətdir!
    Dövlətə xəyanətdir və cəzalandırılmalıdır.
    Biz bu cür danışan adamlara etiraz edəndə, səslər ucalır ki, Rusiya bizim böyük qonşumuzdur, onunla dost olmalı, onun hər sahədə fikr
    Dövlətə xəyanətdir və cəzalandırılmalıdır.
    Biz bu cür danışan adamlara etiraz edəndə, səslər ucalır ki, Rusiya bizim böyük qonşumuzdur, onunla dost olmalı, onun hər sahədə fikrini nəzərə almalı, onun dediyi ilə oturub-durmalıyıq! Qardaşım, kim sənə deyir ki, Rusiya ilə düşmən ol! Biz indi Rusiya ilə Sovet dövründə olduğundan daha mehriban qonşuyuq! Tabeçilikdə sayğı olmaz, əsl sayğı bir-biridən asılı olmamaqdadır! Olaq! Biz dostluğu, qonşuluğu bu cür başa düşürük! Siz isə deyirsiniz ki, qonşuluq azdır, biz gərək, onun mədəsinə girək, orda əriyək! Qonşunun dediyi ilə oturub- duracaqdınsa, onda Müstəqil dövlət sənin nəyinə lazım idi?!
    İllər öncə Bakıda rus məktəblərinin sayını artıranlara, rus məktəblərini təbliğ edə-edə uşaqlarımızı ana dilli məktəblərimizdən uzaqlaşdıranlara etirazımız süngüylə qarşılanmışdı, halbuki mən heç vaxt rus xalqına, rus mədəniyyətinə və rus dilinə qarşı olmamışam, tam əksinə! Ancaq rus dilini öyrənmək üçün öz məktəbindən, ana dilindən imtina edib, dövlət dilini sıxışdıraraq, ildən- ilə rus məktəblərinin sayını artırmaq lazım deyildi. Hələ o vaxt yazmışdım ki, bu məktəbləri çoxaldanların, səksən mindən artıq övladımızın rusca oxumasını fəxrlə şüar edənlərin iki məqsədi var: ya uşaqlarını gələcəkdə Azərbaycandan çıxarmaq, ya da Moskvanı Azərbaycana gətirmək! Başqa niyyət ola bilməz.
    Həmin məktəblərin acı bəhrəsini hələ bundan sonra görəcəyik. Rus məktəblərini gizli yollarla artırtdıranlar, köhnə SSRİ aşiqləri, Rusiyanın açıq görünən ikinci vətəndaşlıq süfrəsinə can atanlar, Qarabağın yollarını Rusiyanın bağladığını bilə-bilə yenə ondan açar umanlar hamısı bir xəttin üstündədirlər. Mən onların saf Azərbaycan sevgisinə şübhə edirəm!
    Bu gün Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin Qırmızı Ordu tərəfindən işğalından 100 il keçir. Biz bu yüz illik yola nəzər salıb bəzi nəticələr çıxarmalıyıq. O vaxt Rusiya hansı vədlərlə gəlmişdi? O vaxtın müstəqil dövlətləri necə addım-addım totalitar və tam mərkəzləşdirilmiş bir rejimə çevrildi. İnsana ağıl ona görə verilib ki, baxsın, görsün. İncələsin və nəticə çıxarsın…
    Baxıram, bəzi siyasətçilərimiz ciddi şəkildə müzakirələr aparırlar: Lavrov belə dedi, Ermənistanın Xarici işlər naziri ona elə cavab verdi, Ermənistan çökəcək, Rusiya ilə Ermənistanın arasında soyuq küləklər əsəcək və s. Görəsən, 30 ildə belə əsassız və mənasız təhlillərdən yorulmadıq? Bunun həmin köhnə oyunun yeni pərdələri olduğunu görmək çoxmu çətindir? Bu razılaşdırılmış Minsk qrupu-Lavrov- İrəvan ötür-ötürünə necə ciddi yanaşmaq və ondan necə ümid gözləmək olar?
    Şəxsən mənə görə Rusiyanın indiki bəzi erməni əsilli böyüklərinin Şaumyanlardan, Mikoyanlardan, Ermənistan böyüklərinin də Androniklərdən heç bir fərqi yoxdur. Nəticələr göz qabağındadır.
    Biz əlli milyonluq xalqın bir parçasının qurduğu balaca bir dövlətik. Amma Lüksemburqdan da balaca deyilik ki! Avropada böyüklükdə bizimlə tərəziyə qoyula bilən neçə ölkə var… Nə yaxşı onlar böyür- başlarındakı güclü dövlətlər tərəfindən udulacaqlarından, silinib itəcəklərindən qorxmurlar?
    Biz Azərbaycanı Qanunlarla idarə olunan, ədalətli, iqtisadi cəhətdən inkişaf eləmiş, cazibə mərkəzinə çevirdikcə kimsənin bizə dil və əl uzatmağa cəsarəti çatmayacaq! Dövlət yerində möhkəm dayanmalıdır, necə ki, şükür, dayanır. Tək-tək “bəlkə də qaytardılar” dərdiylə yanıb qovrulanların da üzünə yol açıq olmalıdır: buyursunlar, hara istəyirlər getsinlər! Amma dövləti də özləri ilə aparmaq haqqında düşünməsinlər!
    28.04.2020

  • “Amma nədənsə ilham pərisi Milli Məclisin qapısından içəri girmir…”

    Sabir müəllim,xoş gördük, bu günlər özünüzü necə hiss edirsiz? Karantin necə keçir, həyatınızda, yaradıcılığınızda , iş rejiminizdə nə isə dəyişibmi?

    -Dünyanın başının üstünü alan, mənşəyi və sonucu bəlli olmayan, hardan gələcəyini bilmədiyimiz təhlükə mühitində insan özünü necə hiss edə bilər? Virus təhlükəsi öyrəşdiyimiz həyat tərzini dəyişdirib, bütün dünyanın qəbul etdıyı qısıtlamalara uymaq  zorunda qalmışıq; bu, ortaya bir çox çətinliklər çıxarır. İşsizlər, kasıblar az deyil və hər gün onlardan müraciətlər gəlir. Dövlət bu sorunların həllini öz öhdəsinə götürsə də, yenə millət vəkili seçildiyim bölgədə  imkanın daxilində kimlərəsə yardım etməlisən. Karantin dövründə əsas işim bu olub.  Ovqatımızı gücümüz, inamımız, bir də yazımızla nizamlamalıyıq. Başqa ciddi bir dəyişiklik yoxdur. Karantinə qədərki günlərimdə də, indiki kimi yaşamışam. İş, ev, bağ. Şəhərə az-az çıxıram. Amma itirdiyim bir fürsət var,  o da rayonlarımıza getmək, daha bir baharın gəlişini izləməkdir.  Əvəzində  düşünmək imkanı var. Amma psixoloji basqı insanın işləmək enerjisini azaldır.

    • Sizi çoxsahəli fəalliyyətlə məşqul olan biri kimi tanıyırıq. Şeir, nəsr, publisistika, tərcümə, naşirlik, elmi və istimai-siyasi fəaliyyət. Harda özünüzü daha rahat hiss edirsiniz?
    • -Açığını deyim ki, bu gün heç birində. Çünki, bunlar  itirdiklərimizin əvəzi deyil. Torpaqlarımızın bütünlüyünü əvəz etməkdə və işğal altındakı  yerlərimizi azad  etməkdə acizik. Bir yandan da Sovet dövründəki qədər geniş oxucu auditoriyamız yoxdur. Bu suala şeirlə də cavab verə bilərəm.

    Neçə yazılmamış şeirlərimi,

    Atdım meydanların izdihamına.

    Qatdım millətimin gur ilhamına,

    Bircə söz saxladım “Azadlıq” sözü,

    Dönüb yumruq olmaq öyrətdim ona.

    Gördüyümüz işlər,sözümüz ,kitabımız düşdüyümüz fəlakətlərdən çıxış yolu tapa bilmirsə, xalqın müşküllərini həll edə bilmirsə, yorğun ruhları dincəldə, sirinsəyən duyğuları tərpədə bilmirsə mənasızlaşır.

    Əslində gəncliyimdən üzü bəri mən yaradıcılığa bir estetik kateqoriyadan çox, ictımai missiya, vətəndaşlıq işi kimi baxmışam. Məktubu təkcə bəzəkli ifadələr, bənzətmələr seçmək, sözlə oynamaq qabiliyyətini göstərmək üçün yox, ilk növbədə ünvana çatmaq və xəbər çatdırmaq üçün yazırlar. Qınından çıxmayan qılınca, yaxşı kəsməyən bıçağa nə qədər bəzək vurursan vur!..  Çoxlu başqa yanaşmalar da var. Mənim mövqeyim belədir.  Buna görə də yazı-pozuya iş kimi baxıram, daha doğrusu millət işinin , insan mühəndisliyinin bir parçası kimi baxıram.  Nəticəsi olacaqmı, bəhrəsini görəcəyikmi? Bu  ayrı məsələdir. Mən əkinçiyəm, işim toxum səpməkdir. O toxumun taleyinin necə olacağını, havanın, yağışın, qarın onun üçün hansı  sürprizlər hazırladığını düşünsən, hərəkət dayanar! Yola bu inamla başladığıma görə janr haqqında az düşünmüşəm.  heyif ki,yazmaqdan çox danışmışam. Dünya boyu! Saysız rəsmi, qeyri görüşlər uc-uca calanıb. İmkan nəyə çatıb, onu eləmişəm. Yaradıcılıq həyatı masasının başında keçən  xoşbəxt qələm əhlindən olmamışıq.  Harda daha rahat oluram? Əlbəttə, ilk növbədə xalqın içində!  Şeirlərimdən biri bu duyğudan doğulub:

    Yenə bir meydan…

    Adı Azadlıq olmasa da olar,

    Ruhu azad olsa yetər.

    Yenə bir xalq…

    Min ildir gəlir bu yolu,

    Alnında duz bağlayıb tər.

    Nə qədər sındırılsa da,

    İradəsi sınmazdır millətimin.

    Ləyaqətini və düzlüyünü

    Qoruya bilsə əgər!

    …Yenə bir meydan!

    Sinəmdən fışqıran sözüm!

    Son səngərə dönsəm də,

    Ürəyim darıxmasın!

    Azadlıq! Müstəqillik!

    Mənim qazandığıma

    Yadlar sahib çıxmasın!..

    • Ömür kitabını cehiz aparan qızlar vardı. Maraqlıdı öz ömür kitabınızın səhifəsində hansı günləri yazmaq istərdiniz ki, onları hələ yaşamamısız?
    • -İlk  olaraq Qarabağ torpaqlarının azad olacağı günləri, İran türklərinin Fars rejimindən xilas   sevincini. Bir də qeyri-adi bir fürsət ola: insan ömrünün son anlarını və ölümlə görüşünü də yaza bilə…
    • Sizin fikrinizcə yaradıcılıq insanı yaşamağa ruhlandırır ya həyatı çətinləşdirir?
    • -İkisi də var. Uğurlu yaradıcılıq işi xöşbəxtlikdir. Gecə-gündüz nəfəs dərmədən çalışsan da çəkdiyin əziyyət özü belə səni yaşamağa ruhlandırır. Eyni zamanda Anar demiş “anlamaq dərdi”, həyatı cəhənnəmə çevirir.  Yazıçı işi cəmiyyətlə ömürlük dialoqdur. Səsinin eşidilməsini və dediyi sözün təsirini duymaq onun doğal istəyidir. Yəni sözünü havaya üfürmək xoşa gələn bir iş deyil.. Ədəbiyyat həm həkimdir –müalicə edir, həm hakimdir – hökm verir, dəyərləndirir. Bu mənada müalicə olunmaq istəməyən, etdiyi yaxşı və ya pis əməllərin hakim gözündəki dəyərini və ya  cəzasını bilmək istəməyən bir cəmiyyətdə yaşamaq qələm adamı üçün dözülməzdir. Bizim cəmiyyətin anlaşılmaz meyillərindən biri başqasını böyük görmək xəstəliyidir. Özümüzkünə üstdən aşağı baxar, yabançının qarşısında diz çökər. Zəhər də olsa, xeyir verməsə də kənardan gətirilmə ilaca-dərmana ümid bağlar. Ədəbiyyata münasibətdə də belədir. Beşinci dərəcəli “İmport” kitabları öz taleyini göstərən “yerli” əsərlərdən üstün tutar. Dediyimin gəlişi gözəl söz olmadığını görmək istəsəniz sosial mediadakı oxu və kitab sorğularına göz ata bilərsiniz.  Kitab işinə qayğı artmalıdır. Kitabların Kitabxana kollektoru tərəfindən alınıb kənd kitabxanalarına göndərilmə ənənəsi bərpa olunmalıdır. Qonorar sistemi nizama salınmalıdır. Kitablarımızın xarıci dillərə tərcüməsini dövlət öz himayəsinə götürməlidir. Yazıçının həyatını çətinləşdirən başlıca amillər bunlardır.
    • Yaradıcı insan üçün həyatın reallıqlarını qəbul etmək çətin deyil ki?
    • -Həyatın reallıqlarını görməyən, onu içindən və taleyindən keçirməyən, millətinin mənəvi və ictimai sıxıntılardan xilas yolunu axtarmayan adam normal yazıçı ola bilməz!
    • Heç yorulub adi, sıradan həyat yaşamaq istəmisiz?
    • -Mən bütün ömrüm boyu belə yaşamışam. Özümü başqalarından yüksək tutmadan, sıravi vətəndaşlarımızdan biri kimi , toplumdan ayrılmadan! Özümü və gördüyüm işləri gözə soxmağı xoşlamıram! Gənclikdə şöhrət haqqında düşünmüşəm,  sonra şöhrət özü tapıb məni,  indi ondan qaçıram. Ehtiyac içində yaşayanları görəndə tikəm ağzımda donur. Evsizləri düşünəndə dörd divar arasında  sixiliram.  Atam haqqında yazdığım bir şeir var. Onun bir bəndi mənim öz taleyimdir.

    Sevin ki, atalar heykəli təki,

    Ey ürək, nişana qalanlardanam.

    Mən elin əlindən qılıncı ilkin,

    Çələngi sonuncu alanlardanam.

    • Bir vaxtlar oxucu məktubları yazılırdı. Yaddaşınızda ilişib qalan məktub varmı?
    • -Məktub söhbəti dana çox cavanlıq illərimizi xatırladır. Elə elə o  ovqatla da cavab verim: Aldığım məktubları mövzular üzrə üç yerə bölmək olar:
    • Birinci, gəncliyimdə aldığım sevgi məktubları. İkinci, kitablarımla və daha çox “Ömür kitabı” ilə  bağlı olan oxucu məktubları. Üçüncüsü, meydanı idarə elədiyim günlərdə və meydan hərəkatı dövründə gələn məktublar.
    • İndi də bu əlaqələr üzülməyib, lakin daha çox sosial mediada yazırlar və getdikcə qaçqınlardan, seçicilərimizdən gələn şikayət məktublarının sayı artır. Birinci qisimdən olan məktublar gizli qalır. Ünvanımı  bilməyənlər bir zamanlar o məktubları Yazıçılar ittifaqına yazırdılar. Orda katibə işləyən yaşlı  qadın buna görə mənə qəzəbli idi, bunu yazıçı üçün yolverilməz sayırdı. Onları bir yerə yığıb sirlərimin özəl bir qovluğunu hazırlayıbmış. Amma bu sirləri açmaq ona qismət olmadı, onun ardınca işə gələn yazıçı-jurnalist  Elmira Axundova dostumuz idi, sonralar yazdığına görə mənə hörmət əlaməti olaraq həmin qovluğu, Yazıçılar ittifaqının həyətində yandırmışdı ki. ələ düşməsin. Evdə olanları da gizləyirdim. Necə olubsa bu məktublar Tənzilə xanımın əlinə düşüb, o da hamısını bir yerdə həmin vaxt  haqqımda kitab yazan Qənirə Bəyzadəyə verib. Qənirə Bəyzadənin iki cildlik kitabının bir fəsli həmin məktubların şeirlərə təsirinə həsr olunub: “ Gül ətirli məktublardan sətirlər.”  Bir sözlə  qorunmaq çətindir…

    Məni sarsıdan, günlərlə yadımdan çıxmayan məktublar çox olub. Xüsusən Qarabağ müharibəsi başlayandan sonra insanların faciələrini göstərən, göz yaşı ilə yazılmış məktublar. Və təəssüf ki, bu günə kimi həmin məktubların arası kəsilmir.

    Başqa ovqatla yazılmış bir məktub da yadımdan çıxmır. Bu yaxınlarda arxivimi qurdalayanda, kağızların arasından rayonlarımızın birindən gəlmiş və açılmamış bir  məktub çıxdı. Necə olubsa gözümdən yayınıb. Açdım, yeniyetmə saflığı ilə yazılmış, içdən gələn və adamın ürəyini titrədən bir sevgi etirafnaməsi,  arasında da son dərəcə gözəl bir qız şəkli… Əslində burda qeyri-adi bir şey yoxdur. Qeyri-adi olan mənim gəncliyimə yazılmış məktubun yaşlı vaxtıma çatması idi. Zaman keçib, ömür mənim gəncliyimi və o şəkildəki gözəlliyi alıb aparıb. Amma sözlər hələ də ürəyi titrədir. Şübhəsiz hər məktubun dalınca gedilmir. Buna baxmayaraq, heç olmasa bir minnətdarlıq bildirmək olardı. Bu hadisə mənə Mopassanın cavanlıqda oxuduğum, bu günə kimi unuda bilmədiyim bir hekayəsini xatırlatdı.

    Aldığım məktubları və teleqramları da qoruyub saxlayıram. Çünki,  onların hər birinin arxasında bir insan dayanır; o məktublar əsasında millətimizin taleyi ilə bağlı gözəl bir publisistik əsər yazasan.

    • Bəs siz gənc yaşlarınızda hansısa məşhura  məktub yazmısınızmı?
    • -21 yaşımdan “Ədəbiyyat və incəsənət” qəzetində işlədiyimdən bütün nəsillərdən olan məşhurlarımızla tanış olmuş , onlara demək istədiklərimi demişəm, yazmışam. Amma orta məktəbin yuxarı siniflərində oxuyarkən bəyəndiyimiz əsərlərinin müzakirəsinə dəvət etdiyim yazıçılar olub. 10-cu sinifdə oxuyarkən  o vaxt “Tikanlı məftillər” povesti rəğbətlə qarşılanmış Əhmədağa Muğanlıya məktub yazıb məktəbimizə, kitabının müzakirəsinə dəvət etmişdim. Bu yaxınlarda Araz Qurbanov atasının arxivində rastlaşdığı həmin məktubu mənə verəndə o hadisəni xatırladım. Ucqar rayonda yaşayan bir 10-cu sinif şagirdinin bədii əsər haqqında düşüncələrini bölməsi mənə maraqlı gəldi.  Başqa məktublar da olub. Məsələn, evsiz illərimdə o vaxt Azərbaycan KP MK-nın birinci katibi olan Heydər Əliyevə bir teleqram vurmuşdum. Və o teleqramın nəticəsi olaraq, onun tapşırığı ilə mənə ev verdilər. Teleqram cəmi iki cümlədən ibarət idi.  Qarabağ məsələsi ilə bağlı Qarbaçova da məktub yazmışdım.
    • Maraqlıdır Milli Məclisdə şeir yazdığınız olubmu?
    • -Bir kəskin mübahisədən sonra demişdim ki, Milli Məclis şeytan ocağıdır. Sonra bunu nə mənada dediyimi də anlatmışdım və heç kim də inciməmişdi. Amma nədənsə ilham pərisi məclisin qapısından içəri girmir.
    • Gündəlik yazmısınızmı və nə vaxtsa memuarlarınızı çap etdirmək fikriniz varmı?
    • -Ara-sıra nələrsə yazmışam, amma ardıcıl yazmaq imkanı olmayıb. Çünki şeirlərin, publisist yazıların , bəzi nəsr əsərlərim elə memuarlarımdır.
    • Sözün mistikası var. Yazdığınızın sonradan başınıza gəldiyi hallar olubmu?
    • -Şəxsən mənim başıma gəlməsə də xalqımız üçün arzuladığım və güman elədiyim bir çox şeylər sonradan başımıza gəlib: Müstəqillik, Arazın üstündən yolların açılması, ana dilimizin alçaldıcı sıxıntılardan qurtarması və sair.
    • Sizi yazdıran nə oldu? İlk şeiriniz hansı mövzuda olub? O şeirin özəl bir xatirəsi varmlı?
    • -Bu suala çox cavab vermişəm, təkrar eləmək istəmirəm. Ilk şeirim ailəmizə üz vermiş qəmdən, ağrıdan doğub. Mətbuatda çap olunan ilk şeirim isə kənd haqqındadır, tam başqa bir ovqatla yazılıb. Bu paralel xəttlər bu günə kimi uzanır. Yazdıqlarımın bir hissəsi  taleyimizə söylənən ağıdır, bir hissəsi Vətənə sevgi və xalqımızın gələcəyinə inam nəğmələridir.
    • Böyük bir ömür yolu keçmisiniz, “Ömür kitabı”nıza nəzər salanda “kaş ki” dediyiniz anlar olubmu?
    • Ömür o qədər qısadır ki, səhvləri düzəltməyə vaxt  çatmır.  Keçdiyim yolları xatırlayanda “kaş ki” dediyim məqamlar var, lakin heç nəyi qaytarmaq mümkün olmadığından qalan ömrümün qədrini bilmək,  vaxtı düzgün dəyərləndirmək lazımdır.
    • Sevmədiyiniz sual hansıdır?
    • Heç bir sualdan çəkinəcəyim yoxdur, bununla belə alt niyyətlə, səmimi verilməyən sualları sevmirəm.
    • Məndən gözlədiyiniz, lakin vermədiyim sual oldumu?
    • Sual adlı bir şeirim var.

    Başımın üstündə Ay – ağappaq bir sual,

    Qarşımda Yol – cavab istər hər dolanbacı,

    Sualdır atdığım hər addım,

    Haqqa qurulan dar ağacı…

    Bir sual işarəsidir göy qurşağı,

    Yer kürəsi nöqtə… altında…

    Suallar dəvənin boynunda,

    Qartalın bükülən qanadında!..

    Bir cavabsız sualdır dünyaya gəlməyimiz…

    Cavab vermir bu dünya… göylər… göydəki ilahilər…

    Tək bir cavab tapmışdım sənin ürək odunda,

    Yüz-yüz əyri sorunu susduran inadında!..

    Sən bütün acılara şirincə bir əlvida,

    Ömür adlı cümləni tamamlayan bir nida!

    Bu gün səsim qeyb oldu, gəlmədi əks-sədası,

    Suala döndüm özüm, ölü doğuldu arzum…

    Cavab ver!

    Susmaq yaraşmır Sənə!

    Adiləşmə!

    Lal olma!

    Tək cavabım Sən ikən,

    Sən də bir sual olma!

    Bir millət vəkili kimi ədəbiyyatla və mədəniyyətlə bağlı təklifiniz varmi və olacaqmı?

    • -Mən elə gəncliyimdən mədəniyyət və ədəbiyyatımızla bağlı təkliflər vermək, həllini vacib saydığım  məsələləri yada salmaq işi ilə məşğulam. Azərbaycanda türklərdən əlavə azsaylı xalqlar da yaşayır; hamısı vətəndaşımız, qardaşımızdır. Onları vahid Azərbaycan mədəniyyəti birləşdirir. Azərbaycan vətəndaşlarını bölünməz bir millətə çevirən həmin mədəniyyətdir. Onun qədrini bilmək və onu qorumaq, gəlişdirmək lazımdır. Buna görə də ucqar kəndlərdəki mədəniyyət ocaqlarımızdan, tarixi və etnoqrafik abidələrdən  başlayaraq,  mədəniyyət adına nə varsa hamısı qorunmalıdır. Əhməd Ağaoğlu deyir ki, mədəniyyət yaşam tərzidir. Yaşayışımızla bağlı qaygılarımız çoxdur; ana dilinə münasibətdən tutmuş, toylarımıza, yaslarımıza qədər. Bu məsələlər barədə hər kəs düşünməlidir…
    • Son olaraq yeni fəaliyyətə başlamış saytımız Yazarbaycan.com-a arzunuz, tövsiyyəniz...
    • -Xeyirli-uğurlu olsun.Uğur arzulayıram.

    Hörmətli Sabir müəllim,təklifimizi böyük səmimiyyətlə qəbul edib,bizə vaxtınızı ayırdığınız üşün sizə Yazarbaycan ailəsi adından sonsuz təşəkkürlərimizi bildiririk.Minnətdarıq.

    Söhbətləşdi: Aysel Xanlarqızı Səfərli

    http://Yazarbaycan.com/

  • Yaşasaydı bu gün 66 yaşı tamam olacaqdı.

    Deyirlər ki, ömrü verəndə uca yaradan özüdür, vaxtı çatarkən onu alanda. İnsan oğlu torpaqdan xəlq edildi elə sonda torpağa da qayıtmalıdır. Ancaq elə şəxslər var ki, onların bu fani dünya ilə vidalaşması vaxtından və zamanından asılı olmayaraq hər an insanın qəlbini göynədir. Bu itginin ağırlığı qarşısında aciz olsan da həyat həqiqətilə barışmaq çətin olur. Sənətkar ömrü isə yaşanan illərlə deyil, görülən əməllərlə ölçülür. Belə sənətkarlardan biri də özünə və sənətinə daim yüksək tələbkarlıq və məsuliyyətlə, yaradıcılıqla, həm də pərəstişkarlarına hörmətlə yanaşmağa üstünlük verən, 30-a qədər sənədli, tarixi və bədii filmin quruluşçu rejissoru olan Rovshan Almuradlı idi. Yaşasaydı bu gün 66 yaşı tamam olacaqdı. Rövşən bəy öz xarakteri, həyat yolu və yaradıcılığı ilə sözün həqiqi mənasında xalq sevgisi qazandı. 40 ildən çox teatr və kino sənətinə, xalqa ləyaqətlə, vicdanla xidmət etsə də, onu çoxillik və məhsuldar aktyor və rejissor fəaliyyətinə görə təltif etmək, mükafatlandırmaq, fəxri ad vermək heç kəsin, o cümlədən Mədəniyyət Nazirliyinin fikrinə də gəlmədi. Halbu ki canı-qanı bahasına ərsəyə gətirdiyi “Koroğlu” və “Cavad xan” filmlərinə görə ona “Xalq artisti” adı verilə bilərdi və zamanında göstərilən bu diqqət bəlkə də böyük sənətkarın ömrünü uzadardı.
    Amma Rövşən Almuradlı zirvəsi bu gün bütün bu rəsmi titullardan yüksəkdədir!
    Ruhun şad olsun, böyük insan!

    Samir Əsədli

  • Müxalifət video-müşavirələr keçirirmi?

    Koronavirusla əlaqədar ölkədə dövlət qurumlarının, əksər siyasi təşkilatların iclasları onlayn sistemdə keçirilir. Son olaraq, prezident İlham Əliyevin sədrliyi ilə ilin birinci rübünün sosial-iqtisadi yekunlarına həsr olunan videokonfrans şəklində müşavirənin keçirilməsi bir çox məsələləri aktuallaşdırıb.

    Bəs Azərbaycan müxalifəti necə, video-müşavirələr keçirirmi? Koordinasiya partiyalarda nə cür təşkil olunur?

    VHP Mərkəzi İcra Aparatının rəhbəri Samir Əsədli də onlayn qaydada fəaliyyətlərini davam etdirdiklərini söylədi: “Karantin dövründə Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının fəaliyyəti onlayn qaydada həyata keçirilir. Partiya rəhbərliyi öz aralarında və rayon təşkilatları ilə mütəmadi olaraq telefon bağlantısı yaradılır, məsləhətləşmələr aparılır, müvafiq tapşırıqlar verilir. Bu müddət ərzində partiyanın Mərkəzi İcra Aparatının onlayn qaydada videogörüntülü iclası keçirilib. Nizamnaməyə görə, Siyasi Şuranın keçirilmə müddəti hələ keçməyib. Əgər zərurət olarsa, Siyasi Şuranın da onlayn qaydada videogörüntülü iclası keçirilə bilər. Bundan başqa gündəlik olaraq partiyanın şöbə müdirləri, departament və xidmət rəhbərləri ilə telefon əlaqəsi saxlanılır. Həmçinin rayon təşkilatları ilə əlaqələr zamanı üzvlərin sağlıq durumu, sosial problemləri haqda maraqlanılır”.

    ALDP sədri Fuad Əliyev: “Biz karantin rejiminin demək olar ki, birinci günündən iclasları onlayn şəkildə keçiririk. İlk növbədə Sədr Aparatının iclasları həftədə iki dəfə, partiyanın Rəyasət Heyətinin iclasları isə iki həftədən bir təşkil olunur. Koordinasiya köməkçim vasitəsilə həyata keçirilir. Bizim vatshapp, həm də skupe-də qrupumuz var. Hamı evdə olduğuna görə bir vaxt seçmişik. Həmin vaxtda hamı iclasa gətirilir”.

    AĞ Partiya başqanının birinci müavini Əhəd Məmmədli: “AĞ Partiya video-müşavirələr edir. Zoom, skupe, vatshapp vasitələri ilə daim görüşlər keçirilir. Video-görüntülü toplantılar da təşkil olunur. Partiya qrupları var. Onların vasitəsilə partiya daxili koordinasiya həyata keçirilir”.

    AMİP katibi Əli Orucov partiyanın fəaliyyətində müəyyən dəyişikliklərin olunduğunu qeyd etdi: “Koronovirus pandemiyası ilə bağlı Azərbaycanda tətbiq olunan xüsusi karantin rejiminin şərtlərinə uyğun olaraq AMİP-in fəaliyyətində də müəyyən dəyişikliklər olundu. Partiyanın müvafiq qurumları və rayon təşkilatları ilə əlaqələr telefon və internet üzərindən qurulur. Siyasi şura və mərkəzi aparat iclasları onlaynla keçirilir Müzakirələrimizi onlayn vasitəsilə aparırıq. Eyni zamanda, müntəzəm telefon bağlantıları qururuq. Başlıcası insanların və üzvlərimizin sağlamlıqlarını qorunması və təhlükəsizliyidir. Yaşlı silahdaşlarımızla tez-tez əlaqə saxlayırıq. Ehtiyaclarını öyrənirik. Zərurət duyulduqda yardımçı olmağa çalırıq. Yeri gəlmişkən, çox təəssüf olsun ki, bəziləri yardımlaşmanın və ayrı-ayrı şəxslərə etdiyi köməyi gözə soxmağa, bundan reklam və şəxsi məqsədləri üçün istifadə etməkdədir. Bu, heç də xoş deyil. İndiki cəmiyyətin özündə və insanlardakı psixoloji durum daha sayğılı, daha həssas yanaşma tələb edir. Bəzən psixoloji dəstək və diqqət insanlarda daha çox təsəlli yaradır. Ümid edirəm ki, bu koronovirus pandemiyasından yaxın müddətdə və az itki ilə çıxa biləcəyik. Partiya da əvvəlki kimi normal fəaliyyətinə qayıdacaq”.

    KXCP-nin idarə heyətinin üzvü Xəzər Teyyublu bunları dedi: “Partiyanın idarə heyətinin iclasları onlayn qaydada keçirilir. İnternet üzərindən koordinasiya şəklində partiya rəhbərliyi tərəfindən idarəetmə əlaqələri qurulur. Həftədə bir dəfə bu əlaqə saxlanılır”.

    Cavanşir Abbaslı,
    Musavat.com

  • “Yağışdan sonra” şeirlər kitabı üzərində gəzişmələr

    Kulis.az Üzeyir Əlizadənin Faiq Balabəylinin “Yağışdan sonra” şeirlər kitabı haqqında yazısını təqdim edir.

    Faiq Balabəyli azsaylı imzalardandır ki, dövrü mətbuatda qarşılaşdığım zaman şeirlərini oxumadan keçməmişəm. O, oxucusunun bütün ovqat məqamlarına tuşlanan, istənilən ovqatında oxuna bilinəcək şeirlərin müəllifidir. Fəlsəfi uydurma, qeyri-səmimi pafosçuluq, nala-mıxa vurmaq kimi üslub xətası onun poeziyasına yaddır. Səmimidir, hiyləgər fəndlər nümayiş etdirmir, fikirlərinə sədd qoymadan yaradıcılığında düşüncə və duyğularına azadlıq verir. Şeiriryyatındakı davranışlarının zənginliyi daxili aləminin maraqlı tərəflərini ifadə edə bilir. Şeirlərinin içində dağılıb yox olmur. Misralarını, bəndlərini əl-ələ tutuşdura bilir. Rabitə ahəngliliyini pozmur, ən çılğın fikirlərinin ifadəsində belə şivən salmır. Əksinə, təmkinlilik nümayiş etdirir.

    Aktyorun ən yaxşı oynadığı rol öz xarakterinə uyğun roldur. Bu psixoloji nəzəriyyədən çıxış etsək o zaman deyə bilərik ki, hər bir yazarın xarakteri qələminin dili ilə danışır. Balabəylinin iç danışığı şeirlərinə törəmə deyimlər bolluğu ilə siraət edir. Lirikasında qəribə bir müqəddəs təmasçılıq var. Əksər şeirlərində emosiyaları bu və ya digər formada qohum kəlmələr ilə özünü göstərir. Vətənini, övladlarını, doğmalarını, dostlarını, insanları öz canı və qanı qədər əziz bildiyindəndir ki, emosiyalarını toxunuşlarla bildirir. “Vətən” şeirindəki bu misralar kimi:

    Mən sənsiz belə darıxdım –
    əllərimi otlarına sürtdüm,
    gözümü meşələrinə dikdim,
    kürəyimi ağaclarına söykədim,
    ürəyimi Araz nəhrinə çevirdim –
    sənə gələn ağrıları, ağıları
    içimdən keçirdim…

    “Vətənə ağı” şeirində isə:

    Hər gün istədim ki, durum dolanam başına, –
    başını tapa bilmədim,
    ayağına döşəndim…
    üzümü sürtdüm otuna-çiçəyinə,
    gözlərimi dikdim quşuna, böcəyinə…
    qısıldım ayaqlarına,
    bir hovr yata bilmədim, – deyir.

    Digər şeirlərindəki aşağıdakı misraları da misal olaraq göstərmək olar: “Daşına sinəmi söykədiyim dağ”, “Üzümü söykəməyə gövdəndə yer gəzirəm”, “Çiynimi söykədiyim bu ağacın gövdəsinə” və.s. bu kimi misralara, deyimlərə tez-tez rast gəlinir. Vətənə əliylə, üzüylə, çiyniylə toxunaraq sevgisini bildirir, sanki hissə-hissə vətənə toxunub vətən olmaq, parçalanıb vətənin hər tərəfinə səpilmək istəyir. Vətənin ağacını, çayını, dənizini, dağını, dərəsini, qayasını, çəmənini, gülünü güvən yeri, arxa bilmək istəyir özünə.

    Ayağını basdığı vətən torpağının ayağına döşənir, əllərini çəməninə, otuna sürtüb əlindən tutmaq istəyir sanki, vətənin.

    Vətəninə olduğu qədər övladlarına, doğmalarına da tükənməzdir sevgisi. Övladlarını övladsevər, qohumlarına qohumcanlı, dostlarına istiqanlıdır Faiq. “Ah çəkmə” şeirindəki bu misralar söylədiklərimə bir nümunə olsun.

    İndi havalar soyuqdur,
    Ah çəkmə, ahın donacaq.
    Uzaqlara gedib çatmaz,
    Yenə də yaxın donacaq.

    Faiqin şeirlərində sətirlər ögsüz deyil, canlıdır, xoşqılıq, xoşrəfdardılar. Qələminin vərəqdə büdrəməsi hiss olunmur. Fikirlərarası ardıcıllıq, sətirlərarası rabitə mükəmməldir.

    “Yağışdan sonra” kitabında bəzi şeirlərinin altında CÇM yazısı diqqətimi çəkdi. Sonradan məlum etdim ki, sən demə bu şeirlər Cəza Çəkmə Müəssisəsində yazılıb. Elə bu misraların özü də içində bu ovqatı gizlədir.

    O güllər qalın divarların,
    tikanlı məftillərin,
    arasında doğulmuşdular…
    məhkum gülləridir…o güllər.

    Həyat yoldaşının şəklini sinəsinə basaraq, “həyat yoldaşım məndən boşanmaq istəyir” deyərək ağlayan dustaq yoldaşının dərdinə laqeyd qala bilmir, “Bu şəkil” şeiri ilə şairanə təskinliyə gücü çatır dostu üçün:

    Kimsə səni başa düşər bəlkə də…
    amma, dostum, ağlayanlar tapılmaz!
    Səndən başqa o qadının şəklini
    sinəsində saxlayanlar tapılmaz!

    Faiq Balabəylinin şeirləri obrazların diliylə danışmır. Şair məsuliyyətini öz üzərinə götürür, oxucusuyla özü üz-üzə durur. Bəzən poetik büdrəlmələrini oxucusunun gözündən ustalıqla yayındırmağı da bacarır. Bəzən də oxucusunu tələyə salmaq bacarığını nümayiş etdirmək istəyir. Bax belə…

    Dəysən ürəyimə – inciməz yəqin,
    sınmış ürəklərin canı halaldı!
    Ətrini udmuşam tər çiçəklərin,
    ölsəm çiçəklərin qanı halaldı…

  • “Bu gərgin dönəmdə Bakıdan dünyaya barış mesajı verildi” – Sabir Rüstəmxanlı

    “Bizim dünyamızın da Ermənistan və bu kimi xeyli xəstə orqanları var ki, kəsilib atılmaqdan başqa əlacı yoxdur”
     
    “Yaxın günlərdə pandemiya sıxıntılarının aradan qalxacağına inanıram”

    Xalq şairi, millət vəkili, Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri Sabir Rüstəmxanlın son günlərin aktual məsələləri ilə bağlı sualları cavablandırıb:
    – Sabir bəy, dünyamız koronovirus vahiməsini yaşayır. Ümid edirik ki, bu dönəm böyük müharibələrin zamanı qədər uzun sürməyəcək. Amma bu qısa zaman kəsiyi də meqapolisləri insanlarsız qoymaqdan tutmuş, ölüm statistikasına, iqtisadi zərbəsinə görə elə böyük müharibələrə bərabərdir. Siz necə görürsüz gedişatı, qoca dünya necə keçirir bu xəstəliyi?
    – Düz deyirsiz, əslində, xəstəliyi bütövlükdə dünya keçirir. Hansı ölkədə virusa yoluxma sayının, ölüm sayının neçə olmasından asılı olmayaraq, planetimiz bütün təbii, iqtisadi və ən əsası insani resursları ilə birgə bu xəstəliyi keçirir. Dünya özü də bir vahid orqanizmdir. İnsan xəstələnərkən onun orqanizmindəki zəif əzalar, daha həssas orqanlar ağrı verdiyi kimi indi dünyamız da eyni hissi yaşayır. Diqqət edin, bu virusun yaranması ilə bağlı müxtəlif iddialar var və bu iddiaların hamısında böyük güclərin, imperalist dövlətlərin adları çəkilir.
    Bu virusun ABŞ, Çin, Rusiya kimi dövlətlərin beyin mərkəzlərində hazırlandığı haqda ciddi arqumentlərlə əsaslandırılan mülahizələr irəli sürülür, hazırkı situasiyanın belə böyük güclərin iqtisadi və siyasi maraqlarına necə xidmət etməsi analiz edilir. Amma nəticə etibarı ilə ən çox insanı və iqtisadi itkilərə də elə bu dövlətlər məruz qalır. Atalarımızın “gen qaz, dərin qaz, axırda özün düşəcəksən” məsəli burda tam yerinə düşür. Xəstə dünyamızın bir zəif orqanı özünü supergüc hesab edən bu dövlətlərlə bağlı üzə çıxdı. Digər bir məqam dünyanın maliyyə mərkəzləri hesab edilən böyük fondların davranışları ilə bağlıdır. Söhbət o fondlardan, maliyyə mərkəzlərindən gedir ki, yüz minlərlə insanın taleyində qara iz buraxan inqilablara, müharibələrə açıq və ya gizli şəkildə sponsorluq edir, milyardlarla vəsaiti bu işə yönəldirdilər. İndi insanların xəstəlikdən əziyyət çəkdiyi, iqtisadi problemlərdən yaranan sosial çətinlik dövründə bu fondlar ağızlarına, daha doğrusu hesablarına su alıb oturublar.
    Bəzi beynəlxalq təşkilatlar, Avropanın beynəlxalq qurumları 10 illərlə davam edən ermənipərəst mövqeyi ilə nüfuzdan düşüblər. Bax, dünyanın xəstə durumu həm də bu xəstə orqanları üzə çıxardı. Yəni dünya tam bir orqanizmdirsə, dövlətlər və xalqlar da bu orqanizmin tərkib hissələridir. İndiki xəstəlik dövründə hər bir orqan, bədən üzvü, yəni hər bir dövlət, xalq gerçək xüsusiyyətlərini, mahiyyətini ortaya qoydu.
    – Sizin bu yanaşmanız dünyanın pandemiya ilə uğraşdığı, karantin tədbirləri gördüyü bir vaxtda qondarma Dağlıq Qarabağ rejimində seçkilərin keçiriliməsini yada saldı. Doğurdan da elə dövlətlər var ki, dünyanın dərdi bir yana, bunların xəstə təfəkkürdən irəli gələn maraqları bir yana…
    – Əslində, böyük və kiçik olmasından asılı olmayaraq, həmin təfəkkürlə siyasət yürüdən dövlətlər dünyamızı bu günə gətirib çıxarıb – xəstə salıblar. Mən xüsusi olaraq bu günlər cəbhə xəttində atəşkəs rejiminin pozulma statistikasını izləyirəm: əvvəlki günlərdən demək olar ki, fərq yoxdur. Qondarma rejimin qondarma seçkiləri də eyni mahiyyətdən irəli gəlirdi. Erməni diasporu, erməni siyasi hakimiyyəti üçün vətəndaşın təhlükəsizliyi və onun həyatı yox, özlərinin imperalist maraqları önəmlidir. Bu mənada dünyanın xəstə orqanı kimi dövlətin böyüklüyünün və ya kiçikliyinin bir fərqi yoxdur. Kor bağırsaq kiçik bir orqandır, amma ağrısı, kəsilib atılmasa, fəsadları heç də balaca deyil, bütün sistemi çökdürə bilir.
    Bizim dünyamızın da Ermənistan və bu kimi xeyli xəstə orqanları var ki, kəsilib atılmaqdan başqa əlacı yoxdur. Özü də taleyimiz elə gətirib ki, belə xəstə orqanların bir çoxu bizim ətrafımızda qərar tutub.
    Başqa bir xəstəlik ünvanı İrandır. Özünü islam və din pərdəsi altında gizlədən bu rejimin də bu günlərdə gerçək siması bilindi. Bildiyiniz kimi Azərbaycanın beynəlxalq ictimaiyyətlə həmrəyliyinin ifadəsi olaraq virusdan zərərçəkən dövlətlərin bayrağı həmin ölkənin musiqisinin müşayiəti ilə Heydər Əliyev Mərkəzinin binası üzərində nümayiş etdirilir. Bir neçə gün öncə isə Heydər Əliyev Mərkəzinin binası üzərində İran İslam Respublikasının bayrağı videoproyeksiya olunub.
    Bu bizim qonşuluq və bəşərilik yanaşmamız. Amma elə həmin günlərdə İrana məxsus yük avtomobillərinin işğal altındakı Azərbaycan ərazilərinə yanacaq və ərzaq daşımalarını nümayiş etdirən videogörüntülər yayıldı. Bunun nə müsəlmançılıqda, nə insaniyyətdə adı yoxdur. 40 milyonluq Azərbaycan türkünə öz ana dilində təhsil almağı yasaqlayan rejim bu tayda millətimizə soyqırım həyata keçirən bir başıpozuq hərbi qruplaşmaya yardım edir. Belə orqanları olan dünya xəstəlik də tapar, virus da…
    – Yeri gəlmişkən, bu günlərdə Türkiyə Cümhuriyyətinin Ermənistana yardımı da cəmiyyətdə müzakirə olunur və fikirlər birmənalı deyil.
    – Xeyir, bunlar eyni cür deyil. Əvvəla, Türkiyə müstəqil dövlətə tibbi yardım göndərməyə qərar verib, Azərbaycanın işğal olunmuş ərazisinə yox. Digər bir tərəfdən bu yardımı pandemiya ilə mübarizədə aciz qalan Ermənistan özü xahiş edib. Xəstəlik və fəlakət qarşısında düşmən belə yardım istəyərsə, ona əl uzatmaq insanlıqdı, bu insanlığı dünyanın harasında olmasından asılı olmayaraq, türk genini daşıyan hər kəs edər. Bu türkün min illərdən gələn əxlaq və yaşam tərzidir. Buna görə də Türkiyə yardımını da açıq rəsmi şəkildə bəyan edir, İran isə bizim dövlət suverenliyimizi pozaraq ,bunu gizli yollarla həyata keçirir. Dünyaya, insanlığa baxış fərqləri burdadır. Bir neçə gün öncə Türk Şurasının videokonfrans vasitəsilə fövqəladə Zirvə görüşü keçirildi. Bu zirvə görüşü Azərbaycan prezidentinin təşəbbüsü ilə baş tutdu. İndiki dönəmdə, dövlətlərin, böyük maliyyə və beyin mərkəzlərinin dünyanın gələcəyi ilə bağlı ağlasığmaz bədbin proqnozlar verdiyi bir vaxtda bu Zirvə görüşü dünyaya Bakıdan verilən bir barış mesajı idi.
    Böyük Atatürkün “Yurdda sülh, cahanda sülh” şüarı Romanı bağışlayan Atilladan günümüzədək bütün Türk dövlətlərinin əsas prinsipi olub. Buna görədir ki, bu gün Yaxın və Orta Şərqdə, hətta coğrafi baxımdan eyni materikdə və qitədə olmadığımız əzilən xalqların ilk umacağı Türk Dünyasına olur. Dünyanı yenidən bölüşmək niyyətində olan güclər də bu faktla hesablaşmaqdadırlar. ABŞ-ın Asiyada vazkeçilməz müttəfiqi Türkiyədir, Rusiya Türk-Slavyan birliyi üçün çabalar göstərir, Çin belə min illər öncədən ruhuna və gücünə bələd olduğu Türk dünyası ilə ittifaqa can atır. Son zirvə görüşündə səslənən fikirlərdən də məlum oldu ki, indiki halda pandemiya qarşısında aciz qalan ölkələrə ən çox yardımlar Türkiyə, Azərbaycan və digər türk dövlətləri tərəfindən edilir. Türk bir millət olaraq qaranlığa qərq edilən dünyaya günəş kimi doğur.
    – Yardımlardan söz düşmüşkən, bəzən belə fikirlər səslənir ki, Azərbaycanda xeyli insanın yardıma ehtiyacı olduğu bir zamanda dövlətimizin xarici ölkələrə yardım etməsi düzgün deyil.
    – Bilirsiz, bu məsələyə belə bəsit düşüncə ilə yanaşmaq olmaz. Bir tarixi faktı xatırlatmaq istəyirəm. Ötən əsrin əvvəllərində Hacı Zeynalabdin Tağıyev Pakistan xalqına yardım edərək onları ölümdən qurtaranda Azərbaycanda da köməyə ehtiyacı olan xeyli sayda insan var idi. Buna görə, o zaman Tağıyevi ittiham etməliydilər? O kişinin yüz il əvvəlki yardımını bu gün Azərbaycan dövləti olaraq Pakistan Respublikasının hər cür dəstəyi olaraq görürük. Təbii “əvvəl evin içi, sonra çölü”, amma etiraf edək ki, indiki qlobal iqtisadi böhran şəraitində dövlətimiz imkanlarını hesablayaraq müəyyən addımlar atır. Burda bir diletant fikri də tam kənara qoymaq lazımdır ki, dövlətin ehtiyatda bu qədər vəsaiti varsa, elə o tam şəkildə indiki dövrə sərf edilməlidir. Azərbaycan iqtisadiyyatında neftin rolu hələ də yüksəkdir və bu gün dünya bazarında neftin ucuzlaşması davam edir. Pandemiyadan sonrakı dünyada iqtisadi münasibətlərin necə olacağı hələ bəlli deyil. Dövlət bütün bunları hesablayır və edilən güzəştlər, yardımlarda sabahı da düşünmək prinsipi var. Eyni zamanda belə situasiyalarda yalnız rəsmi strukturlar fəaliyyətdə olmamalıdır.
    Bu gün böyük şirkətlər, imkanlı şəxslər aztəminatlı ailələrə yardım göstərirlər. Hətta ölkə xaricində olan imkanlı soydaşlarımız da bu kampaniyada iştirak edir. Millət vəkillərimiz seçildikləri ərazidə imkanları daxilində köməklik göstərir. Yəni biz xalq olaraq bu çətinliyi dəf etmək üçün səfərbər olunmuşuq. Əslində pandemiya dönəminin bütün çətinliklərinə rəğmən indiki şəraitdə xalqın göstərdiyi həmrəylik daxildə bir sevinc yaradır və bu xalqın gücünə inamı artırır.
    – Sabir bəy, bu arada Milli Məclis də iclaslarını keçirir. Son iclasda 9 may günü ilə bağlı medalın təsis olunmasına etirazlar var. Sizin bununla bağlı fikirlərinizə rast gəlmədik.
    – Karantin şərtləri ilə əlaqədar bəzi millət vəkilləri son iclaslara qatılmadı. Artıq bu məsələ həll olunub və yəqin ki, növbəti iclaslarda iştiraka məhdudiyyət qoyulmayacaq. Bu səbəbdən mən qeyd etdiyiniz məsələnin müzakirəsində iştirak etməmişəm. Ancaq o fikirlərə qatılıram ki, 1941-45-ci illər savaşı “Böyük Vətən Müharibəsi” yox İkinci Dünya Müharibəsi adlandırılmalıdır. Bu müharibədə Azərbaycan xalqı minlərlə oğlunu itirib, bütün gücümüzlə qələbəyə yardımçı olmuşuq, qələbənin əldə olunmasında Bakı neftinin rolu əvəzsizdir. Yəni bu qələbədə bizim də payımız var. O baxımdan medalın təsis olunması düzgündür, amma bu medal “Faşizm üzərində qələbənin 75 illiyi” adlandırılmalıdır, daha doğru yanaşma bu olmalıdır. Eyni zamanda bildirim ki, son iclasda Nazirlər Kabinetinin hesabatı ilə bağlı fikirlərimi də bildirdim və seçildiyim Neftçala rayonunun problemlərini açıqladım. Bu bölgə bütün böyük proqramlardan kənarda qalıb. Yaxın günlərdə pandemiya sıxıntılarının aradan qalxacağına inanıram. Bundan sonrakı dönəmdə bütövlükdə ölkəmizin inkişafı üçün eyni həmrəyliklə çalışacayıq.
    Nəsimi
    BakuPost

  • Sabir Rüstəmxanlı Azərbaycanın pravoslav xristian icmasını təbrik edib.

    Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının (VHP) sədri, millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı “Pasxa bayramı” münasibətilə Azərbaycanın pravoslav xristian icmasını təbrik edib.

    Təbrikdə deyilir:
    “Bu gün dilindən, dinindən, etnik mənsubiyyətindən asılı olmayaraq, ölkəmizin bütün milli azlıqları, o cümlədən pravoslav xristianlar ictimai-siyasi və sosial-mədəni həyatımızın bütün sahələrində yaxından iştirak edir, Azərbaycan dövlətinin inkişafında fəallıq nümayiş etdirirlər. Azərbaycan vətəndaşı adını layiqincə təmsil edən ölkəmizdə yaşayan provaslav xritian icması üzvlərini Pasxa bayramı münasibəti ilə səmimi qəlbdən təbrik edirəm.
    Pasxa bayramı böyük tarixi köklərə malikdir. Yəhudilərin Misirdən getməsi, xristianların isə İsa peyğəmbərin yenidən dirilməsi ilə əlaqədar olaraq qeyd edilən Pasxa bayramı insanlar üçün gələcəyə inamla baxmaq kimi bir əhəmiyyət kəsb edir. Pasxa həyatın zəfərini, yaxşılığını və sevgisini təcəssüm etdirən böyük mənəvi əhəmiyyətə malikdir. O insanlarda inam, ümid yaradır, yaxşı işlər görməyə, yaxınlarına kömək etməyə həvəsləndirir. İnsanları əbədi mənəvi dəyərlər və ideallar ətrafında birləşdirir. Pasxa bayramı əmin-amanlığın, həmrəyliyin, xeyirxahlıq və şəfqət duyğularının rəmzidir. Qoy bu bayram dünyamızın çətin günlərində insanlara sevinc, ailələrə xeyir-bərəkət gətirsin.
    Bir daha sizləri təbrik edirəm. Bayramınız mübarək olsun!”.

  • VHP sədri aztəminatlı ailələrə yardım etdi

    Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının sədri, 61 saylı Neftçala seçki dairəsindən millət vəkili Sabir Rüstəmxanlı tərəfindən Neftçala rayonunda aztəminatlı ailələrə yardım edilib. Yardım kampaniyası çərçivəsində Neftçala rayonu üzrə müəyyən olunmuş siyahı əsasında aztəminatlı ailələrə və 65 yaşdan yuxarı tənha, imkansız şəxslərə tələbata uyğun müxtəlif ərzaq məhsullarından ibarət yardım sovqatları paylanıb.
    Yüzdən çox ailənin yardım aldığı aksiya zamanı onlara yeni növ koronavirus (COVID-19) pandemiyasına qarşı qorunmaları və evdə qalmaları barədə izahlar verilib.
    Yardım alanlar karantin günlərində onlara göstərilən diqqət və qayğıya görə minnətdarlıqlarını bildiriblər.